ἡ Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ σι σΕΟΕΚΟΕ ΘΤΕΙΝΕΕ, Ὃ Ὅμηρος καὶ οἱ καθηγητὲς “Ο καθηγητὴς 6. διείπετ, διαπιστώνοντας ὅτι τὸ ὁμηρικὸ πρόβλημα, ἀντὶ νὰ φωτίζεται, καθίσταται ὁλοένα σκοτεινότερο καὶ πολυπλοκώτερο ἐξαιτίας «τοῦ φανατισμοῦ τῶν εἰδι- κῶν, οἱ ὁποῖοι εἴτε ἀπὸ κάποιον φόβο εἴτε ἀπὸ σχολαστικότητα ἀναμασοῦν τὶς κατεστηµέ- νες ἀπόψεις τῶν ἱστορικῶν, γλωσσολόγων καὶ ἀρχαιολόγων» (σελ. 10-11), ἐπιχειρεῖ μιὰ νέα προσέγγιση τοῦ ὁμηρικοῦ ζητήματος. Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὸν καθηγητἡ διεῖπε ὁ “Ὅμηρος, ὁ ποιητὴς ποὺ δημιούργησε τὶς µορφές, ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι τὰ ἀρχέτυ- πα τῆς δυτικῆς ἐξεικόνισης, εἶναι συνερανιστἠς τῆς ᾿]λιάδος καὶ συγγραφεὺς τῆς ᾿Οδύσ- σειας. Κατὰ τὸν Φἱείπετ «ὁ Ὅμηρος συγκέντρωσε καὶ τακτοποίησε τὰ ἀποσπάσματα πο- λεμικῶν ῥαψωδιῶν τῆς μυκηναϊκῆς παράδοσης, τὰ ὁποῖα εἶχε τὴν εὐφυῖα νὰ συνθέση γύ- ρω ἀπ᾽ τὸ δραματικὀ καὶ ἑνοποιὸ θέµα τῆς ὀργῆς τοῦ ᾿ Αχιλλέα...» (σελ. 37). “Ὅσον ἀφορᾶ τώρα στὴν ᾿Οδύσσεια, αὐτὴ ἀποτελεῖ, γιὰ τὸν καθηγητή, προσωπικὸ δη- μιούργημα τοῦ ᾿ Οµήρου, ποὺ «γεννήθηκε πρὸς τὸ τέλος τῆς ζωῆς του... σημειοδοτεῖ δὲ τὸ πέρασμα ἀνάμεσα στὴν ἁπλότητα τοῦ ἠἡρωισμοῦ καὶ σὲ μιὰ πνευματικὴ ζωὴ πιὸ στοχα- στική, πιὸ νευρώδη καὶ πιὸ δύσπιστη ἀπέναντι στὶς πεποιθήσεις...» (σελ. 38). ἈΧᾺ Βέβαια ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Ὅμηρος εἶναι συνερανιστὴς παλαιῶν ῥαψωδιῶν, τὶς ὁποῖες συ- νήνωσε καὶ σφράγισε μὲ τὸ προσωπικό του ὕφος, δὲν εἶναι πρωτότυπη” ὅπως δὲν εἶναι νέα κι ἡ ἄλλη ἄποψη, ὅτι δηλαδὴ τὰ ὁμηρικὰ ἔπη ἦσαν γραμμένα ἐξ ἀρχῆς, ἀπ᾿ τὰ παμπά- λαια ἔτη, σὲ κάποια γραφή, γραμμικὴ Α ἢ γραμμικὴ Β ἄγνωστο, ποὺ γνώριζε ὁ "Όμηρος Ἢ ἀνεύθυνη ἔννοια «λαὸς» ΓΞ: 3 ΕΣ ’ 5 , καὶ ἡ εὐθύνη ἐπιβιώσεως τοῦ Ἔθνους (᾿Ανάγκη ἀλλαγῆς τοῦ Συντάγματος τοῦ 1975) Τὸ Σύνταγμα τοῦ 1975 ἐδημοσιεύθη εἰς τὴν ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως τὴν Όγν ᾽Ιουνίου 1975 εἰς ἐκτέλεσιν τοῦ [Β΄ ψηφίσματος τῆς Ε΄ ᾿Αναθεωρητικῆς Βουλῆς τῶν Ελλήνων, Ἔτσι τὸ Σύνταγμα τοῦ 1975 ἔχει ἀδιαμφισβητήτως ὅλα τὰ στοιχεῖα τοῦ συνταγματικοῦ κειµένου ἀπὸ πλευρᾶς τύπου. ᾿Απὸ πλευρᾶς οὐσίας ὅμως τὸ Σύνταγ- μα τοῦ 1970 ὁμοιάζει μὲ ἕνα καλῶς διατυπωμένον νοµοθέτηµα ηὐξημένης τυπικῆς δυ- νάµεως καὶ τίποτε περισσότερον. Καὶ τοῦτο διὰ τοὺς λόγους ποὺ θὰ ποῦμε παρακά- τω. Εἰς πρώτην ὄψιν τὸ Σύνταγμα τοῦ 1975 μαρτυρεῖ ὡς συντάκτην του ἄνθρωπον ὄχι νομομαθῇ καὶ ὁμοιάζει νὰ ἔχη γραφῇ ἀπὸ κάποιον κοινωνιολόγον ἢ εἰρηνιστήν. Τὸ Σύ- νταγμα τοῦ 1975 θέτει ἐπὶ τέλους, εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὰ προηγούμενα συντάγματα τῆς “Ελλάδος, τὰς διατάξεις περὲ τῆς μορφῆς τοῦ πολιτεύματος εἰς τὸ ἄρθρον 1 καὶ ὁρίζει ὅτι «τὸ Πολίτευμα τῆς Ελλάδος εἶναι προεδρευομένη Κοινοβουλευτικὴ Δη- µοκρατία». Διατγρεῖ ὅμως τὸ πρόταγµα περὶ τῆς « Αγίας Τριάδος», πρᾶγμα ὅπερ σηµαίνει, ὅτι, ἂν τὸ ἑλληνικὸν Κράτος παρομοιασθῇ μὲ ζῶντα ἄνθρωπον, αὐτὸς θὰ ὁ- -