ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΠΠΑΣ, Ἢ Τρίτη Διαθήκη Οἱ παγιωμένες ἐξαιτίας τῆς μακραίωνης καὶ μεθοδικῆς παραπληροφορήσεως ἀντιλήψεις, ὅτι «ὁ Χριστιανισμὸς διέσωσε τὸν ̓Ελληνισμὸ ἀπ ̓ τὴν ἐξαφάνιση» κι ὅτι « ̓Ελληνισμὸς καὶ Χριστιανισμὸς ἀποτελοῦν ἀλληλένδετες κι ἀλληλοσυμπληρούμενες ἔννοιες», ἐλέγχονται ἀπ ̓ τὸν Δημήτριο Κάππα, τὸν συγγραφέα τῆς «Τρίτης Διαθήκης», ὡς ἀνακριβεῖς καὶ παραπλανητικές, ποὺ σκόπιμα διοχετεύονται ἀπ ̓ τὴν ἐξ-ουσία στὸν ἑλληνικὸ λαό, τὸν ὁποῖο φροντίζουν νὰ κρατοῦν στὸ σκότος τῆς ἀμαθείας (σελ. 38). Ἢ ἀλήθεια εἶναι --κατὰ τὸν συγγραφέα---, ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς οὐδέποτε συνέπλευσε μὲ τὸν “Ἑλληνισμό, καί, τὸ χειρότερο, ὅτι ὁ πρῶτος πολέμησε τὸν δεύτερο μ ̓ ὅλες του τὶς δυνάμεις καὶ τὸν δολοφόνησε ἐν τέλει ἱστορικά: « ́Ο Χριστιανισμός, ποὺ τὸν ἐπέβαλον στοὺς Ἕλληνες μὲ τὴ βία σὲ μιὰ ἐποχὴ σκοταδισμοῦ, ἐξαθλίωσης καὶ στυγνῆς καταπίεσης, ὑπῆρξε πάντοτε ἀνθελληνικός, γιατὶ ὁ 'Ελληνισμὸς σὰν ἰδέα ἦταν ὁ μόνος ἀντίπαλος τῆς χριστιανικῆς θεοκρατικῆς ἔκφρασης» (σελ. 16). Ο ἀνθελληνισμὸς κι ὁ μισελληνισμὸς κατὰ τὴν περίοδο τῆς ἀκμῆς τοῦ Χριστιανισμοῦ (4ος-δος αἰ. μ.Χ.) ἀποτελοῦσε κατὰ κάποιον τρόπο τίτλον τιμῆς, τὸ δὲ ὄνομα Ἕλλην μόνο ὡς ὕβρις ἐξεστομίζετο, ἀφοῦ ἐσήμαινε τὸν ἄπιστο καὶ τὸν εἰδωλολάτρη: «Ὁ φανατισμὸς τότε ξεπέρασε κάθε ὅριο, ὥστε καίγανε καὶ τὰ κόκκαλα τῶν “ ̓ἐθνικῶν ̓ ̓ "Ελλήνων, μαζὶ μὲ τὰ βιβλία καὶ τὶς βιβλιοθῆκες Ἡ “Ἑλληνικὴ καὶ ἡ Μεσσιανικὴ Δημοκρατία ̓Απὸ τὴν ὥρα ποὺ οἱ γνώσεις ἄρχισαν νὰ πολλαπλασιάζονται μὲ ἐκρηκτικοὺς ρυθμούς, ὁ μέσος πολίτης ἀνεξαρτήτως πολιτεύματος ἔχασε τὴν πλήρη ἐποπτεία τῆς οἰκονομικοπολιτικῆς πραγματικότητας καὶ ἔχει μεταβληθεῖ σὲ «μαζάνθρωπο», ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ἐξειδικευμένη Παιδεία, τὴν ὁποία ἀπολαμβάνει καὶ ποὺ μπορεῖ νὰ τὴν χρησιμοποιεῖ βιοποριστικά, ἀγνοώντας τοὺς συνειρμοὺς καὶ τὶς ἐπιπτώσεις τῶν ἐνεργειῶν καὶ τῶν ἀποφάσεών του γιὰ τὸ περιβάλλον του καὶ ἔμμεσα γιὰ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του. Εἶναι προφανές, στὴν φάση αὐτὴ τοῦ ἀνθρωπίνου πολιτισμοῦ, ποὺ τὴν βιώνουμε ὅλοι μας σήμερα, ἄλλοι συνειδητὰ μὲ ἀνησυχίες καὶ ἄλλοι ἀσυνείδητα, εὐδαιμονοῦντες μέσα στὴν ἄγνοιά τους, ὅτι οἱ πολιτικὲς ἀποφάσεις τοῦ μέσου πολίτη εἶναι σήμερα ἐλεγχόμενες καὶ κατευθυνόμενες, μιὰ καὶ ὁ ἴδιος δὲν ἔχει τὶς ἀπαραίτητες γνώσεις, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ κρίνει, ἀλλὰ καὶ ὅταν τὶς ἔχει, στερεῖται ἀμέσων καὶ ἀσφαλῶν πληροφοριῶν, γεγονὸς ποὺ καθιστᾶ τὶς ὑπάρχουσες γνώσεις ἄχρηστες στὴν πράξη. ́Η μόνη δυνατότητα πολιτικῆς ἀπόφασης, ποὺ τοῦ ἀπομένει, εἶναι συνεπῶς ἡ ἐπιλογὴ τῆς ἐφημερίδας, τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ καὶ τοῦ τηλεοπτικοῦ καναλιοῦ, παραδιδόμενος ἔτσι στὸ ἔλεος τῆς παραπληροφόρησης. Γιατί ὅμως νὰ εἶναι καταδικασμένος ὁ μέσος “Ἕλληνας, νὰ μὴ μπορεῖ νὰ μάθη τὴν ἀλήθεια ἀπὸ κανένα ἀπὸ τὰ πολλὰ Μ.Μ.Ε., ποὺ ἔχει στὴν διάθεσή του; Η ἀπάντηση εἶναι δυστυχῶς πικρή, ὅπως κάθε ἀλήθεια: τοῦ λένε ψέμματα, ἀληθοφανῆ φυσικά, διότι αὐτὸς μὲν δὲν εἶναι ἀκόμη ὥριμος γιὰ ν ̓ ἀκούση πικρὲς ἀλήθειες. οἱ ἄλλοι δέ, οἱ «ἔμποροι» τῶν πληροφοριῶν, ὑπακούοντας στὰ ἐπαγγελματικά τοὺς συμφέροντα, τοῦ πωλοῦν γλυκὲς «μὴ ἀλήθειες», ἀντὶ γιὰ πικρὲς ἀλήθειες. Τὸ συμφέρον στὶς σύγχρονες πολιτικοοικονομικὲς δομὲς εἶναι ἡ ἴδια ἡ αὐτοσυντήρηση. εἷ--