ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

132ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1992

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 7621 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
20 ἀπό 81
Πηγή κειμένου
OCR
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Ιουδαϊσμός - Χριστιανισμός - Ελληνισμός — ΛΑΜΠΡΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ
    ἀρχή: σελ. 7621 συμπερασμένος · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 132

Κείμενο φύλλου

ΠΠ Πο ΠΠ ΠΠ Οἱ σχέσεις τοῦ ̓Ελληνισμοῦ μὲ τὸν Χριστιανισμὸ καὶ τὸν ̓Ιουδαϊσμὸ εἷναι τόσο σαφῶς διαμορφωμένες ἀπὸ τὰ σχετικὰ ἱστορικὰ συμβάντα, ὅσο εἷναι ἀσαφῶς ἕως καθόλου γνωστὲς στὸν κόσμο καὶ ἰδίως στὸν Ἕλληνα, ποὺ εἶναι καὶ ἀμέσως ἐνδιαφερόμενος γιὰ τὸ θέμα αὐτό. Ὃ λόγος τῆς ἱστορικῆς συγκαλύψεως ἢ ἀποσιωπήσεως ἢ διαστρεβλώσεως τοῦ τεράστιου αὐτοῦ κεφαλαίου ὄχι μόνο τῆς ̓Ελληνικῆς ἀλλὰ καὶ τῆς Παγκόσμιας “Ἱστορίας ἀπὸ τὴν ἐπίσημη Ἱστορία εἶναι προφανής: Ὃ Χριστιανισμὸς καὶ ἡ ἰδεολογικὴἱστορική του μήτρα, ὁ ̓Ιουδαϊσμός, ἦταν οἱ νικητὲς τῆς πολυαίμακτης πολυαίωνης αὐτῆς σύγκρουσης μέχρι θανάτου -- καὶ ἡ ἱστορία γράφεται, ὡς γνωστόν, πάντοτε ἀπὸ τοὺς νικητές. Ὅμως ἡ ἄγνοια ἢ κακὴ γνώση ἢ παραχάραξζη τοῦ παρελθόντος ἀποτελεῖ πηγὴ κακῶν γιὰ τὸ παρὸν καὶ ἀδυναμία ὀρθῆς πορείας στὸ μέλλον. Ὃ «Δαυλός», ποὺ θεωρεῖ σημαντικώτατη ὑπόθεση τὴν ἀναστήλωση γενικῶς τοῦ ἀληθινοῦ ἱστορικοῦ παρελθόντος, δὲν μποροῦσε νὰ παραβλέψη τὸ μέγα ζήτημα τῆς σφοδρότατης συγκρούσεως μεταξὺ τοῦ ̓Ελληνισμοῦ καὶ τοῦ ̓Ιουδαιοχριστιανισμοῦ καὶ τὶς συνέπειες ποὺ εἶχε ὄχι μόνο στὸν ̓Ελληνισμὸ ἀλλὰ καὶ στὸν Πολιτισμὸ εὐρύτερα ἡ σύγκρουση αὐτή. Πρὸς τὸν σκοπὸ τῆς ἔρευνας ζητήθηκαν οἱ γνῶμες τῆς ̓Εκκλησίας τῆς “Ελλάδος, ποὺ ἐδόθη διὰ συνεντεύξεως τοῦ ἐκπροσώπου της, ἄλλων ἱεραρχῶν (τῶν μητροπολιτῶν Πειραιῶς καὶ ̓Αττικῆς), ποὺ ἐπεφυλάχθησαν, χριστιανῶν διανοουμένων, ποὺ εἴτε ἀρνήθηκαν νὰ μιλήσουν χωρὶς δικαιολογία (ὁ κ. Στ. Ράμφος) εἴτε προτίθενται νὰ ἀπαντήσουν στὸ σχετικὸ ἐρωτηματολόγιο (ὁ κ. Γιανναρᾶς) κ.λπ. ̓Αφ ̓ ἑτέρου διάφοροι Ἕλληνες ἐρευνητές, ποὺ ἀνεδίφησαν στὸ ἱστορικὸ αὐτὸ ζήτημα, δημοσιεύουν στὸ παρὸν τεῦχος τοῦ «Δ» τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀνεκάλυψαν καὶ τὰ πορίσματα τῶν ἐρευνῶν τους. Γνωρίζουμε, ὅτι πολλοὶ ἐνδεχομένως θὰ «σκανδαλισθοῦν» ἀπὸ τὰ στοιχεῖα καὶ τὰ πορίσματα ἐρευνῶν ποὺ παρατίθενται στὶς ἑπόμενες σελίδες καὶ ἄλλοι θὰ θεωρήσουν, ὅτι παρεῖλκεν ἡ ἔρευνα σὲ τέτοια θέματα τέτοιες ὠρες... Θεωροῦμε καὶ τὶς δύο αὐτὲς τυχὸν ἐνστάσεις ἀνίσχυρες μπροστὰ στὸ αἴτημα γιὰ ἀλήθεια καὶ γνώση. Ἣ ἀλήθεια καὶ ἡ γνώση ἄλλωστε εἶναι οἱ δύο πρωταρχικὲς προὔποθέσεις τῆς δυνάμεως καὶ τῆς νίκης. Ἢ συγκάλυψη καὶ ἡ ἄγνοια μόνον ἀδυναμία, ἧττα καὶ ταπείνωση προσφέρουν στὸν ̓Ελληνισμὸ ἕως τώρα. Δ.Ι.Λ.
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →