κώλο χε νοκ αν κε αν μον ων Αν ων αν 2 ν ̓ Ἢ Ης ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ ( ή ” ἐξ ́ δ) “( ν Ὰ πεν ΣΝ ΠΣ ΖΝ ον πνοή ον τον να , ώ π ών ών ζόφον ΖῈᾺ Γλωσσικὲς βαρβαρότητες ἊΑν κάποιος χρησιμοποιῆ ξενικὲς λέξεις, μολονότι ὑπάρχουν οἱ ἀντίστοιχες ̓Ελληνικές, ἁπλῶς δείχνει, ὅτι δὲν γνωρίζει τὴν ὕπαρξιν τῶν ̓Ελληνικῶν λέξεων ἢ εἶναι ξενομανὴς ἤ, καὶ τὸ πιθανώτερον, θέλει νὰ κάνη ἐπίδειξι (πρὸς ἆμορφώτους). ̓Εμεῖς πιστεύουμε στὴν διακήρυξι τοῦ Π. Γιαννόπουλου, ὅτι «ἡ ἔενομανία εἶναι ἀμάθεια, εἶναι χωριατιά...» κ.τ.λ. ̓Ωστόσο πρέπει νὰ παρατηρήσουμε, ὅτι οἱ τηλεοπτικοὶ σταθμοί, κρατικοὶ καὶ ἰδιωτικοί, κυριαρχοῦνται ἀπὸ νεαροὺς καὶ νεαρὲς ποὺ ἐπιβάλλουν τὴν ἀγραμματωσύνη τους καὶ γράφουν μὲ “Ελληνικὰ γράμματα ξένες λέξεις, πρᾶγμα ποὺ εἶναι γελοῖο. ̓Επὶ παραδείγματι «μιξὰξ εἰκόνας», «ντρέσινγκ» κ.τ.λ. ̓Επὶ πλέον ἀλλάξανε τὶς ̓Ελληνικὲς ὀνομασίες μὲ ξένες, π.χ. ἡ αἴθουσα τύπου ἔγινε «πρὲς-ροὺμ» --- γιατί; ἡ ἐνημέρωσις «μπρῆφινγκ» --- γιατί; ἡ ὁμάδα ἐργασίας «τὴμ» -- γιατί; καὶ διὰ τῆς συνεχοῦς ὀπτικοακουστικῆς ἐπαναλήψεως ὑποχρεώνουν τὸν ̓Ελληνικὸ λαὸ νὰ νοθεύη καὶ οὐσιαστικὰ νὰ ἐκβαρβαρίζη τὴν γλῶσσα του. Εὐτυχῶς σημειώνονται ὑγιεῖς ἀντιδράσεις. Σχετικὰ διαβάσαμε ἐπιστολὴ τῆς ψυχιάτρου-παιδοψυχιάτρου κ. Μ. Λιακοπούλου, ἡ ὁποία γράφει («Βῆμα» 1.3-992): «Μὲ λύπη μου ἄκουσα (πρὸ καιροῦ) τὸν ἀντιδήμαρχο τῆς ̓Αθήνας κ. Σκαλαῖο, στὸν ραδιοσταθμὸ 9.84, νὰ χρησιμοποιεῖ στὴν ὁμιλία του φράσεις ὅπως: απᾶεΓ (Πε Ι4ΒΙε καὶ λέξεις ὅπως: ράᾶπεῖ, γίρῃιϊς. Μήπως ὁ κ. ἀντιδήμαρχος δὲν ξέρει καλὰ ἑλληνικὰ ἢ μήπως νόμισε ὅτι μιλοῦσε σὲ “Ελληνοαμερικανοὺς τῆς πόλης Αἰδεης, ΟΠίο κι ὄχι στοὺς δημότες τῆς ̓Αθήνας; » Ἢ ἴδια ὅμως νοοτροπία τῆς χρήσης τῆς ἑλληνο-αγγλικῆς γλώσσας ἐπικρατεῖ καὶ στὸν ἴδιο τὸν ραδιοσταθμὸ τῆς ̓Αθήνας 9.84 καὶ σὲ ἄλλα πρόσωπα δημόσια. Μήπως δὲν καταλαβαίνουν τὰ ἄτομα αὐτά, ὅτι ἡ γλῶσσα μας εἶναι μέρος τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας, γιὰ τὴν ὁποία γίνεται τόσος λόγος τελευταῖα;» Περὶ Κοινωνιολογίας Τὸ μάθημα τῆς κοινωνιολογίας ἦταν ἀπὸ τὰ μαθήματα, στὰ ὁποῖα ἐξετάζονταν οἱ ὑποψήφιοι στὶς πανελλαδικὲς ἐξετάσεις. Πολὺ σωστά. Δυστυχῶς ὅμως... οἱ «εἰδικοὶ ἐπιστήμονες» τοῦ «Παιδαγωγικοῦ ̓Ινστιτούτου» εἶχαν μετατρέψει τὴν κοινωνιολογία σὲ μάθημα μαρξισμοῦ. Οἱ ἐρωτήσεις, τὰ θέματα καὶ γενικὰ ὁτιδήποτε ἀφοροῦσε στὴν κοινωνιολογία εἶχε σὰν κέντρο του τὶς μαρξιστικὲς ἀντιλήψεις. «Ο Μὰρξ εἶπε ἐκεῖνο», «ὁ Μὰρξ εἶπε τὸ ἄλλο», «ἡ θεωρία τοῦ Μὰρξ γιὰ τὶς τάξεις, γιὰ τὴν ὑπεραξία, γιὰ τὴν κοινωνικὴ ἐξέλιξι» κ.τ.λ. Πλήρης κυριαρχία τοῦ μαρξισμοῦ. Ὅλα τὰ ζητήματα κοινωνιολογίας βρωμοῦσαν μαρξισμό. Καὶ τὰ ̓Ελληνόπουλα ἦσαν ὑποχρεωμένα νὰ μαθαίνουν τὸν Μαρξισμό, διότι ἔτσι ἤθελε τὸ «Παιδαγωγικὸ ̓Ινστιτοῦτο». Ὃ Καζαντζάκης στὰ «Τετρακόσια Γράμματα» ἀποκάλεσε τὸν κομμουνισμὸ