ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΙΠΟΥΛΟΣ Ὃ μῦθος τοῦ «Ελληνοχριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ» Διαδεδομένη θέση εἶναι, ὡς γνωστόν, ὅτι ὑφίσταται σύζευξη "Ἑλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ, ἡ ὁποία ἀπέβη καρποφόρα, κυοφορῶντας τὸν «"Ελληνοχριστιανικὸ Πολιτισμό». Ποῦ, πῶς καὶ πότε ἐπῆλθε προσέγγιση τῶν δύο ἀντιπάλων, κοσμοαντιλήψεων δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ προσδιορισθεῖ πειστικὰ ἀπὸ τοὺς φορεῖς τῆς θέσης αὐτῆς. Ἢ ἀπόπειρα τοῦ χριστιανισμοῦ νὰ μεταμφιεσθῆ σὲ ̓Ελληνικὸ δημιούργημα, ἀποτελοῦσε τὴν αἰχμὴ τοῦ δόρατος τῆς προσπάθειας ποὺ ἀπέβλεπε στὴ χρησιμοποίηση τῆς διεθνοῦς "Ἑλληνικῆς γλώσσας, γιὰ νὰ διεισδύσει ἡ νεοθρησκεία σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Ἔτσι, ὅταν ὁ ̓Απόστολος Παῦλος προσδίδει στὸν χριστιανισμὸ διεθνιστικὸ χαρακτῆρα, γιὰ νὰ ἀξιοποιήσει καλύτερα καὶ πιὸ ἀποτελεσματικὰ τὴ διδασκαλία του, ἀρχίζει τὶς περιοδεῖες του στὸν "Ἑλληνικὸ κόσμο κηρύσσοντας τὴν «ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ». Εἶναι ἱστορικὰ ἐπιβεβαιωμένο, ὅτι οἱ Ἕλληνες ὄχι μόνο δὲν ἐπέδειξαν δεκτικότητα ἀφομοίωσης τῶν ἑβραϊκῶν δοξασιῶν, ἀλλὰ ἀντίθετα ἐχλεύασαν καὶ ἀπέπεμψαν τὸν Παῦλο ἀπὸ τὶς πόλεις ποὺ ἓπισκέφθηκε. ̓ Ὡστόσο, ὁ Παῦλος ἀπτόητος καὶ ἀποφασισμένος νὰ πραγματώσει “Ἑλληνισμὸς- Ιουδαϊσμὸς- Χριστιανισμός: Πῶς βλέπουν τὸ θέμα θεολογοῦντες νέοι Κύριε διευθυντά, Ἢ ἐπιστολὴ τοῦ κ. Ἰ[. Χαραλαμπόπουλου, ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ τεῦχος 126 τοῦ «Δαυλοῦ» μὲ τίτλο "Ελληνισμός, ̓Ιουδαϊσμὸς καὶ Ἀριστιανισμός, εἶναι ἐξόχως ἀντιπροσωπευτική, γιατὶ ἐπαναλαμβάνει συνοπτικὰ τὰ βασικότερα ἐπιχειρήματα τοῦ πνευματικοῦ ρεύματος, στὸ ὁποῖο ἐντάσσεται. ̓Επιθυμώντας νὰ συμβάλουμε στὴ λύση μερικῶν παρεξηγήσεων, ζητοῦμε καὶ πάλι τὴν εὐγενῆ φιλοξενία σας γιὰ μερικὰ σχόλια ἐπὶ τοῦ προκειμένου. ̓Εκ τῶν προτέρων σᾶς εὐχαριστοῦμε. Καὶ ξεχινοῦμε ἀπὸ τὴν «ἑβραϊκὴ διείσδυση στὴν Ελληνικὴ ζωὴ» καὶ τὸ «ζήτημα τῆς» (ἀνύπαρκτης) «ἰουδαιοχριστιανικῆς συμπλεύσεως». Ποιά εἶναι τὰ «σπέρματα τῆς παρακμῆς» ποὺ «ἐνστάλλαξε» ὁ ἑβραϊσμὸς στὸν πυρῆνα τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας; ̓Η «ἐπίκληση τῆς οὐκουμενικῆς ἀγάπης, ἡ διδασκαλία τοῦ οἴκτου καὶ ἡ ἀποθέωση τοῦ ἀδυνάτου»; Ο ΧἎριστιανισμός, ἀγαπητὲ φίλε, προσλαμβάνει τὸν ἀδύνατο, ὄχι γιὰ νὰ τὸν «ᾱποθεώσει» ὡς ἔχει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσει καὶ νὰ τὸν ἐξαγιάσει. ̓Εἂν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἑμαυτὸν ( ̓]ωάνν. ιβ ́ 32). “Ὁ παράλυτος γίνεται δεκτός, ἀλλὰ θεραπευμένος' ὁ ἁμαρτωλὸς ἐπίσης, ἀλλὰ «μὴ ἁμαρτάνων» ()]ωάνν. η ́ 11). "Ας θυμηθεῖ ὁ κ. Π.Χ. τὸν τυφλὸ "Ομηρο καὶ τὸν χωλὸ Τυρταῖο. Πόσους 'Ὀμήρους καὶ Τυρταίους μπορεῖ νὰ εἶχε καταπιεῖ ὁ Καιάδας τῆς Σπάρτης;