κώλο χε νοκ αν κε αν μον ων Αν ων αν 2 ν᾿ Ἢ Ης ή ” ἐξ ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ ( πώ, ΄ δ) “( ν Ὰ πεν ΣΝ ΠΣ ΖΝ ον πνοή ον τον να ών ών ζόφον ΖῈᾺ Γλωσσικὲς βαρβαρότητες ἊΑν κάποιος χρησιμοποιῆ ξενικὲς λέξεις, μολονότι ὑπάρχουν οἱ ἀντίστοιχες ᾿Ελληνικές, ἁπλῶς δείχνει, ὅτι δὲν γνωρίζει τὴν ὕπαρξιν τῶν ᾿Ελληνικῶν λέξε- ων ἢ εἶναι ξενομανὴς ἤ, καὶ τὸ πιθανώτερον, θέλει νὰ κάνη ἐπίδειξι (πρὸς ἆμορ- φώτους). ᾿Εμεῖς πιστεύουμε στὴν διακήρυξι τοῦ Π. Γιαννόπουλου, ὅτι «ἡ ἔενο- μανία εἶναι ἀμάθεια, εἶναι χωριατιά...» κ.τ.λ. ᾿Ωστόσο πρέπει νὰ παρατηρήσου- με, ὅτι οἱ τηλεοπτικοὶ σταθμοί, κρατικοὶ καὶ ἰδιωτικοί, κυριαρχοῦνται ἀπὸ νεα- ροὺς καὶ νεαρὲς ποὺ ἐπιβάλλουν τὴν ἀγραμματωσύνη τους καὶ γράφουν μὲ “Ελ- ληνικὰ γράμματα ξένες λέξεις, πρᾶγμα ποὺ εἶναι γελοῖο. ᾿Επὶ παραδείγματι «μι- ξὰξ εἰκόνας», «ντρέσινγκ» κ.τ.λ. ᾿Επὶ πλέον ἀλλάξανε τὶς ᾿Ελληνικὲς ὀνομασίες μὲ ξένες, π.χ. ἡ αἴθουσα τύπου ἔγινε «πρὲς-ροὺμ» --- γιατί; ἡ ἐνημέρωσις «μπρῆ- φινγκ» --- γιατί; ἡ ὁμάδα ἐργασίας «τὴμ» -- γιατί; καὶ διὰ τῆς συνεχοῦς ὀπτικοα- κουστικῆς ἐπαναλήψεως ὑποχρεώνουν τὸν ᾿Ελληνικὸ λαὸ νὰ νοθεύη καὶ οὐσια- στικὰ νὰ ἐκβαρβαρίζη τὴν γλῶσσα του. Εὐτυχῶς σημειώνονται ὑγιεῖς ἀντιδράσεις. Σχετικὰ διαβάσαμε ἐπιστολὴ τῆς ψυχιάτρου-παιδοψυχιάτρου κ. Μ. Λιακοπούλου, ἡ ὁποία γράφει («Βῆμα» 1.3-9- 92): «Μὲ λύπη μου ἄκουσα (πρὸ καιροῦ) τὸν ἀντιδήμαρχο τῆς ᾿Αθήνας κ. Σκαλαῖο, στὸν ραδιοσταθμὸ 9.84, νὰ χρησιμοποιεῖ στὴν ὁμιλία του φρά- σεις ὅπως: απᾶεΓ (Πε Ι4ΒΙε καὶ λέξεις ὅπως: ράᾶπεῖ, γίρῃιϊς. Μήπως ὁ κ. ἀντι- δήμαρχος δὲν ξέρει καλὰ ἑλληνικὰ ἢ μήπως νόμισε ὅτι μιλοῦσε σὲ “Ελλη- νοαμερικανοὺς τῆς πόλης Αἰδεης, ΟΠίο κι ὄχι στοὺς δημότες τῆς ᾿Αθήνας; » Ἢ ἴδια ὅμως νοοτροπία τῆς χρήσης τῆς ἑλληνο-αγγλικῆς γλώσσας ἐ- πικρατεῖ καὶ στὸν ἴδιο τὸν ραδιοσταθμὸ τῆς ᾿Αθήνας 9.84 καὶ σὲ ἄλλα πρό- σωπα δημόσια. Μήπως δὲν καταλαβαίνουν τὰ ἄτομα αὐτά, ὅτι ἡ γλῶσσα μας εἶναι μέρος τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας, γιὰ τὴν ὁποία γίνεται τόσος λόγος τελευταῖα;» Περὶ Κοινωνιολογίας Τὸ μάθημα τῆς κοινωνιολογίας ἦταν ἀπὸ τὰ μαθήματα, στὰ ὁποῖα ἐξετάζο- νταν οἱ ὑποψήφιοι στὶς πανελλαδικὲς ἐξετάσεις. Πολὺ σωστά. Δυστυχῶς ὅμως... οἱ «εἰδικοὶ ἐπιστήμονες» τοῦ «Παιδαγωγικοῦ ᾿Ινστιτούτου» εἶχαν μετατρέψει τὴν κοινωνιολογία σὲ μάθημα μαρξισμοῦ. Οἱ ἐρωτήσεις, τὰ θέματα καὶ γενικὰ ὁτιδή- ποτε ἀφοροῦσε στὴν κοινωνιολογία εἶχε σὰν κέντρο του τὶς μαρξιστικὲς ἀντιλή- ψεις. «Ο Μὰρξ εἶπε ἐκεῖνο», «ὁ Μὰρξ εἶπε τὸ ἄλλο», «ἡ θεωρία τοῦ Μὰρξ γιὰ τὶς τάξεις, γιὰ τὴν ὑπεραξία, γιὰ τὴν κοινωνικὴ ἐξέλιξι» κ.τ.λ. Πλήρης κυριαρ- χία τοῦ μαρξισμοῦ. Ὅλα τὰ ζητήματα κοινωνιολογίας βρωμοῦσαν μαρξισμό. Καὶ τὰ ᾿Ελληνόπουλα ἦσαν ὑποχρεωμένα νὰ μαθαίνουν τὸν Μαρξισμό, διότι ἔ- τσι ἤθελε τὸ «Παιδαγωγικὸ ᾿Ινστιτοῦτο». Ὃ Καζαντζάκης στὰ «Τετρακόσια Γράμματα» ἀποκάλεσε τὸν κομμουνισμὸ