Κρατῆστε σὲ κατάσταση ἐφεδρείας τὶς «Κόκκινες Μηλιὲς» Ἕνας νόμος ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ Ρωμμαίικου Κρατιδίου, ἀπόσταγμα λογικὸ καὶ ἱστορικὸ τῶν γεγονότων 170 ἐτῶν, ἂς μὴν λησμονιέται οὔτε στιγμὴ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὸ μυαλό τους ματώνει γιὰ ̓Ελ-λάδα-- Ελ-ευθερία. Ο νόμος αὐτὸς εἶναι καθολικῆς ἰσχύος, χωρὶς ἐξαιρέσεις: Ὅποιο τμῆμα τοῦ « ̓Ελληνισμοῦ τῶν τριῶν ̓Ηπείρων καὶ τῶν Πέντε Θαλασσῶν» ἐπεχείρησε τὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο μὲ «δικά του» κριτήρια (Ξ καθ ̓ ὑποβολὴν καὶ ὑπόδειξιν «κάποιων») νὰ ἐντάξη στὴν ἐδαφικὴ-κρατικὴ ἰδιοκτησία του, τὸ χάσαμε ὁριστικά. Ἤ, σὲ μιὰ πιὸ μαθηματικὴ διατύπωση, ὁ μοιραῖος αὐτὸς νόμος ἔχει ὡς ἑξῆς: Ρωμαίικη κρατικὴ-ἐδαφικὴ ἐπιδίωξη Ξ ̓Ελληνικὴ ἐθνικὴ ἀπώλεια. ΧΧᾺ 1621-27: ̓Απόπειρα κρατικιστικῆς ἐμπνεύσεως νὰ «πάρουμε» τὰ (δικά μας, ἑλληνικώτατα) Πελοπόννησο, Ρούμελη, Ἤπειρο, Θεσσαλία, Νησιὰ κ.λπ. ̓Αποτέλεσμα: ̓Αφοῦ κατασφαχτήκαμε, τὰ χάσαμε ὅλα --- ἡ ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου καὶ ἡ Συνθήκη τοῦ Λονδίνου, ποὺ μᾶς ἐλέησαν μὲ κἄποια ψίχουλα, δὲν ἀποτελοῦν ἔργο τοῦ Ρωμαίικου. 1697: ̓Απόπειρα νὰ «πάρουμε» Μακεδονία καὶ "Ἤπειρο. ̓ ̓Αποτέλεσμα: Τὶς χάσαμε (καὶ ταυτόχρονα ἀνοίξαμε τὶς πύλες στὴν βουλγαρικὴ ἁρπακτικότητα καὶ στὴν ἰταλικὴ διείσδυση στὴν ̓"ΗπειρὀΑλβανία). 1912-13: Πήγαμε νὰ «πάρουμε» τὶς εὐρύτερες (δικές μας, ἑλληνικὲς) περιοχὲς τῆς ̓Ηπείρου καὶ τῆς Μακεδονίας. ̓Αποτέλεσμα: Τὶς ἀκρωτηριάσαμε χάνοντας ὁριστικὰ τὸν προαιώνιο ̓Ελληνισμὸ τῆς μισῆς σημερινῆς ̓”Αλβανίας, τῶν Σκοπίων (ναί, τῶν Σκοπίων!) καὶ τῆς μισῆς σημερινῆς Βουλγαρίας. 1919-1922; ΙΙήγαμε νὰ «πάρουμε» τὰ (δικά μας, ἑλληνικώτατα) ̓Ιωνία, Αἰολίδα, ̓ ̓ Ανατολική Θράκη, Καππαδοκία, Πόντο κ.λπ. ̓Αποτέλεσμα: ἜὌἜχασαν ἑκατομμύρια Ἕλληνες τὶς προαιώνιες ἑστίες τους, ὅπου χωρὶς διακοπὴ ἤκμαζαν καὶ κυριαρχοῦσαν κοινωνικά, οἰκονομικὰ καὶ πνευματικά. 1974: Πήγαμε νὰ «πάρουμε» τὴν (δική.μας, ἑλληνικώτατη) Κύπρο. ̓ ̓Αποτέλεσμα: Χάσαμε ὁριστικᾶ τὴν μισὴ (καί, ἐννοεῖται, ἂν θελήσουμε νὰ τὴν «ζαναπάρουμε», θὰ χάσουμε τελειωτικᾶ καὶ τὴν ὑπόλοιπη). Χ ́ Χ ́ ΧΟὔτε μιὰ φορὰ δὲν μπόρεσε τὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο νὰ σκεφθῆ μὴ