ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΙΠΟΥΛΟΣ Ὃ μῦθος τοῦ «Ελληνοχριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ» Διαδεδομένη θέση εἶναι, ὡς γνωστόν, ὅτι ὑφίσταται σύζευξη "Ἑλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ, ἡ ὁποία ἀπέβη καρποφόρα, κυοφορῶντας τὸν «"Ελληνοχρι- στιανικὸ Πολιτισμό». Ποῦ, πῶς καὶ πότε ἐπῆλθε προσέγγιση τῶν δύο ἀντιπάλων, κοσμοαντιλήψεων δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ προσδιορισθεῖ πειστικὰ ἀπὸ τοὺς φορεῖς τῆς θέσης αὐτῆς. Ἢ ἀπόπειρα τοῦ χριστιανισμοῦ νὰ μεταμφιεσθῆ σὲ ᾿Ελληνικὸ δημιούργημα, ἀποτελοῦσε τὴν αἰχμὴ τοῦ δόρατος τῆς προσπάθειας ποὺ ἀπέβλεπε στὴ χρησι- µοποίηση τῆς διεθνοῦς "Ἑλληνικῆς γλώσσας, γιὰ νὰ διεισδύσει ἡ νεοθρησκεία σὲ ὅλο τὸν κόσµο. Ἔτσι, ὅταν ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος προσδίδει στὸν χριστια- νισμὸ διεθνιστικὸ χαρακτῆρα, γιὰ νὰ ἀξιοποιήσει καλύτερα καὶ πιὸ ἀποτελε- σματικὰ τὴ διδασκαλία του, ἀρχίζει τὶς περιοδεῖες του στὸν "Ἑλληνικὸ κόσµο κηρύσσοντας τὴν «ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ». Εἶναι ἱστορικὰ ἐπιβεβαιωμένο, ὅτι οἱ Ἕλληνες ὄχι µόνο δὲν ἐπέδειξαν δεκτικότητα ἀφομοίωσης τῶν ἑβραϊκῶν δοξα- σιῶν, ἀλλὰ ἀντίθετα ἐχλεύασαν καὶ ἀπέπεμψαν τὸν Παῦλο ἀπὸ τὶς πόλεις ποὺ ἓ- πισκέφθηκε. ᾿ Ὡστόσο, ὁ Παῦλος ἀπτόητος καὶ ἀποφασισμένος νὰ πραγµατώσει “Ἑλληνισμὸς- Ιουδαϊσμὸς- Χριστιανισμός: Πῶς βλέπουν τὸ θέµα θεολογοῦντες νέοι Κύριε διευθυντά, Ἢ ἐπιστολὴ τοῦ κ. Ἰ[. Χαραλαμπόπουλου, ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ τεῦ- χος 126 τοῦ «Δαυλοῦ» μὲ τίτλο "Ελληνισμός, ᾿Ιουδαϊσμὸς καὶ Ἀριστιανι- σµός, εἶναι ἐξόχως ἀντιπροσωπευτική, γιατὶ ἐπαναλαμβάνει συνοπτικὰ τὰ βασικότερα ἐπιχειρήματα τοῦ πνευματικοῦ ρεύµατος, στὸ ὁποῖο ἐντάσσε- ται. ᾿Επιθυμώντας νὰ συµβάλουµε στὴ λύση μερικῶν παρεξηγήσεων, ζη- τοῦμε καὶ πάλι τὴν εὐγενῆ φιλοξενία σας γιὰ μερικὰ σχόλια ἐπὶ τοῦ προ- κειµένου. ᾿Εκ τῶν προτέρων σᾶς εὐχαριστοῦμε. Καὶ ξεχινοῦμε ἀπὸ τὴν «ἑβραϊκὴ διείσδυση στὴν Ελληνικὴ ζωὴ» καὶ τὸ «ζήτημα τῆς» (ἀνύπαρκτης) «ἰουδαιοχριστιανικῆς συμπλεύσεως». Ποιά εἶναι τὰ «σπέρματα τῆς παρακμῆς» ποὺ «ἐνστάλλαξε» ὁ ἑβραϊσμὸς στὸν πυρῆνα τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας; ᾿Η «ἐπίκληση τῆς οὐκουμενικῆς ἀγά- πης, ἡ διδασκαλία τοῦ οἴκτου καὶ ἡ ἀποθέωση τοῦ ἀδυνάτου»; Ο ΧἎρι- στιανισµός, ἀγαπητὲ φίλε, προσλαμβάνει τὸν ἀδύνατο, ὄχι γιὰ νὰ τὸν «ᾱ- ποθεώσει» ὡς ἔχει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσει καὶ νὰ τὸν ἐξαγιάσει. ᾿Ε- ἂν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἑμαυτὸν (᾿]ωάνν. ιβ΄ 32). “Ὁ παράλυτος γίνεται δεκτός, ἀλλὰ θεραπευµένος' ὁ ἁμαρτωλὸς ἐπίσης, ἀλλὰ «μὴ ἁμαρτάνων» ()]ωάνν. η΄ 11). "Ας θυμηθεῖ ὁ κ. Π.Χ. τὸν τυφλὸ "Ομη- ρο καὶ τὸν χωλὸ Τυρταῖο. Πόσους 'Ὀμήρους καὶ Τυρταίους μπορεῖ νὰ εἶχε καταπιεῖ ὁ Καιάδας τῆς Σπάρτης;