ΡΕΝΟΣ ΗΡΑΚΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ ἪἫ ᾿Αναρχία ἱ ᾿Αναρχία, κι ὄχι ἀναρχισμός. Τὸ δεύτερο εἶναι ὅρος δοσµένος ἀπὸ μή ἀναρχικούς σὲ κάτι ποὺ δέν εἶν᾽ οἱ ἴδιοι, καὶ φτιαγμένος στὰ δικά τους μέ- τρα, στὰ µέτρα τῶν συστηµάτων τους καὶ τῶν λογῆς-λογῆς ισμῶν τους ἐν γένει. Συστηµατικοί καὶ δογματικοί, ἀντιμετωπίζοντας ὅ,τι κατεξοχήν διά- φορο κ᾽ ἐναντίο τοὺς, τὸ ἐντάσσουν ἤδη μὲ τὸν ὄρο αὐτόν στὰ δικά τους, προσδίδοντάς του ὅ,τι ἴσα-ῖσα δέν ἔχει καὶ δέν εἶναι’ µόνο σύστημα δέν εἶν᾽ ἡ ᾽Αναρχία, κι ἀκριβῶς σύστημα τὴν ἐμφανίζει ἐξαλλοιωτικά της καίρια τὸ ισµός ποὺ τῆς κολλᾶνε. Διακρίνεται δὲ ἀμέσως ὁ μὴ ἀναρχικός ποὺ μιλάει γι’ ᾽Αναρχία τάχα, πρωτίστως ἀπ᾽ αὐτό: ἀπ᾽ τὸν ὅρο ποὺ χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ δηλώσηῃ στάση ποὺ δέν τὴν ἔχει καὶ δέν τὴν ξέρει καὶ τὴν ἀπωθεῖ. Ἢ πρώτη ἀλήθεια γιὰ τὸ θέµα εἶν᾽ αὐτή: ποὺ ἀφορᾷ στὴ λέξη, στὸν ὅ- ρο, στ᾿ ὄνομά της. Κ᾿ ἡ δεύτερη ὅτι: “Ὑπάρχουν τόσες ᾿᾽Αναρχίες ὅσοι καὶ ἀναρχικοί. ᾿Ακριβῶς γιατί ἡ ᾿ Αναρχία δέν εἶναι σύστηµα, δέν εἶναι κλειστή ἰδεολογία, δέν εἶναι συγκε- κριµένη ἰδεολογία κἄν, παρὰ στάση µέσα στὸν κόσμο, τάση πνεύματος καὶ συνείδησης, ὄχι ποτέ κατάσταση ἤ πεποίθηση ἀπηρτισμένη ἤ κώδικας σκέ- ψης ἤ πράξης προσυγκροτηµένος κ᾽ ἐπιτακτικός, ὅπως ὅλες οἱ ἰδεολογίες ἤ πίστεις. Αὐτὸ τοῦτο δηλαδή: δέν εἶναι πίστη. Εἶν᾽ ἀντιπίστη. ᾽Απιστία. Καὶ ἀπιστία ὄχι παθητική, παρὰ ἐνεργός: ἀνατινακτική, καὶ μὲ σκέψη καὶ μὲ πράξη, τῶν πίστεων πρωτίστως. Εἶναι χαρακτηριστικό, ἐν προκειμένῳ, τὸ γνωστό: ὅτι ἀναρχικός, τὸν περασμένο αἰῶνα, ρίχνει βόμβα σὲ συνέδριο ἀναρχικῶν. Καὶ τοῦτο γιατί: συνέδριο ἴσον πρώτη μορφὴ ἐξουσίας βεβαιότατα, γιὰ νὰ μὴν ποῦμε κιόλα: τῆς ὕπατης καὶ τῆς πιὸ πυρηνικῆς συνάμα - τῆς συντακτικῆς, τρόπον τινά, ἐξουσίας, ἀπ᾿ τὴν ὁποία πάντ᾽ ἀπορρέουν (πάντ᾽ ἀπὸ κάποια τέτοια) ὅλες οἱ ἄλλες. . Εἶναι μιὰ στάση «ἀρνητική», λέν πάντα, κατ᾽ ἀρχήν; οἱ ἀντίπαλοί της, κ᾽ ἐν γένει οἱ ἐνοχλούμενοι ἀπ᾽ αὐτήν. Τὸ πρῶτο ποὺ λέν εἶν᾽ αὐτό: «ἀρνητική». ᾽Αλλά, γιά νὰ δοῦμε: Πρῶτα-πρῶτα, ἔστω πὼς εἶναι ἀρνητική. Καὶ λοιπόν; Ποῦ, πότε, καὶ μὲ ποιά ποιότητα σκέψης, ποιά σοβαρότητα συνείδησης, συζητήθηκε, καὶ μὲ ποιό ἀποτέλεσμα, ποιά ἔκβαση, ποιό συμπέρασμα καὶ καταστάλαγμα πειστικό, πὼς ἡ "Αρνηση εἶναι, νὰ ποῦμε, «τὸ Κακό», καὶ ἡ Θέση «τὸ Κα- λό», στὸ ᾿Εγὼ καὶ στὸ Μή-ἐγώ, στὴ «συνείδηση» καὶ στὸν «κόσμο», στὸ «ὑποκείμενο» καὶ στὸ «ἀντικείμενο»; Δέν συζητήθηκε ποτέ. Καὶ δέν κατάληξε σοβαρή συνείδηση ποτέ σὲ τέτοιο συμπέρασμα. ᾿Αντίθετα, οἱ πιό βαθυστόχαστοι καὶ γενναιότερα ἐ- ρευνητικοί, στὸ ἀντίθετο συχνά κατέληγαν, ἔστω καὶ μ᾽ ἐπιμέρους σκέ- ψεις καὶ ἀναλύσεις. Πέρα ποὺ καὶ λογικά --- καὶ ἀριστοτελικά λογικά, μὲ τὴν τυπική λογική τοῦ Ὀργάνου (κι ὁ ᾿Αριστοτέλης ἦταν πάντως τοῦ «ἐξ- ουσιαστικοῦ» καὶ τοῦ ἀνέκαθεν «κατεστημένου» χώρου) --- ἡ ἄρνηση ἄρ-