"Ἑλλὰς καὶ ̓Αλβανία Ἢ παλαιὰ τρομερὴ ἀντίθεση τῶν ̓Αλβανῶν πρὸς τοὺς «σλαύους» Σέρβους, στοὺς ὁποίους μάλιστα ἀπὸ τὰ χριστιανικὰ κράτη τῆς Εὐρώπης εἶχε ἀνατεθεῖ ὁ ρόλος προμάχου κατὰ τοῦ ̓Ισλάμ, ὁδήγησε τοὺς πρώτους στὴν ᾱθρόα προσέλευση στὸν ̓Ισλαμισμό. Οἱ «παράξενες σχέσεις» Τούρκων καὶ ̓Αλβανῶν ξεκινᾶνε ἀπὸ ἐχείνη τὴν ἐποχή. Πρέπει νὰ σημειωθεῖ, ὅτι πρὸ τοῦ 1918 οἱ σλαυόφωνοι τοῦ Κοσσυφοπεδίου μόλις πλησιάζανε τὸ 3 (τώρα εἶναι περίπου τὸ 1026). Λόγω τῆς «μάχης τῶν ̓Εθνῶν» (1489) οἱ Σέρβοι χαρακτηρίζουνε ἔκτοτε τὸ Κοσσυφοπέδιο σὰν «σερβικὴ ἱστορικὴ περιοχὴ» (πρᾶγμα ποὺ κατὰ κόρον σήμερα ἀκούγεται). Αὐτὸ θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς ̓ Αλβανοὺς ᾱδιανόητο, διότι; ἐφ ̓ ὅσον οἱ Σέρβοι εἶναι σλαῦοι, εἶναι ἐπήλυδες ποὺ καταπάτησαν (ἐπὶ Ντουσὰν) τὴν περιοχή, στὴν ὁποία οἱ ̓[λλυριοὶ ζοῦσαν ἐπὶ χιλιετίες καὶ δὲν ἔχουν θέση ἐχεῖ. 'Ἡ περίπτωση εἶναι ὁπωσδήποτε συγκρίσιμη μὲ τὴν διαμάχη ̓ Ελλήνων καὶ Σκοπιανῶν, ποὺ δηλώνουν μακεδόνες καὶ συγχρόνως ὑψώνουνε τὸν μαχεδονικὸ “ἥλιο. Πρόκειται φυσικὰ γιὰ τὶς σχιζοφρενικὲς ἀπὸ ἐπιστημονικὴ ἄποψη περίφημες «καθόδους τῶν Σλαύων», τὶς ἄκρως περιπόθητες ἀπὸ κάποιους, ποὺ τὶς «τεκμηρίωσαν» τὸν περασμένο αἰῶνα, γιὰ νὰ διασπάσουν τὴν περιοχὴ καὶ νὰ τὴν μετατρέψουν κάποτε σὲ λίμνη αἵματος. Αν οἱ ποιηταὶ εἶναι δυνατὸν νὰ χαρακτηρισθοῦν ἀπὸ ψυχραιμία (πολλοὶ τῶν ἡγετῶν τοῦ Κοσσυφοπεδίου χαρακτηρίζονται ἀπὸ ὑψηλὴ μόρφωση) καὶ οἱ ἡγέτες τῶν Σέρβων συζητήσουν μὲ πραγματικοὺς ἀνθρωπιστὲς Εύὐρωπαίους καὶ ̓Αμερικανοὺς (πρᾶγμα ἀπίθανο), ἴσως τὸ μοιραῖο νὰ μὴ ἐμφανισθεῖ. Εἰδ ̓ ἄλλως βαδίζουμε, ἀνατέλλοντος τοῦ 21ου αἰῶνος, σὲ «θρησκευτικὸ πόλεμο», ὅπου θὰ «λυθοῦν οἱ λογαριασμοὶ» ὑποχθόνιων ἀφανῶν θηρίων καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Χερσόνησος θὰ βουτήξει καὶ πάλι σὲ ματωμένα ἐρέβη βαρβαρισμοῦ, ἐρέβη ὅπου τὸ αἷμα τοῦ Αἵμου θὰ μετριέται μὲ μαῦρο πετρέλαιο καὶ πυρίτιδα. ̓Απὸ τὸ 1989 (πεντακοσιοστὴ ἐπέτειο τῆς «μάχης τῶν ̓Εθνῶν») τὰ πράγματα στὸ Κοσσυφοπέδιο ἐξελίσσονται μὲ μιὰ ἀργὴ τελετουργία. Οἱ Σέρβοι ἐπέλεξαν αὐτὸ τὸ ἔτος, γιὰ νὰ καταργήσουν τὴν περιορισμένη αὐτονομία τῆς περιοχῆς. Καὶ οἱ ̓ Αλβανοὶ ἀπάντησαν μὲ ἀνατριχιαστικοὺς συμβολισμούς: Ξεχίνησαν μὲ μία ἀπεργία πείνας τῶν ἀνθραχωρύχων ποὺ κράτησε 14 ἡμέρες καὶ στὴν συνέχεια βγάλανε στοὺς δρόμους 89 ἄοπλους νέους, ποὺ δόθηκαν βορὰ στὰ σερβικὰ τάνχς] (Προσωπικά, δὲν ξέρω γιατί, ἡ πράξη μοῦ θύμισε τὸν φόρο αἵματος τῶν ̓ Αθηναίων πρὸς τὸ Μινώταυρο...). Οἱ Αλβανοί, αὐτὸς ὁ ἀπελπισμένος καὶ μετέωρος λαὸς τῶν 6 ἑκατομμυρίων συνολικά, ποὺ πρόσφατα βγῆχε ἀπὸ τὴν στυγνὴ δικτατορία καὶ παραπαίει πεινασμένος μεταξὺ τῶν διαφόρων «προστατῶν» (ὅπως καὶ οἱ Κοῦρδοι), ποὺ φαίνεται πὼς κυλάει ἀκόμα πρὸς τὸ τελευταῖο σκαλοπάτι τῆς ἆθλιότητας, καλεῖται τώρα «νὰ παίξει τὸν ρόλο του» στὴν «νέα τάξη πραγμάτων», καὶ μάλιστα σὰν δεδομένος ἀντίπαλος καὶ τοῦ "Ελληνισμοῦ, λόγω θρησκείας καὶ Βορειοηπειρωτικοῦ κατὰ τοὺς μέν, λόγω ἐχδιώξεως τῶν τσάμηδων καὶ τῶν ἐξελληνισθέντων ἀλβανοφώνων κατὰ τοὺς δέ. «Λόγω θρησκείας» καὶ