Τὸ χωράφι τοῦ παπποῦ τους Ζοῦμε πράγματι σὲ μιὰ ἐποχή, ὅπου πολλὰ φαίνονται νὰ ἀλλάζουν. Με- τὰ τὴν κατάρρευση τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ ἕνα πλῆθος κόσμου, ξεκρέ- µαστο ἰδεολογικά, ἄρχισε νὰ ψάχνει ἀπεγνωσμένα ἕνα κοινὸ σημεῖο ἄνα- φορᾶς, γιὰ νὰ κρατηθεῖ, ὅταν ὅλα, ἔνοιωθε ξαφνικά, νὰ χάνονται κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του. Καὶ τὸ βρῆκε, καθόλου παράδοξα, στὸ μοντέλλο τοῦ ἀκραιφ- νοῦς ἐθνικισμοῦ. ᾿Ενὸς ἐθνικισμοῦ, ποὺ ἀνέλπιστα ἔγινε ἡ σανίδα σωτη- ρίας του. Ανθρωποι, ποὺ σ᾽ ὅλη τὴν ζωή τους εἶχαν μάθει κάπου νὰ στηρίζονται, νὰ ἀκουμπᾶνε, τώρα δὲν μποροῦσαν νὰ σταθοῦν ἀπό μόνοι τους στὰ πόδια τους. Τὰ δεκανίκια τοὺς ἦταν ἀπαραίτητα. Δεξιὰ ἢ ἀριστερά, ἀπ᾽ ὅ,τι φά- νηκε, δὲν εἶχε σημασία. Τὰ βάρη ποὺ γεννοῦν οἱ εὐθύνες δὲν ἤθελαν τὴν ἐ- λευθερία ποὺ δίνει ἡ ἀμφισβήτηση καὶ ἡ κριτική. Ο δογματικὸς ἄνθρω- πος δὲν εἶναι πουθενὰ ἀλλοῦ πιστὸς παρὰ στὸ δόγμα, ποὺ δουλικᾶ εἶναι ταγµένος νὰ ὑπηρετεῖ. Δὲν ἔχει σημασία, ἂν αὐτὸ εἶναι τὸ σφυροδρέπανο ἢ ἡ σβάστικα, ὁ σταυρὸς ἢ τὸ κοράνι. Αὐτοὶ εἶναι ὅλοι ἀδέλφια... Σχετικὰ πρόσφατα καὶ στὴν ᾿Ελλάδα ἀρχίζει νὰ ἀναβιώνει μιὰ κίνησις ἀκραίου «ἐθνικισμοῦ». Ὅλοι σήμερα ξαφνικὰ θυμήθηκαν τὴν Μακεδονία, τὴν Β. Ἤπειρο, τὴν Κύπρο, τὴν Μ. ᾿Ασία καὶ τὶς ἄλλες ἑστίες ἕλληνι- σμοῦ, ποὺ πρὶν μερικὰ χρόνια οὔτε κὰν τὸ ὄνομά τους δὲν ἀνέφεραν, φοβού- μενοι μὴν χαρακτηριστοῦν «ἐθνικιστές». Τότε ἦταν «προοδευτικοί». Σήμε- ρα, ποὺ ὁ «μπαμπούλας» ἔσβησε, σὰν τὰ πιστὰ σκυλάκια τρέχουν νὰ γλεί- ψουν τὸ ἄλλο χέρι, ποὺ χρόνια τώρα δάγκωναν. Καὶ βλέπεις τὸ παράδοξο φαινόμενο, σύμβολα τοῦ «προοδευτικοῦ» χώ- ρου, διανοούμενοι τῆς ἀριστερᾶς νὰ παρουσιάζονται σήμερα ὑπερασπιστὲς τῆς ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ ἔθνους, θυμίζοντάς μας τὸ εὐτράπελο ἐκεῖνο «ΕΛ- ΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ». Ἄλλοι μιλᾶνε γιὰ ἐδαφικὲς διεκδικήσεις, γιὰ σκλαβωμένες πατρίδες, γιὰ χῶμα, ἄσφαλτο καὶ σπίτια, ποὺ θὰ κάνουν ἀκό- μα μεγαλύτερο αὐτὸ τὸ κρατίδιο τῆς παραφροσύνης καὶ τῆς ἀμάθειας. Κανεὶς δὲν μίλησε ὅμως γιὰ πολιτιστικὲς διεκδικήσεις. Κανεὶς δὲν μί- λησε γιὰ τοὺς Ἕλληνες, ποὺ ἐξαφανίζονται στὸ διάβα τῶν αἰώνων στὶς ἴ- διες αὐτὲς ἑστίες ποὺ μεγαλούργησαν, στὸ ἴδιο αὐτὸ Ρωμαίικο κρατίδιο ποὺ κατοικοῦμε. Γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ποὺ ὁδηγεῖται στὸν πλήρη ἐκ- χυδαϊσμὸ καὶ ἁπλούστευση στὸ ὄνομα, ὅπως πάντα ἄλλωστε, τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς προόδου. Γιατί νὰ τοὺς ἐνδιαφέρουν ἄλλωστε αὐτά; Αὐτοὶ τετρα- γωνικὰ μέτρα θέλουν νὰ ἀποκτήσουν, νὰ μεγαλώσουν ἀκόμα περισσότερο τὸ χωράφι τοῦ παπποῦ τους. Ὅσο γιὰ δέντρα, φυτεύουμε ὅσα θέλουμε. Ἔ- τσι ἐδῶ καὶ δεκάδες χρόνια οἱ ἀφελεῖς ἰθαγενεῖς ἀκολουθοῦν πιστὰ τὴν ἑκά- στοτε κυβερνητικὴ προπαγάνδα, παρασυρόµενοι σὲ ἀκραιφνεῖς δογματικὲς θέσεις. Ἕλληνες σ᾽ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τοῦ πλανήτη ἀργοπεθαίνουν καὶ σβήνουν, γιατὶ τὸ ᾿Ελληνικὸ κράτος θὰ ἀπασχοληθεῖ μαζί τους µόνο, ὅταν ἡ χώρα στὴν ὁποία διαβιοῦν θὰ προσαρτηθεῖ στὸ οἰκόπεδο τῆς Γραικυ- λίας. Τώρα τοὺς πετᾶμε πότε-πότε μερικὰ ψίχουλα ἐλεημοσύνης, δείχνο- ντας τὸν ἄκόρεστο φαρισαϊσμό µας καὶ μετὰ τοὺς ἐγκαταλείπουμε στὸ ἔ- λεος τῆς μοίρας τους. Τὸ ἴδιο ἄλλωστε δὲν ἔγινε καὶ μὲ τὴν Β. "Ηπειρο; -----