ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ Ἢ Ρουνικὴ γραφὴ τῆς Βορείου Εὐρώπης καὶ οἱ ἀπόπειρες παραχαράξεώς της Δ Ν Δ ΔΝ , ω , Ω » ” Ν Ν - Στὴν Κεντρικὴ καὶ στὴν Βόρεια Εὐρώπη ἰχνηλατεῖται ἕνα κοινὸ παρελθὸν τῶν λαῶν, πάρα πολὺ παλιὸ σὲ σχέση μὲ τὴ Ρωμαϊκὴ παρουσία, ἡ ὁποία σὲ πρώτη φάσὴ ἐπέφερε τὴ λατινοποίησή τοὺς καὶ σὲ δεύτερη φάση τὸν προσηλυτισμό τους στὸν Χριστιανισμό. Πρὶν νὰ διασπαστοῦν σὲ φυλὲς καὶ σὲ κράτη μὲ ξεχωριστὴ γλῶσσα καὶ γραφὴ ---ἐδῶ καὶ 13 αἰῶνες--- οἱ λαοὶ αὐτοὶ εἶχαν στενὴ συγγένεια ἀπὸ πλευρᾶς θρησκείας, παραδόσεων, ἀνθρωπολογικῆς ρίζας, ὁμιλίας καὶ μορφῆς ἔκφρασης τοῦ γραπτοῦ λόγου. Κορμὸ τῶν λαῶν τῆς Κεντρικῆς καὶ Βόρειας Εὐρώπης ἀπετέλεσαν οἱ Κέλτες. Γιὰ μεγάλο ἀριθμὸ ἐρευνητῶν οἱ “Οειπιαπεπ’ καὶ οἱ “Νοτάπιαπεη” (ὅπως ὁ̓Ὑ « ’ ο) , / ι ή Η ̓ / / νομάζουν ὁρισμένοι τοὺς Κέλτες) «φαίνεται πὼς ἦλθαν στὴ Β. Εὐρώπη ξεκινώντας » ̓ η ̓ / ́ ι. » 4 ’ 4 / ἀπὸ τὴν Β. ̓Ιταλία, διασχίζοντας τὶς "Αλπεις καὶ ἀκολουθώντας τὶς λεωφόρους τῶν ποταμῶν ΠΠείΠπ καὶ ΜαίΠ2». Αὐτὴ εἶναι ἡ μία ἐκδοχή. ̓Η ἄλλη στηρίζεται στὸ ἐπίπεδο τοῦ ̓Ετρουσκικοῦ πολιτισμοῦ, ὁ ὁποῖος κατὰ γενικὴν ὁμολογίαν ἦταν τόσο ἀνεπτυγμένος, ὥστε νὰ εἶναι αὐτονόητη ἡ δυνατότης τῶν θαλασσίων πλόων καὶ συνεπῶς ἡ ἐποίκιση περιοχῶν χάρη σὲ ἀφίξεις σκαφῶν στὴ Βόρεια Θάλασσα μὲ » ͵ Ν ̓ Ν νὰ “Ν ̓ ’ Ν 3 , Ν ̓ ἐφαλτήρια τὶς ἀκτὲς τῆς Κεντρικῆς καὶ Ν. ̓Ιταλίας. Τὸ ἐμπόριο μεταξὺ « ̓ Ετρουρίας» καὶ Κεντρικῆς καὶ Βόρειας Εὐρώπης εἶναι γεγονός. Στὸ Νεγκάου τῆς Γερμανίας βρέθηκαν 20 χάλκινα χράνη μὲ ἐπιγραφές, ποὺ χαρακτηρίστηκαν « ̓Ἐτρουσκιχές», τὰ ὁποῖα ἐχτιμᾶται ὅτι εἴχαν μεταφερθεῖ ἐκεῖ ἀπὸ ἔμπορο τῆς ̓Ετρουρίας γιὰ ἐχποίηση. 'Η ̓Ἐτρουσκικὴ ἐπίδραση ὑπῆρξε καθοριστικὴ στὸν πολιτισμὸ τῆς Κεντρικῆς καὶ Βόρειας Εὐρώπης. Διάφορα εὑρήματα τὸ ἐπιβεβαιώνουν. Τὸ ἐρώτημα εἶναι, ἂν οἱ «Γσεροῦσκοι», οἱ «Σουηβοί», οἱ «Μαρχομᾶνοι» καὶ οἱ «Σάξονες» Ἡταν « Ετροῦσκοι» ἣ ὄχι. Οἱ ἔρευνες ἱστοριοδιφῶν (νοη Ἐγίέδεη, ὙΙπππετ, Μαδιταηἆετ, Παπιπιατδίγτόπι, Αρτε χκ.ἄ.) ὁδηγοῦν στὰ ἀκόλουθα συμπεράσματα. 1. Δὲν ἦταν Λατῖνοι, διότι δὲν γνώριζαν λατινικά. Σὲ ἕνα ρωμαϊχκὸ κείμενο (τοῦ Σάξονος τοῦ Γραμματικοῦ) ἀναφέρεται, ὅτι κάποιον Ρωμαῖο ἀξιωματοῦχο τὸν συ, ’ / ς " / 3” / 2 4 ́ : ι / νοδεύουν δύο Κέλτες ὁδηγοὶ «κομίζοντες ἕνα μήνυμα χαραγμένο σὲ ξύλο μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἰσχύει στοὺς Κέλτες». 2. Ὁ τρόπος γραφῆς τῶν Κελτῶν θὰ μποροῦσε νὰ διαβαστεῖ μὲ τὴν ̓ΒτρουσκιΝ / , ̓ ’ ε ̓ ̓ ̓ / Ν / Δ χὴ (κάτι τέτοιο εἰσηγήθηχε ὁ Μαριγαπάες), ἀλλὰ οὐδέποτε κανεὶς μπόρεσε νὰ διαβάσει χείμενα μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο (οἱ ἀναγνώσεις ποὺ ἔχουν γίνει μὲ χρήση τοῦ “̓ ͵ Ὑ , , » ΔΝ « ΕΣ ̓ Ν Ν «λατινικοῦ» ἀλφαβήτου εἶναι αὐθαίρετες). "Αλλωστε καὶ ἡ ̓ΒΕτρουσκικὴ γραφὴ δὲν - ̓ , “ “« ῃ νο ον ’ Ν εἶναι «λατινικὴ» (βλέπε τεῦχος [30 τοῦ «Δαυλοῦ»). “Ὑπάρχει μιὰ ἀναφορά, ποὺ χαρακτηρίζει τὴν «παλαιοτάτην γραφήν», τῶν Κελτῶν ὡς «μετασχηματισμὸν ἑλληνολατινικοῦ ἀλφαβήτου» ( ̓ Εγνυκλοπαίδεια «" Ἠλιος», λῆμμα «Ρουνικὴ γραφή»). 3. ̓Ἐπέμεναν νὰ διατηροῦν τὴν ὀντότητά τους παρὰ τὴν διάδοση τοῦ καθολικισμοῦ καὶ ἐπὶ μεταγενέστερων χρόνων. 'Ο Υεπαπιίας Εογιμμαίως, ἐπίσκοπος τοῦ