Τὸ χωράφι τοῦ παπποῦ τους Ζοῦμε πράγματι σὲ μιὰ ἐποχή, ὅπου πολλὰ φαίνονται νὰ ἀλλάζουν. Μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ ἕνα πλῆθος κόσμου, ξεκρέμαστο ἰδεολογικά, ἄρχισε νὰ ψάχνει ἀπεγνωσμένα ἕνα κοινὸ σημεῖο ἄναφορᾶς, γιὰ νὰ κρατηθεῖ, ὅταν ὅλα, ἔνοιωθε ξαφνικά, νὰ χάνονται κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του. Καὶ τὸ βρῆκε, καθόλου παράδοξα, στὸ μοντέλλο τοῦ ἀκραιφνοῦς ἐθνικισμοῦ. ̓Ενὸς ἐθνικισμοῦ, ποὺ ἀνέλπιστα ἔγινε ἡ σανίδα σωτηρίας του. Ανθρωποι, ποὺ σ ̓ ὅλη τὴν ζωή τους εἶχαν μάθει κάπου νὰ στηρίζονται, νὰ ἀκουμπᾶνε, τώρα δὲν μποροῦσαν νὰ σταθοῦν ἀπό μόνοι τους στὰ πόδια τους. Τὰ δεκανίκια τοὺς ἦταν ἀπαραίτητα. Δεξιὰ ἢ ἀριστερά, ἀπ ̓ ὅ,τι φάνηκε, δὲν εἶχε σημασία. Τὰ βάρη ποὺ γεννοῦν οἱ εὐθύνες δὲν ἤθελαν τὴν ἐλευθερία ποὺ δίνει ἡ ἀμφισβήτηση καὶ ἡ κριτική. Ο δογματικὸς ἄνθρωπος δὲν εἶναι πουθενὰ ἀλλοῦ πιστὸς παρὰ στὸ δόγμα, ποὺ δουλικᾶ εἶναι ταγμένος νὰ ὑπηρετεῖ. Δὲν ἔχει σημασία, ἂν αὐτὸ εἶναι τὸ σφυροδρέπανο ἢ ἡ σβάστικα, ὁ σταυρὸς ἢ τὸ κοράνι. Αὐτοὶ εἶναι ὅλοι ἀδέλφια... Σχετικὰ πρόσφατα καὶ στὴν ̓Ελλάδα ἀρχίζει νὰ ἀναβιώνει μιὰ κίνησις ἀκραίου «ἐθνικισμοῦ». Ὅλοι σήμερα ξαφνικὰ θυμήθηκαν τὴν Μακεδονία, τὴν Β. Ἤπειρο, τὴν Κύπρο, τὴν Μ. ̓Ασία καὶ τὶς ἄλλες ἑστίες ἕλληνισμοῦ, ποὺ πρὶν μερικὰ χρόνια οὔτε κὰν τὸ ὄνομά τους δὲν ἀνέφεραν, φοβούμενοι μὴν χαρακτηριστοῦν «ἐθνικιστές». Τότε ἦταν «προοδευτικοί». Σήμερα, ποὺ ὁ «μπαμπούλας» ἔσβησε, σὰν τὰ πιστὰ σκυλάκια τρέχουν νὰ γλείψουν τὸ ἄλλο χέρι, ποὺ χρόνια τώρα δάγκωναν. Καὶ βλέπεις τὸ παράδοξο φαινόμενο, σύμβολα τοῦ «προοδευτικοῦ» χώρου, διανοούμενοι τῆς ἀριστερᾶς νὰ παρουσιάζονται σήμερα ὑπερασπιστὲς τῆς ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ ἔθνους, θυμίζοντάς μας τὸ εὐτράπελο ἐκεῖνο «ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ». Ἄλλοι μιλᾶνε γιὰ ἐδαφικὲς διεκδικήσεις, γιὰ σκλαβωμένες πατρίδες, γιὰ χῶμα, ἄσφαλτο καὶ σπίτια, ποὺ θὰ κάνουν ἀκόμα μεγαλύτερο αὐτὸ τὸ κρατίδιο τῆς παραφροσύνης καὶ τῆς ἀμάθειας. Κανεὶς δὲν μίλησε ὅμως γιὰ πολιτιστικὲς διεκδικήσεις. Κανεὶς δὲν μίλησε γιὰ τοὺς Ἕλληνες, ποὺ ἐξαφανίζονται στὸ διάβα τῶν αἰώνων στὶς ἴδιες αὐτὲς ἑστίες ποὺ μεγαλούργησαν, στὸ ἴδιο αὐτὸ Ρωμαίικο κρατίδιο ποὺ κατοικοῦμε. Γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ποὺ ὁδηγεῖται στὸν πλήρη ἐκχυδαϊσμὸ καὶ ἁπλούστευση στὸ ὄνομα, ὅπως πάντα ἄλλωστε, τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς προόδου. Γιατί νὰ τοὺς ἐνδιαφέρουν ἄλλωστε αὐτά; Αὐτοὶ τετραγωνικὰ μέτρα θέλουν νὰ ἀποκτήσουν, νὰ μεγαλώσουν ἀκόμα περισσότερο τὸ χωράφι τοῦ παπποῦ τους. Ὅσο γιὰ δέντρα, φυτεύουμε ὅσα θέλουμε. Ἔτσι ἐδῶ καὶ δεκάδες χρόνια οἱ ἀφελεῖς ἰθαγενεῖς ἀκολουθοῦν πιστὰ τὴν ἑκάστοτε κυβερνητικὴ προπαγάνδα, παρασυρόμενοι σὲ ἀκραιφνεῖς δογματικὲς θέσεις. Ἕλληνες σ ̓ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τοῦ πλανήτη ἀργοπεθαίνουν καὶ σβήνουν, γιατὶ τὸ ̓Ελληνικὸ κράτος θὰ ἀπασχοληθεῖ μαζί τους μόνο, ὅταν ἡ χώρα στὴν ὁποία διαβιοῦν θὰ προσαρτηθεῖ στὸ οἰκόπεδο τῆς Γραικυλίας. Τώρα τοὺς πετᾶμε πότε-πότε μερικὰ ψίχουλα ἐλεημοσύνης, δείχνοντας τὸν ἄκόρεστο φαρισαϊσμό μας καὶ μετὰ τοὺς ἐγκαταλείπουμε στὸ ἔλεος τῆς μοίρας τους. Τὸ ἴδιο ἄλλωστε δὲν ἔγινε καὶ μὲ τὴν Β. "Ηπειρο; -----