ΔΗΜΗΤΡΗΣ. ΛΑΜΠΡΟΥ Πορτραῖτο ἀνθρώπου τοῦ 21ου αἰῶνος ν τελικὰ ὅλα πᾶνε καλά, ἄν τὸ ἀνθρώπινο εἶδος τροχοπεδήση στὸ σημεῖο 0 Α ποὺ ἔφτασε καὶ δὲν καταβαραθρωθῆ στὸν καιάδα τῆς αὐτοκαταστρο- φῆς, ἕνας νέος τύπος ἀνθρώπου θὰ ἀνακύψη ἀπὸ τὸ νευρασθενικὸ καὶ ψευτι- σµένο πλάσμα τοῦ σήµερα, σὰν προὐπόθεση ἀλλὰ καὶ σὰν ἐπίτευγμα τῆς ᾱ- ναρρωτικῆς ἱστορικῆς ἀναστροφῆς. Βλέπω στὸν ἄνθρωπο τοῦ 21ου αἰῶνος, ποὺ θὰ διαδεχθῆ ἐμᾶς τὰ ἀνθρωποειδῆ φαντάσματα, συγκεντρωμένες ὅλες ἐ- κεῖνες τὶς ἀρετὲς ποὺ σήµερα εἶναι καταχωνιαµένες καὶ ἐκμηδενισμένες κά- τω ἀπὸ τὸν γιγάντιο ὀγκόλιθο τῆς «ἀξιολογίας» τῆς παρακμῆς. Βλέπω ἕναν ἄνθρωπο δέκτη καὶ ταυτόχρονᾳ πομπὸ τῆς ἁρμονίας τοῦ σύμπαντος, μὲ τέ- λεια ἀποκαταστημένες ὅλες τὶς προσβάσεις τῆς συνειδήσεώς του, αὐτὲς ποὺ ὁ σύγχρονος δογµατισµός, ἡ σύγχρονη παράνοια, ἔχουν κόψει μὲ τὸ πριόνι τοῦ παρὰ φύσιν, τοῦ παρα-ανθρώπινου καὶ τοῦ παράλογου. ἄνθρωπος ποὺ θὰ ἀντιπαραταχθῆ καὶ θὰ κατανικήση τὸν ἐξαναγκασμὸ ο ποὺ ἀσκεῖ πάνω του ὁ αἰῶνας µας, ὁ ἄνθρωπος ποὺ θὰ βρῆ τὴ δύναμη νὰ κάνη μεταβολὴ μπροστὰ στὸ χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ, πρέπει ἀπαραίτητα νὰ μπορῆ νὰ χαμογελᾶ, νὰ χαμογελᾶ πάντα σὰν ἀρχαϊκὸς κοῦρος ἤ κόρη, νὰ χαμογελᾶ καὶ μπροστὰ στὸ θάνατο, σὰν τὶς ὡραῖες ἐκεῖνες μορφὲς τῶν ἔπι- τύμβιων στηλῶν τοῦ Κεραμεικοῦ. Νὰ χαμογελᾶ ἀπὸ αὐτοκυριαρχία, ὄχι ἀπὸ αἰσιοδοξία ἤ πάθος, νὰ χαμογελᾶ, ἐπειδὴ ἁπλῶς ἡ βαθειὰ προσωπικὴ συνεί- δηση τοῦ ἐλεύθερου καὶ ἀκεραιωμένου ὄντος ἔχει κερδίσει μὲ τὸ σπαθί της καὶ ζῆ τὴν ἐλευθερία, δὲν τὴν ὀρέγεται ἀπελπισμένα, τὴν κάνει πράξη ἀνὰ πᾶ- -σαν στιγμήν, ἀντλεῖ τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν ἐσωτερική της δύναμη ἀλλὰ καὶ ἰ- σχυροποιεῖται ἀπὸ τὴν ἐσωτερική της ἐλευθερία. λέπω τὸν ἄνθρωπο τοῦ 21ου αἰῶνος, τὸν ἄνθρωπο ποὺ θᾶχη ξεπεράσει Β τὴ βαρειὰ καὶ ἐπικίνδυνη φάση τῆς ἀρρώστιας καὶ θὰ αἰσθάνεται κάθε μέ- ρα τὴ ζωὴ νὰ ἐπανέρχεται σὰν χείμαρρος ζωτικοῦ ρευστοῦ ποὺ καταπλημμυ- ρίζει τὶς φλέβες του, νὰ ἀπαλλάσσεται μέρα μὲ τὴ μέρα ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐ- φιάλτες τοῦ κακοῦ βραχνᾶ ποὺ τὸν κατέθλιψε καὶ τὸν κατατυράννησε νύχτες ἀτέλειωτες. Τοὺς ἐφιάλτες τοῦ κατεστημένου «καλοῦ» καὶ τοῦ κατεστημένου «κακοῦ», τοῦ δογματικὰ «ἀληθινοῦ» καὶ τοῦ δογματικὰ «ψεύτικου», τῆς ἰσό- τητας, τῆς «σωτηρίας», τοῦ ἱστορισμοῦ, τοῦ οἰκονομισμοῦ, τῆς λογοκρα- τίας... Νὰ ἀποτινάζη σὰν ἁβάσταχτο ζυγὸ ἀπὸ τὸ σβέρκο του ὅ,τι διέσπασε καὶ ἀκρωτηρίασε τὴν ἐσωτερική του φύση, τὶς φρεναπάτες καὶ παρακρούσεις