ΔΗΜΗΤΡΗΣ. ΛΑΜΠΡΟΥ Πορτραῖτο ἀνθρώπου τοῦ 21ου αἰῶνος ν τελικὰ ὅλα πᾶνε καλά, ἄν τὸ ἀνθρώπινο εἶδος τροχοπεδήση στὸ σημεῖο 0 Α ποὺ ἔφτασε καὶ δὲν καταβαραθρωθῆ στὸν καιάδα τῆς αὐτοκαταστροφῆς, ἕνας νέος τύπος ἀνθρώπου θὰ ἀνακύψη ἀπὸ τὸ νευρασθενικὸ καὶ ψευτισμένο πλάσμα τοῦ σήμερα, σὰν προὐπόθεση ἀλλὰ καὶ σὰν ἐπίτευγμα τῆς ᾱναρρωτικῆς ἱστορικῆς ἀναστροφῆς. Βλέπω στὸν ἄνθρωπο τοῦ 21ου αἰῶνος, ποὺ θὰ διαδεχθῆ ἐμᾶς τὰ ἀνθρωποειδῆ φαντάσματα, συγκεντρωμένες ὅλες ἐκεῖνες τὶς ἀρετὲς ποὺ σήμερα εἶναι καταχωνιαμένες καὶ ἐκμηδενισμένες κάτω ἀπὸ τὸν γιγάντιο ὀγκόλιθο τῆς «ἀξιολογίας» τῆς παρακμῆς. Βλέπω ἕναν ἄνθρωπο δέκτη καὶ ταυτόχρονᾳ πομπὸ τῆς ἁρμονίας τοῦ σύμπαντος, μὲ τέλεια ἀποκαταστημένες ὅλες τὶς προσβάσεις τῆς συνειδήσεώς του, αὐτὲς ποὺ ὁ σύγχρονος δογματισμός, ἡ σύγχρονη παράνοια, ἔχουν κόψει μὲ τὸ πριόνι τοῦ παρὰ φύσιν, τοῦ παρα-ανθρώπινου καὶ τοῦ παράλογου. ἄνθρωπος ποὺ θὰ ἀντιπαραταχθῆ καὶ θὰ κατανικήση τὸν ἐξαναγκασμὸ ο ποὺ ἀσκεῖ πάνω του ὁ αἰῶνας μας, ὁ ἄνθρωπος ποὺ θὰ βρῆ τὴ δύναμη νὰ κάνη μεταβολὴ μπροστὰ στὸ χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ, πρέπει ἀπαραίτητα νὰ μπορῆ νὰ χαμογελᾶ, νὰ χαμογελᾶ πάντα σὰν ἀρχαϊκὸς κοῦρος ἤ κόρη, νὰ χαμογελᾶ καὶ μπροστὰ στὸ θάνατο, σὰν τὶς ὡραῖες ἐκεῖνες μορφὲς τῶν ἔπιτύμβιων στηλῶν τοῦ Κεραμεικοῦ. Νὰ χαμογελᾶ ἀπὸ αὐτοκυριαρχία, ὄχι ἀπὸ αἰσιοδοξία ἤ πάθος, νὰ χαμογελᾶ, ἐπειδὴ ἁπλῶς ἡ βαθειὰ προσωπικὴ συνείδηση τοῦ ἐλεύθερου καὶ ἀκεραιωμένου ὄντος ἔχει κερδίσει μὲ τὸ σπαθί της καὶ ζῆ τὴν ἐλευθερία, δὲν τὴν ὀρέγεται ἀπελπισμένα, τὴν κάνει πράξη ἀνὰ πᾶ-σαν στιγμήν, ἀντλεῖ τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν ἐσωτερική της δύναμη ἀλλὰ καὶ ἰσχυροποιεῖται ἀπὸ τὴν ἐσωτερική της ἐλευθερία. λέπω τὸν ἄνθρωπο τοῦ 21ου αἰῶνος, τὸν ἄνθρωπο ποὺ θᾶχη ξεπεράσει Β τὴ βαρειὰ καὶ ἐπικίνδυνη φάση τῆς ἀρρώστιας καὶ θὰ αἰσθάνεται κάθε μέρα τὴ ζωὴ νὰ ἐπανέρχεται σὰν χείμαρρος ζωτικοῦ ρευστοῦ ποὺ καταπλημμυρίζει τὶς φλέβες του, νὰ ἀπαλλάσσεται μέρα μὲ τὴ μέρα ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐφιάλτες τοῦ κακοῦ βραχνᾶ ποὺ τὸν κατέθλιψε καὶ τὸν κατατυράννησε νύχτες ἀτέλειωτες. Τοὺς ἐφιάλτες τοῦ κατεστημένου «καλοῦ» καὶ τοῦ κατεστημένου «κακοῦ», τοῦ δογματικὰ «ἀληθινοῦ» καὶ τοῦ δογματικὰ «ψεύτικου», τῆς ἰσότητας, τῆς «σωτηρίας», τοῦ ἱστορισμοῦ, τοῦ οἰκονομισμοῦ, τῆς λογοκρατίας... Νὰ ἀποτινάζη σὰν ἁβάσταχτο ζυγὸ ἀπὸ τὸ σβέρκο του ὅ,τι διέσπασε καὶ ἀκρωτηρίασε τὴν ἐσωτερική του φύση, τὶς φρεναπάτες καὶ παρακρούσεις