ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ Ἢ μόνη διέξοδος ἀπὸ τὴν Παράνοια Πρέπει νὰ τὸ καταλάβωμε: Ἢ πάλη, ποὺ ἐκφράζεται στὸ παγκόσμιο πολιτικὸ γίγνεσθαι σήμερα, γίνεται ἀνάμεσα σὲ δύο τρόπους σκέπτεσθαι; τὸν λογικὸ καὶ τὸν παράλογο. κα Βλέπομε παντοῦ τὸν παράλογο τρόπο θεωρεῖν τὴν Ζωὴ καὶ τὸν Κόσμο νὰ λαμβάνη πρακτικὴ μορφὴ μὲ τὸν φανατισμό, τὸν οἰκονομισμό, τὸν δογματισμό, τὸν μεσσιανισμό, τὸν ὀργανωτισμὸ (ἀνοιχτὸν ἢ συνωμοτικὸὀ) καί, μὲ μιὰ φράση, μὲ τὸν παρανοϊκὸ ἐξουσιασμὸ τοῦ καιροῦ μας. Ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ -ισμοὶ ᾱντιπροσωπεύουν παραμέτρους τοῦ Παρα-λόγου. Λογικὸς τρόπος θεωρεῖν τὴν Ζωὴ καὶ τὸν Κόσμο ὑπάρχει παντοῦ, ὅπου ὑπάρχει ἔρευνα, ἔλεγχος, ἀπόδειξη, θεωρία, μέτρο, ἐπιἐστήμη, στοχασμός, διάλογος. Ἡ λεύθερη, χωρὶς σκοπιμοθηρία προσέγγιση καὶ ἀντίληψη τῆς πραγματικότητας, φυσικῆς καὶ ἱστορικῆς, συνιστᾶ τὸν ὑπέροχο κόσμο τοῦ Λόγου, ποὺ πρακτικὰ ἐμφανίζεται ὡς Πολιτισμός. [Λόγος καὶ Παρά-λογο ἔχουν συγχυθῆ συχνά, συνεπείᾳ τῆς ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες διαβρωτικῆς δραστηριότητας τῶν Δυνάμεων τοῦ Σκότους καὶ ἀμφότερα ἐμφανίζονται σήμερα μαζὶ στὸν ἴδιο θεσμό, στὸν ἵδιο ἱστορικὸ ὀργανισμό, στὸ ἴδιο γεωγραφικὀ σημεῖο κ.λπ. ̓Αλλὰ σὲ καμμιᾶ περίπτωση ὁ Λόγος καὶ τὸ Παρά-λογο ὑπῆρξαν συμβατά, γι ̓ αὐτὸ ἡ πάλη ἀνάμεσά τους συνεχίζεται ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν καὶ πανταχοῦ τῆς Γῆς} κὰκ αὶ "Ανθρωποι καὶ Ἔθνη νέα ἀπὸ ἵστορικὴ ἄποψη, ποὺ ἴσως ἔχουν τὴν πολιτικὴ θέληση νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν Τρέλλα, στερούμενα τῆς χρονικῆς προοπτικῆς δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν, ὅτι, ἂν ἀντιταχθῆ ἕνα δόγμα σ ̓ ἕνα ἄλλο δόγμα, ἡ «σύνθεσή» τους θὰ εἶναι ἕνα τρίτο δόγμα, πολὺ χειρότερο ἀπὸ τὰ προηγούμενα“ καὶ ὅτι, ἂν ἀναπτυχθῆ ἕνας νέος -ισμὸς σὰν ἀντίβαρο σ ̓ ἕναν ἄλλον -ισμό, ἡ νέα κατάστασὴ θὰ εἶναι ἕνας νέος Μεσαίωνας πολὺ ζοφερώτερος ἀπὸ τὸν παλαιό: καὶ ὅτι, ἐν τέλει, ἂν στὸν πἀΕρήραδοσιακὸ ἐξουσιασμὸ τῆς μου ἀντιταχθῆ ἕνας νεοεξουσιασμὸς τῆς Δύσεως, ἡ σύγκρουση αὐτὴ θὰ καταλήξει σίγουρα στὴν ἐξαφάνιση τοῦ Πολιτισμοῦ, ἂν ὄχι στὴν ἐξάλειψη τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους ἀπὸ προσώπου γῆς. ΕΣ Τὸ ἱστορικὸ αἴτημα τῆς ἔνεργοποιήσεως τοῦ Λόγου ἐναρμονίζεται --ἀποκλειστικὰ αὐτὸ--- πρὸς τὸ ἔνστικτο αὐτοσυντηρήσεως τῆς ἀνθρωπότητος. Ὅλα τ ̓ ἄλλα, ἀκόμη κι ἂν δὲν φέρουν τὴν σφραγίδα τῆς ̓Ερήμου, εἶναι παλαιότερα ἢ νεώτερα προϊόντα της ἐξαχθέντα ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην. ̓Επομένως ὁ Λόγος (ποὺ ἄλλωστε ἱστορικά, καὶ κοσμοθεωρητικά, καὶ στρατιωτικά, καὶ πολιτικὰ ἦταν ὁ μόνος ποὺ ἀντέταξε τὰ στήθη τῶν φορέων του στὴν Τρέλλα) εἶναι γι ̓ αὐτοὺς ποὺ ἴσως ἔχουν τὴν πολιτικὴ θέληση ν ̓ ἀντιμετωπίσουν τὸ Παράλογο ἡ μόνη ὁπάρχουσα σανίδα, ἀπὸ τὴν ὁποία μπορεῖ νὰ πιαστῇ ἡ καταποντιζόμενη στὴν ἄβυσσο τῆς Παράνοιας ἀνθρωπότης. Μετέωρος