ἡ Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ σι σΕΟΕΚΟΕ ΘΤΕΙΝΕΕ, Ὃ Ὅμηρος καὶ οἱ καθηγητὲς “Ο καθηγητὴς 6. διείπετ, διαπιστώνοντας ὅτι τὸ ὁμηρικὸ πρόβλημα, ἀντὶ νὰ φωτίζεται, καθίσταται ὁλοένα σκοτεινότερο καὶ πολυπλοκώτερο ἐξαιτίας «τοῦ φανατισμοῦ τῶν εἰδικῶν, οἱ ὁποῖοι εἴτε ἀπὸ κάποιον φόβο εἴτε ἀπὸ σχολαστικότητα ἀναμασοῦν τὶς κατεστημένες ἀπόψεις τῶν ἱστορικῶν, γλωσσολόγων καὶ ἀρχαιολόγων» (σελ. 10-11), ἐπιχειρεῖ μιὰ νέα προσέγγιση τοῦ ὁμηρικοῦ ζητήματος. Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὸν καθηγητἡ διεῖπε ὁ “Ὅμηρος, ὁ ποιητὴς ποὺ δημιούργησε τὶς μορφές, ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι τὰ ἀρχέτυπα τῆς δυτικῆς ἐξεικόνισης, εἶναι συνερανιστἠς τῆς ̓]λιάδος καὶ συγγραφεὺς τῆς ̓Οδύσσειας. Κατὰ τὸν Φἱείπετ «ὁ Ὅμηρος συγκέντρωσε καὶ τακτοποίησε τὰ ἀποσπάσματα πολεμικῶν ῥαψωδιῶν τῆς μυκηναϊκῆς παράδοσης, τὰ ὁποῖα εἶχε τὴν εὐφυῖα νὰ συνθέση γύρω ἀπ ̓ τὸ δραματικὀ καὶ ἑνοποιὸ θέμα τῆς ὀργῆς τοῦ ̓ Αχιλλέα...» (σελ. 37). “Ὅσον ἀφορᾶ τώρα στὴν ̓Οδύσσεια, αὐτὴ ἀποτελεῖ, γιὰ τὸν καθηγητή, προσωπικὸ δημιούργημα τοῦ ̓ Ομήρου, ποὺ «γεννήθηκε πρὸς τὸ τέλος τῆς ζωῆς του... σημειοδοτεῖ δὲ τὸ πέρασμα ἀνάμεσα στὴν ἁπλότητα τοῦ ἠἡρωισμοῦ καὶ σὲ μιὰ πνευματικὴ ζωὴ πιὸ στοχαστική, πιὸ νευρώδη καὶ πιὸ δύσπιστη ἀπέναντι στὶς πεποιθήσεις...» (σελ. 38). ἈΧᾺ Βέβαια ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Ὅμηρος εἶναι συνερανιστὴς παλαιῶν ῥαψωδιῶν, τὶς ὁποῖες συνήνωσε καὶ σφράγισε μὲ τὸ προσωπικό του ὕφος, δὲν εἶναι πρωτότυπη” ὅπως δὲν εἶναι νέα κι ἡ ἄλλη ἄποψη, ὅτι δηλαδὴ τὰ ὁμηρικὰ ἔπη ἦσαν γραμμένα ἐξ ἀρχῆς, ἀπ ̓ τὰ παμπάλαια ἔτη, σὲ κάποια γραφή, γραμμικὴ Α ἢ γραμμικὴ Β ἄγνωστο, ποὺ γνώριζε ὁ "Όμηρος Ἢ ἀνεύθυνη ἔννοια «λαὸς» ΓΞ: 3 ΕΣ ’ 5 , καὶ ἡ εὐθύνη ἐπιβιώσεως τοῦ Ἔθνους ( ̓Ανάγκη ἀλλαγῆς τοῦ Συντάγματος τοῦ 1975) Τὸ Σύνταγμα τοῦ 1975 ἐδημοσιεύθη εἰς τὴν ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως τὴν Όγν ̓Ιουνίου 1975 εἰς ἐκτέλεσιν τοῦ [Β ́ ψηφίσματος τῆς Ε ́ ̓Αναθεωρητικῆς Βουλῆς τῶν Ελλήνων, Ἔτσι τὸ Σύνταγμα τοῦ 1975 ἔχει ἀδιαμφισβητήτως ὅλα τὰ στοιχεῖα τοῦ συνταγματικοῦ κειμένου ἀπὸ πλευρᾶς τύπου. ̓Απὸ πλευρᾶς οὐσίας ὅμως τὸ Σύνταγμα τοῦ 1970 ὁμοιάζει μὲ ἕνα καλῶς διατυπωμένον νομοθέτημα ηὐξημένης τυπικῆς δυνάμεως καὶ τίποτε περισσότερον. Καὶ τοῦτο διὰ τοὺς λόγους ποὺ θὰ ποῦμε παρακάτω. Εἰς πρώτην ὄψιν τὸ Σύνταγμα τοῦ 1975 μαρτυρεῖ ὡς συντάκτην του ἄνθρωπον ὄχι νομομαθῇ καὶ ὁμοιάζει νὰ ἔχη γραφῇ ἀπὸ κάποιον κοινωνιολόγον ἢ εἰρηνιστήν. Τὸ Σύνταγμα τοῦ 1975 θέτει ἐπὶ τέλους, εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὰ προηγούμενα συντάγματα τῆς “Ελλάδος, τὰς διατάξεις περὲ τῆς μορφῆς τοῦ πολιτεύματος εἰς τὸ ἄρθρον 1 καὶ ὁρίζει ὅτι «τὸ Πολίτευμα τῆς Ελλάδος εἶναι προεδρευομένη Κοινοβουλευτικὴ Δημοκρατία». Διατγρεῖ ὅμως τὸ πρόταγμα περὶ τῆς « Αγίας Τριάδος», πρᾶγμα ὅπερ σημαίνει, ὅτι, ἂν τὸ ἑλληνικὸν Κράτος παρομοιασθῇ μὲ ζῶντα ἄνθρωπον, αὐτὸς θὰ ὁ-