ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ Ἢ μόνη διέξοδος ἀπὸ τὴν Παράνοια Πρέπει νὰ τὸ καταλάβωμε: Ἢ πάλη, ποὺ ἐκφράζεται στὸ παγκό- σµιο πολιτικὸ γίγνεσθαι σήµερα, γίνεται ἀνάμεσα σὲ δύο τρόπους σκέπτεσθαι; τὸν λογικὸ καὶ τὸν πα- ράλογο. κα Βλέπομε παντοῦ τὸν παράλογο τρόπο θεωρεῖν τὴν Ζωὴ καὶ τὸν Κό- σµο νὰ λαμβάνη πρακτικὴ μορφὴ μὲ τὸν φανατισμό, τὸν οἰκονομισμό, τὸν δογµατισµό, τὸν μεσσιανισμό, τὸν ὀργανωτισμὸ (ἀνοιχτὸν ἢ συ- νωμοτικὸὀ) καί, μὲ μιὰ φράση, μὲ τὸν παρανοϊκὸ ἐξουσιασμὸ τοῦ καιροῦ µας. Ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ -ισμοὶ ᾱ- ντιπροσωπεύουν παραμέτρους τοῦ Παρα-λόγου. Λογικὸς τρόπος θεωρεῖν τὴν Ζωὴ καὶ τὸν Κόσμο ὑπάρχει πα- ντοῦ, ὅπου ὑπάρχει ἔρευνα, ἔλεγ- χος, ἀπόδειξη, θεωρία, μέτρο, ἐπι- στήµη, στοχασμός, διάλογος. Ἡ ἐ- λεύθερη, χωρὶς σκοπιµοθηρία προ- σέγγιση καὶ ἀντίληψη τῆς πραγµα- τικότητας, φυσικῆς καὶ ἱστορικῆς, συνιστᾶ τὸν ὑπέροχο κόσµο τοῦ Λό- γου, ποὺ πρακτικὰ ἐμφανίζεται ὡς Πολιτισμός. [Λόγος καὶ Παρά-λογο ἔχουν συγχυθῆ συχνά, συνεπείᾳ τῆς ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες διαβρωτικῆς δρα- στηριότητας τῶν Δυνάμεων τοῦ Σκό- τους καὶ ἀμφότερα ἐμφανίζονται σή- µερα μαζὶ στὸν ἴδιο θεσμό, στὸν ἵ- διο ἱστορικὸ ὀργανισμό, στὸ ἴδιο γεωγραφικὀ σημεῖο κ.λπ. ᾿Αλλὰ σὲ καμμιᾶ περίπτωση ὁ Λόγος καὶ τὸ Παρά-λογο ὑπῆρξαν συμβατά, γι᾿ αὐτὸ ἡ πάλη ἀνάμεσά τους συνεχί- ζεται ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν καὶ πα- νταχοῦ τῆς Γῆς} κὰκ αὶ "Ανθρωποι καὶ Ἔθνη νέα ἀπὸ ἵ- στορικὴ ἄποψη, ποὺ ἴσως ἔχουν τὴν πολιτικὴ θέληση νὰ ἀντιμετωπί- σουν τὴν Τρέλλα, στερούμενα τῆς χρονικῆς προοπτικῆς δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν, ὅτι, ἂν ἀντιταχθῆ ἕ- να δόγμα σ᾽ ἕνα ἄλλο δόγμα, ἡ «σύνθεσή» τους θὰ εἶναι ἕνα τρίτο δόγμα, πολὺ χειρότερο ἀπὸ τὰ προηγούμενα“ καὶ ὅτι, ἂν ἀναπτυ- χθῆ ἕνας νέος -ισμὸς σὰν ἀντίβαρο σ᾽ ἕναν ἄλλον -ισµό, ἡ νέα κατά- στασὴ θὰ εἶναι ἕνας νέος Μεσαίω- νας πολὺ ζοφερώτερος ἀπὸ τὸν πα- λαιό: καὶ ὅτι, ἐν τέλει, ἂν στὸν πα- ραδοσιακὸ ἐξουσιασμὸ τῆς ᾿Ερή- μου ἀντιταχθῆ ἕνας νεοεξουσιασμὸς τῆς Δύσεως, ἡ σύγκρουση αὐτὴ θὰ καταλήξει σίγουρα στὴν ἐξαφάνιση τοῦ Πολιτισμοῦ, ἂν ὄχι στὴν ἐξά- λειψη τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους ἀπὸ προσώπου γῆς. ΕΣ Τὸ ἱστορικὸ αἴτημα τῆς ἔνεργο- ποιήσεως τοῦ Λόγου ἐναρμονίζεται --ἀποκλειστικὰ αὐτὸ--- πρὸς τὸ ἔν- στικτο αὐτοσυντηρήσεως τῆς ἀν- θρωπότητος. Ὅλα τ᾽ ἄλλα, ἀκόμη κι ἂν δὲν φέρουν τὴν σφραγίδα τῆς ᾿Ερήμου, εἶναι παλαιότερα ἢ νεώ- τερα προϊόντα της ἐξαχθέντα ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην. ᾿Επομένως ὁ Λό- γος (ποὺ ἄλλωστε ἱστορικά, καὶ κο- σμοθεωρητικά, καὶ στρατιωτικά, καὶ πολιτικὰ ἦταν ὁ μόνος ποὺ ἀντέ- ταξε τὰ στήθη τῶν φορέων του στὴν Τρέλλα) εἶναι γι᾿ αὐτοὺς ποὺ ἴσως ἔ- χουν τὴν πολιτικὴ θέληση ν᾿ ἀντι- µετωπίσουν τὸ Παράλογο ἡ μόνη ὁ- πάρχουσα σανίδα, ἀπὸ τὴν ὁποία μπορεῖ νὰ πιαστῇ ἡ καταποντιζόµε- νη στὴν ἄβυσσο τῆς Παράνοιας ἀν- θρωπότης. Μετέωρος