ΠΟΘΝΙΚΑ ̓Αταίριαστος γάμος ὑπὸ διάλυσιν ἊΑν προσπαθούσαμε νὰ ὁρίσουμε τὴν ἔννοια τοῦ ἀληθοῦς, ἀναμφισβήτητα ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς θὰ ἔδινε μιὰ ὁλότελα ξεχωριστὴ ἑρμηνεία στὸν ὅρο. Σὰν γενικὸ κανόνα θὰ μπορούσαμε ὅμως νὰ ὁρίσουμε, ὅτι ἀληθὲς εἶναι τὸ ὑποκειμενικό. Εἰδικότερα, ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὴν ἱστορία, «ἀληθὲς» θεωρεῖται σήμερα αὐτὸ ποὺ δὲν ἀντιβαίνει στὴν καθεστηκυῖα τάξη πραγμάτων, αὐτὸ ποὺ δὲν κλονίζει τὴν ἰσχὺ αὐτῶν ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἄλλαξαν τὶς κοινωνικοπολιτικὲς δομὲς στὸν πλανήτη μας. ̓Ιστορικὰ «ἀληθὲς» λοιπὸν αὐτὸ ποὺ συντηρεῖ, χωρὶς νὰ ἀμφισβητεῖ ἄλλα, καὶ ὅταν τύχει νὰ τὸ κάνει, ὁ τόνος αὐτῆς τῆς ἀμφισβήτησης εἶναι ἤπιος καὶ τοῦ εἴδους τῆς προτροπῆς ἢ παραίνεσης παρὰ τῆς ἔκρηξης ἢ ἄρνησης. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἱστορικὰ «ἀληθὲς» ποὺ ἔχει ἐπιβληθεῖ ἀπὸ τὴν ἄρχουσα τάξη ἐδῶ καὶ αἰῶνες τόσο στὴν χώρα μας ὅσο καὶ στὰ ὑπόλοιπα γεὠγραφικὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς γῆς, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ στὴν συνέχεια τῆς φαινομενικὰ ἀντίθετης ἀλλὰ οὐσιαστικῆς ὁμόρροπης θρησκείας τοῦ Μωαμεθανισμοῦ. Προσπάθειες ἀμφισβήτησής του ἐπιφέρουν τὴν «ὀργὴ τοῦ Θεοῦ», ποὺ ἀντιπροσωπεύεται καταλλήλως ἀπὸ τὰ ἐπίγεια ἁρμόδια γιὰ τὴν τήρηση τῆς τάξεως ὄργανά του («ἐλέῳ Θεοῦ»). ̓Ενὸς Θεοῦ χωροφύλακα καὶ δήμιου μαζί, ὅταν οἱ καταστάσεις τὸ ἀπαιτοῦν. Πόσα ἐγκλήματα στὸ ὄνομά του... Μὰ εἶναι δυνατὸν νὰ μένει ἀκόμα ἀμέτοχος; Περιμένει τὴν ἐξαφάνιση ὁλόκληρου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους; Τὰ ποτάμια τοῦ αἵματος, ποὺ ἀκόμα κυλᾶνε στὸ χῶμα τῆς ὑφηλίου, δὲν στάθηκαν ἱκανὰ νὰ συγκινήσουν αὐτὸν τὸν ἐκδικητικὸ καὶ ἀμέτοχο στὰ ἀνθρώπινα δεσπότη; Πόσο αἷμα ἀκόμη; Ἢ μήπως θὰ πρέπει νὰ περιμένουμε τὴν «δευτέρα παρουσία», Τί ἆμαρτίες ἔχουμε διαπράξει ἐπιτέλους, γιὰ νὰ χρεωνόμαστε αὐτὴν τὴν ἀναμονὴ τῆς καταστροφῆς ὡς ὁλοκλήρωση μιᾶς ἄλλης καταστροφῆς, ποὺ προξενοῦν ἀπ ̓ τὴν ἐμφάνισή του ἕως καὶ σήμερα στὸ ὄνομά του οἱ ὀπαδοί του; « ̓Αληθὲς» λοιπὸν εἶναι ἡ βουλὴ τοῦ ̓Ιεχωβᾶ. ̓Αληθὴς εἶναι ὁ λόγος του καὶ ἡ ἐξ ἀποκαλύψεως θρησκεία του. ̓Αντίθετα «ψευδὴς» εἶναι ἡ ὁποιαδήποτε προσπάθεια ἔρευνας, ἄρνησης ἢ ἀμφισβήτησης τῶν λόγων ἢ τῆς ὕπαρξής του. « ̓Εξ ἀποκαλύψεως» -- καὶ περιττεύει κάθε συζήτηση. Μνήμη, συγγενὴς οὐσία τῆς ἀλήθειας. Απ’ τὶς σημαντικότερες λειτουργίες τοῦ ἄἀνθρώπινου νοῦ, ταυτόχρονα ὅμως καὶ ἀνεξέλεγκτη πηγὴ δεινῶν, ὅταν ἀναμοχλεύεται παρὰ τὶς ἀντίθετες προσδοκίες κάποιων, ποὺ δὲν τοὺς συμφέρει νὰ θυμόμαστε... Γι ̓ αὐτούς, ποὺ ἡ ἐξουσία τους ἔχει θεμελιωθεῖ ἐδῶ καὶ αἰῶνες πάνω στὸ ψέμα καὶ τὴν ὑποκρισία. Πάνω σὲ ψευδεπίγραφους ἐπιθετικοὺς προσδιορισμοὺς προσκολλημένους σὲ ᾱσσ