ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Κ. ΓΑΤΣΙΑΣ ̓Απὸ παρεφθαρμμένες ἑλληνικὲς λέξεις σχηματίσθηκε τὸ «Τουρκικὸ» λεξικὸ Κακοποιῶντας ἑλληνικὲς λέξεις διάφοροι λαοὶ ἔκαναν τὶς «γλῶσσες» τους, ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι παρεφθαρμένα ἑλληνικὰ καὶ τίποτ) ἄλλο. Σ ̓ αὐτὸ τὸ ἄρθρο ρίχνω μιὰ ματιὰ στὸ Τουρκοελληνικὸ Λεξικὸ «Τύρκτόέε-Ρούμτζα Σεζλὺκ» τοῦ ̓ Αντωνίου Θεοφυλακτίδου (1960). Σ ̓ αὐτὸ βλέπω: Τὸ “ρέον ̓ ὕδωρ τὸ λένε οἱ Τοῦρκοι αὈί τεναη. Παρατηρῆστε τὴν λ. ρευἀν- ρέον: Πρόσθεσαν ἀνάμεσα στά δυὸ φωνήεντα τὸ δίγαμμα: ρέξον, καὶ μετέθεσαν τὸν τόνο στὴν λήγουσα: ρεξόν, ἀλφίζοντας τὸ ὅμικρον: ρεξάν, ρευάν, τεναη, τὸ ρέον. Τὴν ἔννοια «δυνατός, μέλας» τὴν δίνει μὲ μεταφορικὴ σημασία ἡ δῆθεν τουρκ. λ. αΌαπο72, ἡ ὁποία δὲν εἶναι παρὰ ἡ κακοποίησις τῆς ἑλλ. λ. ἔβενος. 'Η ἕλλ. λ. ἄβυσσος γίνεται αδίς (ἀμπὶς) καὶ τὸ ἀγγούρ-ι ἀτζοὺρ (ας ιτ). “Ὑπάρχουν πλῆθος δῆθεν τουρκικῶν λ. παρμένες ὁλοφάνερα ἀπ ̓ τὰ ἑλληνικὰ π.χ. 8εΓΟΔΤΟΠΙΞ ἀεροδρόμί{ον), ὅπου ἀπέβαλαν ἁπλῶς τὴν κατάληξη. "Αλλες λέξεις πάλι χρειάζεται νὰ ἐρευνηθοῦν, γιὰ νὰ βρεθῇ ἡ κακοποίησίς τους. "Ας δοῦμε ὅμως πιὸ συνήθεις περιπτώσεις, ὅπως: ἀφωνίαξ α[οπία, ἀφορισ(μὸς)Ξ αἴοτοΖ καὶ αἴοτιιΖ. ́Ο ἀφροδισιακ(ὸς)Ξξ αἰτοαϊαζΖγακ. Μέχρι καὶ «συνθηματικἀ» τῶν ἑλλήνων μιμήθηκαν οἱ Τοῦρκοι: "Ως γνωστόν, στὰ ἑλληνικὰ π.χ. γιὰ τὸν κίναιδο χρησιμοποιοῦμε συχνὰ τὴν ἔκφραση «τοιοῦτος». Γιὰ τὸν ἐρώμένο κάποιας λέμε «ὁ αὐτός». Δέστε λοιπὸν τὴν δῆθεν τουρκ. λ. α[ίοςξ ἐρωμένος, ἀλλὰ καὶ ἐρωμένη (καὶ χυδαία ἔκφραση στὰ «τουρκικά» «ρίγος αἴίος» ἢ «αἴ ρίγος»ξ αὐτός, ποιός, αὐτὸς δὰ τίς;!). 'Η ἀγνωσίαξ αρηοςἰ, ὁ ἀγνωστικισμ(ὸς)Ξξ αρπος!ίςιζπ. ̓Η ἀγοραφοβί(α)ξ αροΓα[οΡΙ. 'Η ἀγραφί(α)ξ αρτα[β. Ὁ ἡγέ(της)Ξξ αβα. Τὸ χταπόδι (ὀκτάπους)Ξξ αΠίαροι, ὁ ἀστὴρς αΠίετ, ἀγ(νὸς)Ξξ ακ, ἀκαδημί(α)ξ αΚαάεπιί, ἀκακίαξ αΚδᾶδυα, ἁγιώτα)τοςξ αΚάες, ἀκόνιτονΞ ακοη!ί, ἀκροβάτηςξ ακτοῦαι, ᾱχρωματοψίαξ αΚτοπιαίορ»!, ἀκρόπολιςξ ακτορο!, ἀκροστι(χί)ὶςξ ακτγος!ῖς, ἀξίωμαξ ακείγοπι, ἀκτίνιονξΞ αΚίίηγωπι, ἀκουστικὸςξ αΚιςιίΚ, (δ)όλ(ος)Ξ αἱ, (φ)λὸξξ αἰαΖ, λεύκωμ(α)Ξ αἶθοπι, ἀλεξί(α)Ξ αἰεκςί, ἀλφάβη(τον)ξ αἱ{αῦθε, ἀλλοτροπί(α)ξ αἰοϊτορῖί, (δ)ῆμίος)Ξξ αμ, ἀόμμαί(τος)Ξ αοπια, ἀμαζὼν (ὅπως τ ̓ ἀκοῦτε: απιαΖοη), ἔμβρυονξ απιΌτίοη, ἀμβροσίαξ απιυτορία, ἀμέθυστ(ος)Ξ αππεῖῖδί, ἀμφι(θέατρον)Ξ απῇῃ, ἄμυλονξ απιΙάοη, ἀμνὸςξ απιπίος, ἐμπειρικ(ός)Ξ αΠΙΡΙΤΙΚ, (μ)άνναξ απα, ̓Ανατολ(ὴ) (ἡ Μικρασία μας)Ξ Απαάο!, Απαάοιμ, δῶροξ αηδίοτγ, κλειδὶ (ἀνοιχτήρι)Ξ απαΠίατ, ἀνάλυσιςξ απα]1Ζ, ἀναλγησίαξ απα[ε[ί, ἀναλογίαξ απαἰο/!, ᾱνι(κα)νότ(ης)Ξ απαπεῖ, ἀναρχίαξ απαϊςί, ἀναρθρίαξ απαΓἰτΙ, ἄνισον τὸ κοινόν, (γλυκλάνισονΞ αΠᾶςΟΠ, ἀνατομίαξ απαίοπι!, ἀνεμώνηξ απεπἹοη, ἀναισθησίαξ απηοςίε2Ι, ἀνεύρυσμαξ ΔπενΓίζπια, ἀγγαρείαξ ΔΠΡΑΙΥΔ, ἀνυδρῖτιςξ απἰἀγΙῖ, (Φ)οῖϊνιξξ αηΚα, ἄγκυραξ ΑηκΚατα, ἀγκύλω(ίσις)ξ απηΚΠο7, ἀνωφε(λὴς)Ξ απο[ε, ἀνωμαλίαξ αποπιαΙ, ἀνώνυμ(ος)Ξ αποηίπι, ἄνοδοςΞ δηοί, ἐγκέφαλ(ος)ξ αηςε[α|, ἐγκυκλοπαίδειαΞ- αηςίκΙοροά!, ̓Αντιόχειαξ ΑπίαΚΥα, ̓ Αττάλειαξ Απία]γα, ἐντερῖτιςξ αηϊεΓΙ!, ἀντιβιοτικὸνΞ απηιΙΟΙγοιΙΚ, ἀντιδημοκρατικὸςΞξ απἰΙάεπιοΚταιΙκ, ἀντικυκλὼνξ απιΙΚΙΚΙοη, ἀντινομίαξ αΠΙΙΠΟΠΙΙ, ἀντιπάθειαξ απ 1ρ8(1, ἀντιπυρίνηςξ ἃΠΙΗΡΙΤΙΗ, ἀντίποδ(ες)Ξξ απ{ροί, ἀντισηψίαξ αΠίίςερς!, ἀντίθεσιςξ απΠΙΙεΖ, ἀντιτοξίνηξ απί]ἰοΚδιη, ἀνθολογίαξ δηΐοϊο)!, ἀνθρακίτης- δηϊγαςιί, ἀνθρωποειδ(ἠς)ξ απἰτορο!ίᾶ, ἀνθρωπολογίαξ δηίγοροίο!!, ἀνθρωπόμορφοςςξ δηϊγτοροπιοτγί, ἀορτὴξ αοτὶ, ἁρπά(ζω)ξ αραι(πιαΚ), ᾱποκριὰξ αροΚοΓΥᾶ, ἀποθήκηξ δροίεκ, ἀπόθεμαξ αροίεπ], ἁπτέρυξξ αριετίκς, ἅρμαξ αταῦᾶ, ἔρευναξ αΓ8ΙΠΠ8, [περιέργως τὸ] πυκνό-μετρο [τὸ λένε] ατεο-πιείτ, ἀργὸν- ἄ{ροη, ἀργοναύτ(ης)Ξ ατροποί, (καθ)αρὸςΞ αγὶ, ἀριστοκράτ(ης)Ξ αγ!ιςσιοΚκταἰ, ἀριθμητικὴςξ αγιίπηεί!ικ, εὐρὺςΞ ατιΖ, αὖλαξξ αΓΚ, ράχιςξ ἀκα, ἀρχέγονοςξ αΓκεροη, ἀρχαιολόγοςΞξ αΓκεοἰοβ͵, ἀρχαιοπτέρυξξ αΓΚκεοριετίΚκς, ἁρμονίαξ αΓπιοη!, ἁρμὸςξ αΓπΠΙΟΖ, ἀρσενικὸνς ατςεηίΚ, ἀρχιεπίσκοπ(ος)Ξ αΓδιΟίςΟΡ, ἀρχεῖον- αἴΦΙΠ, ὅσονς 854, σοφὸςΞξ 85, ἡσυχίαξ αδαγίς, ἀσύγχρονοςξ αδεηΚ{Οη, ἀσηψία- αςερςὶί, σεμ(νὸς)Ξ αδίπι, ἀσύμπτωτοςς αδΙΠπριοϊι, συμφ(ορὰ)Ξξ αςίρ, ὀξὺξ ας!ι, ἔσωτερ(ικὸν ὑπένδυμα)Ξ αδίατ, ἀστέριξ αδίετ, ἄσθμαξ αδίΙπα.