Τὸ πλεονέκτημα τῆς προὐπάρξεως Ὃ Εὐρωπαῖος ἔχει ἱστορικὸ βίο μερικῶν αἰώνων, ποὺ τοῦ ἐπιτρέπει τὴν ἀνάπτυξη μιᾶς ἱστορικῆς συνειδήσεως, μικρῆς χρονικῆς προοπτικῆς. Κύριο ὅριο καὶ φράγμα τῆς συνειδήσεως αὐτῆς εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ εὐρωπαϊκὸς ἱστορικὸς βίος ἀνεπτύχθη μὲ κύρια βάση τὸν Χριστιανισμὸ -- καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει τὸ γεγονὸς ὅτι εὐρωπαϊκὸς πολιτισμὸς πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ δὲν ὑπῆρχε. [Βεβαίως τὸ ἕτερο ἥμισυ τοῦ «Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ», ὁ ̓ ̓Αμερικανός, ἔχει πολὺ βραχύτερο ἱστορικὸ βίο καὶ πολὺ πιὸ ρηχἡ ἱστορικὴ συνείδηση]. ̓Απὸ τοὺς λαοὺς τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς ̓Αμερικῆς, ποὺ συγκροτοῦν τὸν Δυτικὸ Κόσμο, ὃ μόνος ποὺ προὐπῆρξε τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς ἱστορικὴ-πολιτιστικὴ ὀντότης ἦταν ὁ Ἓλληνισμός. Κι ὄχι μόνον αὐτό: “Ὁ ̓Ελληνισμὸς ἤκμασε, ἐκυριάρχησε παγκοσμίῶς κι ἐμεγαλούργησε πρὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ, μετὰ δὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ δεύτερου ὁ ̓Ελληνισμὸς βρίσκεται σὲ ἱστορικὴ κατάπτωση, πολιτιστικὸν ὕπνο καὶ πολιτικὴ παρακμὴ μοναδικὴ στὴν πολυχιλιετῆ ἱστορία του. Δὲν θὰ ἐξετασθῆ ἐδῶ, ἂν τὸ ἕνα γεγονός, δηλ. ἡ ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀποτελεῖ τὸ αἴτιο τοῦ ἄλλου γεγονότος, δηλαδὴ τοῦ μετὰ Χριστὸν ἱστορικοῦ κώματος τοῦ ̓Ελληνισμοῦ, μολονότι, ἀπὸ στενὴ ἱστορικὴ σκοπιά, φαίνεται ἀμέσως ὅτι οἱ δύο αὐτὲς δυνάμεις συγκρούσθηκαν μέχρι θανάτου καὶ ὁ πρῶτος ἐδολοφόνησε ἱστορικὰ τὸν δεύτερο. ̓Εδῶ θὰ διαπιστωθῆ ὅμως μὲ τὸν πιὸ κατηγορηματικὸ τρόπο τὸ ἕως τώρα ἀπαρατήρητο (γιατί ἄραγε; ") στοιχεῖο, ποὺ μᾶς δίνει ἀπὸ πολιτιστικὴ ἄποψη τὴν τεράστια διαφορὰ μεταξὺ Δυτικοῦ ἄνθρώπου καὶ Ἕλληνος ἀνθρώπου: ὅτι ὁ μόνος ἱστορικὸς ἄνθρωπος τοῦ Χριστιανικοῦ Κόσμου ποὺ μπορεῖ νὰ δῆ τὸν ἑαυτό του, ἰδεολογικά, ἐκτὸς Χριστιανισμοῦ εἶναι ὁ Ἕλλην. Πράγματι ὁ Ἕλλην ὡς ἰδεολογικὴ ὀντότης εἶχε ἤδη διαμορφωθῆ, ὁλοκληρωθῆ καὶ ἐπιβληθῆ ἀπόλυτα χωρὶς καμμιὰ χριστιανικὴ πρόσμιξη: ὅπως Εὐρωπαῖος χωρὶς καὶ χριστιανικὰ στοιχεῖα ᾱπὸ ἰδεολογικὴ ἄποψη δὲν ὑπῆρξε καὶ δὲν νοεῖται. ο κ Χκὰἀ Τραγική, ἂν ὄχι δεινή, ἀλλὰ καὶ θαυμάσια ἀπὸ ἱστορικὴ ἄποψη εἶναι ἡ θέση τοῦ “Ἕλληνος σήμερα, ὁπότε ἡ ἀνθρωπό-