ΡΕΝΟΣ ΗΡΑΚΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ ἪἫ ̓Αναρχία ἱ ̓Αναρχία, κι ὄχι ἀναρχισμός. Τὸ δεύτερο εἶναι ὅρος δοσμένος ἀπὸ μή ἀναρχικούς σὲ κάτι ποὺ δέν εἶν ̓ οἱ ἴδιοι, καὶ φτιαγμένος στὰ δικά τους μέτρα, στὰ μέτρα τῶν συστημάτων τους καὶ τῶν λογῆς-λογῆς ισμῶν τους ἐν γένει. Συστηματικοί καὶ δογματικοί, ἀντιμετωπίζοντας ὅ,τι κατεξοχήν διάφορο κ ̓ ἐναντίο τοὺς, τὸ ἐντάσσουν ἤδη μὲ τὸν ὄρο αὐτόν στὰ δικά τους, προσδίδοντάς του ὅ,τι ἴσα-ῖσα δέν ἔχει καὶ δέν εἶναι’ μόνο σύστημα δέν εἶν ̓ ἡ ̓Αναρχία, κι ἀκριβῶς σύστημα τὴν ἐμφανίζει ἐξαλλοιωτικά της καίρια τὸ ισμός ποὺ τῆς κολλᾶνε. Διακρίνεται δὲ ἀμέσως ὁ μὴ ἀναρχικός ποὺ μιλάει γι’ ̓Αναρχία τάχα, πρωτίστως ἀπ ̓ αὐτό: ἀπ ̓ τὸν ὅρο ποὺ χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ δηλώσηῃ στάση ποὺ δέν τὴν ἔχει καὶ δέν τὴν ξέρει καὶ τὴν ἀπωθεῖ. Ἢ πρώτη ἀλήθεια γιὰ τὸ θέμα εἶν ̓ αὐτή: ποὺ ἀφορᾷ στὴ λέξη, στὸν ὅρο, στ ̓ ὄνομά της. Κ ̓ ἡ δεύτερη ὅτι: “Ὑπάρχουν τόσες ̓ ̓Αναρχίες ὅσοι καὶ ἀναρχικοί. ̓Ακριβῶς γιατί ἡ ̓ Αναρχία δέν εἶναι σύστημα, δέν εἶναι κλειστή ἰδεολογία, δέν εἶναι συγκεκριμένη ἰδεολογία κἄν, παρὰ στάση μέσα στὸν κόσμο, τάση πνεύματος καὶ συνείδησης, ὄχι ποτέ κατάσταση ἤ πεποίθηση ἀπηρτισμένη ἤ κώδικας σκέψης ἤ πράξης προσυγκροτημένος κ ̓ ἐπιτακτικός, ὅπως ὅλες οἱ ἰδεολογίες ἤ πίστεις. Αὐτὸ τοῦτο δηλαδή: δέν εἶναι πίστη. Εἶν ̓ ἀντιπίστη. ̓Απιστία. Καὶ ἀπιστία ὄχι παθητική, παρὰ ἐνεργός: ἀνατινακτική, καὶ μὲ σκέψη καὶ μὲ πράξη, τῶν πίστεων πρωτίστως. Εἶναι χαρακτηριστικό, ἐν προκειμένῳ, τὸ γνωστό: ὅτι ἀναρχικός, τὸν περασμένο αἰῶνα, ρίχνει βόμβα σὲ συνέδριο ἀναρχικῶν. Καὶ τοῦτο γιατί: συνέδριο ἴσον πρώτη μορφὴ ἐξουσίας βεβαιότατα, γιὰ νὰ μὴν ποῦμε κιόλα: τῆς ὕπατης καὶ τῆς πιὸ πυρηνικῆς συνάμα - τῆς συντακτικῆς, τρόπον τινά, ἐξουσίας, ἀπ ̓ τὴν ὁποία πάντ ̓ ἀπορρέουν (πάντ ̓ ἀπὸ κάποια τέτοια) ὅλες οἱ ἄλλες. . Εἶναι μιὰ στάση «ἀρνητική», λέν πάντα, κατ ̓ ἀρχήν; οἱ ἀντίπαλοί της, κ ̓ ἐν γένει οἱ ἐνοχλούμενοι ἀπ ̓ αὐτήν. Τὸ πρῶτο ποὺ λέν εἶν ̓ αὐτό: «ἀρνητική». ̓Αλλά, γιά νὰ δοῦμε: Πρῶτα-πρῶτα, ἔστω πὼς εἶναι ἀρνητική. Καὶ λοιπόν; Ποῦ, πότε, καὶ μὲ ποιά ποιότητα σκέψης, ποιά σοβαρότητα συνείδησης, συζητήθηκε, καὶ μὲ ποιό ἀποτέλεσμα, ποιά ἔκβαση, ποιό συμπέρασμα καὶ καταστάλαγμα πειστικό, πὼς ἡ "Αρνηση εἶναι, νὰ ποῦμε, «τὸ Κακό», καὶ ἡ Θέση «τὸ Καλό», στὸ ̓Εγὼ καὶ στὸ Μή-ἐγώ, στὴ «συνείδηση» καὶ στὸν «κόσμο», στὸ «ὑποκείμενο» καὶ στὸ «ἀντικείμενο»; Δέν συζητήθηκε ποτέ. Καὶ δέν κατάληξε σοβαρή συνείδηση ποτέ σὲ τέτοιο συμπέρασμα. ̓Αντίθετα, οἱ πιό βαθυστόχαστοι καὶ γενναιότερα ἐρευνητικοί, στὸ ἀντίθετο συχνά κατέληγαν, ἔστω καὶ μ ̓ ἐπιμέρους σκέψεις καὶ ἀναλύσεις. Πέρα ποὺ καὶ λογικά --- καὶ ἀριστοτελικά λογικά, μὲ τὴν τυπική λογική τοῦ Ὀργάνου (κι ὁ ̓Αριστοτέλης ἦταν πάντως τοῦ «ἐξουσιαστικοῦ» καὶ τοῦ ἀνέκαθεν «κατεστημένου» χώρου) --- ἡ ἄρνηση ἄρ-