Κρατῆστε σὲ κατάσταση ἐφεδρείας τὶς «Κόκκινες Μηλιὲς» Ἕνας νόμος ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ Ρωμµαίικου Κρατιδίου, ἀπόσταγμα λογικὸ καὶ ἱστορικὸ τῶν γεγονότων 170 ἐτῶν, ἂς μὴν λησμονιέται οὔτε στιγμὴ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὸ μυαλό τους µατώνει γιὰ ᾿Ελ-λάδα-- Ελ-ευ- θερία. Ο νόμος αὐτὸς εἶναι καθολικῆς ἰσχύος, χωρὶς ἐξαιρέσεις: Ὅποιο τμῆμα τοῦ «᾿Ελληνισμοῦ τῶν τριῶν ᾿Ηπείρων καὶ τῶν Πέ- ντε Θαλασσῶν» ἐπεχείρησε τὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο μὲ «δικά του» κριτήρια (Ξ καθ᾽ ὑποβολὴν καὶ ὑπόδειξιν «κάποιων») νὰ ἐντάξη στὴν ἐδαφικὴ-κρατικὴ ἰδιοκτησία του, τὸ χάσαμε ὁριστικά. Ἤ, σὲ μιὰ πιὸ μαθηματικὴ διατύπωση, ὁ μοιραῖος αὐτὸς νόμος ἔχει ὡς ἑξῆς: Ρωμαίικη κρατικὴ-ἐδαφικὴ ἐπιδίωξη Ξ ᾿Ελληνικὴ ἐθνικὴ ἀπώλεια. ΧΧᾺ 1621-27: ᾿Απόπειρα κρατικιστικῆς ἐμπνεύσεως νὰ «πάρουμε» τὰ (δι- κά μας, ἑλληνικώτατα) Πελοπόννησο, Ρούμελη, Ἤπειρο, Θεσσαλία, Νησιὰ κ.λπ. ᾿Αποτέλεσμα: ᾿Αφοῦ κατασφαχτήκαμε, τὰ χάσαμε ὅλα --- ἡ ναυμα- χία τοῦ Ναυαρίνου καὶ ἡ Συνθήκη τοῦ Λονδίνου, ποὺ μᾶς ἐλέησαν μὲ κἄ- ποια ψίχουλα, δὲν ἀποτελοῦν ἔργο τοῦ Ρωμαίικου. 1697: ᾿Απόπειρα νὰ «πάρουμε» Μακεδονία καὶ "Ἤπειρο. ᾽᾿Αποτέλεσμα: Τὶς χάσαμε (καὶ ταυτόχρονα ἀνοίξαμε τὶς πύλες στὴν βουλγαρικὴ ἁρπακτικότητα καὶ στὴν ἰταλικὴ διείσδυση στὴν ᾿"Ηπειρο- ᾿Αλβανία). 1912-13: Πήγαμε νὰ «πάρουμε» τὶς εὐρύτερες (δικές μας, ἑλληνικὲς) περιοχὲς τῆς ᾿Ηπείρου καὶ τῆς Μακεδονίας. ᾿Αποτέλεσμα: Τὶς ἀκρωτηριάσαμε χάνοντας ὁριστικὰ τὸν προαιώνιο ᾿Ελληνισμὸ τῆς μισῆς σημερινῆς ᾽”Αλβανίας, τῶν Σκοπίων (ναί, τῶν Σκοπίων!) καὶ τῆς µισῆς σημερινῆς Βουλγαρίας. 1919-1922; ΙΙήγαμε νὰ «πάρουμε» τὰ (δικά µας, ἑλληνικώτατα) ᾿Ιω- νία, Αἰολίδα, ᾽᾿ Ανατολική Θράκη, Καππαδοκία, Πόντο κ.λπ. ᾿Αποτέλεσμα: ἜὌἜχασαν ἑκατομμύρια Ἕλληνες τὶς προαιώνιες ἑστίες τους, ὅπου χωρὶς διακοπὴ ἤκμαζαν καὶ κυριαρχοῦσαν κοινωνικά, οἰκο- νομικὰ καὶ πνευματικά. 1974: Πήγαμε νὰ «πάρουμε» τὴν (δική.µας, ἑλληνικώτατη) Κύπρο. ᾽᾿Αποτέλεσμα: Χάσαμε ὁριστικᾶ τὴν μισὴ (καί, ἐννοεῖται, ἂν θελή- σουµε νὰ τὴν «ζαναπάρουµε», θὰ χάσουμε τελειωτικᾶ καὶ τὴν ὑπόλοι- πη). Χ΄ Χ΄ Χ- Οὔτε μιὰ φορὰ δὲν μπόρεσε τὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο νὰ σκεφθῆ μὴ