"Ἑλλὰς καὶ ᾿Αλβανία Ἢ παλαιὰ τρομερὴ ἀντίθεση τῶν ᾿Αλβανῶν πρὸς τοὺς «σλαύους» Σέρ- βους, στοὺς ὁποίους μάλιστα ἀπὸ τὰ χριστιανικὰ κράτη τῆς Εὐρώπης εἶχε ἀ- νατεθεῖ ὁ ρόλος προµάχου κατὰ τοῦ ᾿Ισλάμ, ὁδήγησε τοὺς πρώτους στὴν ᾱ- θρόα προσέλευση στὸν ᾿Ισλαμισμό. Οἱ «παράξενες σχέσεις» Τούρκων καὶ ᾿Αλβανῶν ξεκινᾶνε ἀπὸ ἐχείνη τὴν ἐποχή. Πρέπει νὰ σημειωθεῖ, ὅτι πρὸ τοῦ 1918 οἱ σλαυόφωνοι τοῦ Κοσσυφοπεδίου μόλις πλησιάζανε τὸ 3 (τώρα εἶναι περίπου τὸ 1026). Λόγω τῆς «μάχης τῶν ᾿Εθνῶν» (1489) οἱ Σέρβοι χαρακτη- ρίζουνε ἔκτοτε τὸ Κοσσυφοπέδιο σὰν «σερβικὴ ἱστορικὴ περιοχὴ» (πρᾶγμα ποὺ κατὰ κόρον σήµερα ἀκούγεται). Αὐτὸ θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς ᾿ Αλβανοὺς ᾱ- διανόητο, διότι; ἐφ᾽ ὅσον οἱ Σέρβοι εἶναι σλαῦοι, εἶναι ἐπήλυδες ποὺ καταπά- τησαν (ἐπὶ Ντουσὰν) τὴν περιοχή, στὴν ὁποία οἱ ᾿[λλυριοὶ ζοῦσαν ἐπὶ χιλιε- τίες καὶ δὲν ἔχουν θέση ἐχεῖ. 'Ἡ περίπτωση εἶναι ὁπωσδήποτε συγκρίσιμη μὲ τὴν διαμάχη ᾿ Ελλήνων καὶ Σκοπιανῶν, ποὺ δηλώνουν µακεδόνες καὶ συγχρό- νως ὑψώνουνε τὸν μαχεδονικὸ “ἥλιο. Πρόκειται φυσικὰ γιὰ τὶς σχιζοφρενικὲς ἀπὸ ἐπιστημονικὴ ἄποψη περίφημες «καθόδους τῶν Σλαύων», τὶς ἄκρως πε- ριπόθητες ἀπὸ κάποιους, ποὺ τὶς «τεκμηρίωσαν» τὸν περασμένο αἰῶνα, γιὰ νὰ διασπάσουν τὴν περιοχὴ καὶ νὰ τὴν μετατρέψουν κάποτε σὲ λίμνη αἵματος. Αν οἱ ποιηταὶ εἶναι δυνατὸν νὰ χαρακτηρισθοῦν ἀπὸ ψυχραιμία (πολλοὶ τῶν ἡγετῶν τοῦ Κοσσυφοπεδίου χαρακτηρίζονται ἀπὸ ὑψηλὴ μόρφωση) καὶ οἱ ἡγέτες τῶν Σέρβων συζητήσουν μὲ πραγματικοὺς ἀνθρωπιστὲς Εύὐρω- παίους καὶ ᾽Αμερικανοὺς (πρᾶγμα ἀπίθανο), ἴσως τὸ μοιραῖο νὰ μὴ ἐμφανι- σθεῖ. Εἰδ᾽ ἄλλως βαδίζουµε, ἀνατέλλοντος τοῦ 21ου αἰῶνος, σὲ «θρησκευτικὸ πόλεμο», ὅπου θὰ «λυθοῦν οἱ λογαριασμοὶ» ὑποχθόνιων ἀφανῶν θηρίων καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Χερσόνησος θὰ βουτήξει καὶ πάλι σὲ ματωμένα ἐρέβη βαρβαρι- σμοῦ, ἐρέβη ὅπου τὸ αἷμα τοῦ Αἵμου θὰ μετριέται μὲ μαῦρο πετρέλαιο καὶ πυρίτιδα. ᾿Απὸ τὸ 1989 (πεντακοσιοστὴ ἐπέτειο τῆς «μάχης τῶν ᾿Εθνῶν») τὰ πράγματα στὸ Κοσσυφοπέδιο ἐξελίσσονται μὲ μιὰ ἀργὴ τελετουργία. Οἱ Σέρβοι ἐπέλεξαν αὐτὸ τὸ ἔτος, γιὰ νὰ καταργήσουν τὴν περιορισμένη αὐτο- νοµία τῆς περιοχῆς. Καὶ οἱ ᾿ Αλβανοὶ ἀπάντησαν μὲ ἀνατριχιαστικοὺς συµβο- λισμούς: Ξεχίνησαν μὲ µία ἀπεργία πείνας τῶν ἀνθραχωρύχων ποὺ κράτησε 14 ἡμέρες καὶ στὴν συνέχεια βγάλανε στοὺς δρόµους 89 ἄοπλους νέους, ποὺ δόθηκαν βορὰ στὰ σερβικὰ τάνχς] (Προσωπικά, δὲν ξέρω γιατί, ἡ πράξη μοῦ θύμισε τὸν φόρο αἵματος τῶν ᾿ Αθηναίων πρὸς τὸ Μινώταυρο...). Οἱ Αλβανοί, αὐτὸς ὁ ἀπελπισμένος καὶ μετέωρος λαὸς τῶν 6 ἑκατομμυ- ρίων συνολικά, ποὺ πρόσφατα βγῆχε ἀπὸ τὴν στυγνὴ δικτατορία καὶ παρα- παίει πεινασµένος μεταξὺ τῶν διαφόρων «προστατῶν» (ὅπως καὶ οἱ Κοῦρ- δοι), ποὺ φαίνεται πὼς κυλάει ἀκόμα πρὸς τὸ τελευταῖο σκαλοπάτι τῆς ἆθλιό- τητας, καλεῖται τώρα «νὰ παίξει τὸν ρόλο του» στὴν «νέα τάξη πραγμάτων», καὶ μάλιστα σὰν δεδοµένος ἀντίπαλος καὶ τοῦ "Ελληνισμοῦ, λόγω θρησκείας καὶ Βορειοηπειρωτικοῦ κατὰ τοὺς μέν, λόγω ἐχδιώξεως τῶν τσάμηδων καὶ τῶν ἐξελληνισθέντων ἀλβανοφώνων κατὰ τοὺς δέ. «Λόγω θρησκείας» καὶ