Ἢ ἀλήθεια ἑνώνει καὶ χαλυβδώνει Ἢ ἔρευνα τῶν ἱστορικῶν γεγονότων ποὺ συνέβησαν κατὰ τὴν ἱστορικὴ συ- νάντηση ᾿Ελληνισμοῦ - Χριστιανι- σμοῦ δὲν ἀποτελεῖ ἐνέργεια ἀντιχρί- στων, ὅπως κάποιοι φανατικοὶ ἢ μι- σέλληνες ἀνωνύμως ἢ ψευδωνύμως ἰ- σχυρίσθηκαν, συκοφαντώντας τὸν «Δαυλὸ» γιὰ τὸ ἀφιέρωμα τοῦ προηγού- µενου ὑπ᾿ ἀριθ. [32 τεύχους μὲ τίτλο «᾿]ουδαϊσμὸς - Χριστιανισμὸς - Ελλη- νισµός». Δὲν ὑπάρχει καμμιὰ προκατά- ληψη κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ καθ᾽ ἑ- αυτόν. Δὲν ὑπάρχει καμμιὰ μεροληψία ὡς πρὸς τὴν διερεύνηση τῶν ἱστορι- κῶν συμβάντων. ᾿Αν μὲ ὡρισμένα γε- γονότα βίας, μίσους καὶ καταστροφῆς ἐναντίον τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ χρεώνονται διάφοροι φανατικοὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ, σ᾽ αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ κατηγορῆται ὁ «Δαυλός». Στὸ ἀφιέρωμα ὠμίλησαν ὁ ἐκπρό- σωπος τῆς ᾿Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ᾿Εκ- κλησίας τῆς ᾿Ελλάδος καὶ εἶχαν ζητη- θῆ οἱ ἀπόψεις καὶ ἄλλων μητροπολι- τῶν (βλ. τ. 132, σ. 7621), ποὺ δὲν ἐδό- θησαν (καὶ ἂν δοθοῦν, θὰ τὶς δημοσιεύ- σωμε ἀμέσως), ὅπως καὶ διαφόρων θε- ολογούντων διανοουμένων. ᾿Ωμίλησαν ἐπίσης θεολογοῦντες νεολαῖοι καὶ τέ- λος διάφοροι ἱστορικοὶ ἐρευνητές. Οἱ ἔρευνες τῶν τελευταίων ἔγιναν μὲ αὐ- στηρὴ ἐπιστημονικὴ μέθοδο: καὶ πλὴν ἐλαχίστων κειμένων, ποὺ λόγω τῆς σχολιογραφικῆς φύσεώς των δὲν μπο- ροῦσαν νὰ εἶναι ἀναλυτικά, στὸ σύνο- λο σχεδὸν τῶν ἄρθρων τοῦ ἀφιερώμα- τος τὰ πορίσματα στηρίχθηκαν σὲ συ- ντριπτικὲς ἱστορικὲς ἀποδείξεις καὶ ἐ- κτεταμένες τεκμηριώσεις. ᾿Αλλοῦ λοιπὸν ν᾿ ἀπευθυνθοῦν οἱ διάφοροι κακοήθεις, ἀνωνυμογράφοι καὶ φανα- τικοί, ὄχι στὸν «Δαυλό». ᾿Εξ ἄλλου μὲ ἄλλου εἴδους σατανικὰ ἐφευρήματα ἂς δοκιμάσουν νὰ πλήξουν τὸ περιοδικὸ καὶ οἱ γνωστοὶ - ἀνώνυμοι σκοτεινοὶ ἀ- ντίχριστοι, ποὺ ἄδραξαν τὴν εὐκαιρία νὰ φορέσουν τὴν μάσκα τοῦ δῆθεν Χριστιανοῦ, σὰν ἄλλοθί τους, ἐνῶ μέ- χρι τώρα ἀπομονωμένοι καὶ κρυπτόμε- νοι ἀδρανοῦσαν. Αὐτοὶ ποὺ δὲν ἄντε- ξαν πιὰ κι «ἔσκασαν μύτη», γιατὶ κατά- λαβαν ὅτι αὐτοὺς ξεσκέπασε ὁ «Δαυ- λὸς» κι ὄχι τὸν Χριστιανισμό... Ὃ «Δαυλός», ποὺ χρόνια τώρα μά- χεται μονήρης, ἄπελπις, ἀπεγνωσμέ- νος, γιὰ ν᾿ ἀπαλλαγῆ κάποτε ὁ τραγι- κὸς αὐτὸς Τόπος ἀπὸ τὴν βαρειὰ μοῖρα τοῦ ζόφου, τῆς ταπείνωσης καὶ τῆς κα- τάπτωσης, εἶναι ὁ τελευταῖος ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ διανοηθῆ ὁποιαδήποτε διάσταση μεταξὺ "Ελληνισμοῦ καὶ ᾿Ορθοδοξίας. Η γνώση τῆς ἱστορίας ὄχι μόνο δὲν ἐγκυμονεῖ κανένα κίνδυ- νο, ἀλλὰ ἀποτελεῖ μέγα πλεονέκτημα κι εὐεργέτημα γι᾿ αὐτοὺς ποὺ τὴν κατέ- χουν. "Ας ἀφήσουν λοιπόν οἱ σκοτα- διστὲς τοὺς ὑπαινιγμούς, ὅτι ἡ διερεύ- νηση τῶν ἱστορικῶν συμβάντων ὁδη- γεῖ σὲ ἐθνικὸ διχασμό. Αν κάποιοι κουβαλοῦν νερὸ στὸν μύλο τοῦ ἐθνι- κοῦ διχασμοῦ, αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ πολιτικοποιοῦν μιὰ ἐπιστημονικὴ ἢ ἕ- στορικὴ δραστηριότητα ἢ ξαναζωντα- νεύουν τὸν μεσαίωνα ζητώντας τὸν ἀ- φορισμὸ ἢ τὸν ἐπὶ τῆς πυρᾶς θάνατο τῶν λαλούντων τὴν γλῶσσα τῆς ἀλή- θειας. Ἕλληνες ὀρθόδοξοι εἶναι ἅπαντες οἱ συνεργάτες τοῦ «Δαυλοῦ», πολλοὶ μάλιστα εἶναι παιδιὰ ἢ ἐγγόνια κληρι- κῶν καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει κανένας δὲν ἀνήκει σὲ ἄλλο δόγμα ἢ θρησκεία. ᾿Εκζητοῦμε τὴν ἀλήθεια, ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ παράδοση ἡ ἑλληνικὴ καὶ ἡ φύση μας ἡ ἑλληνική. Καὶ εἴμεθα βέβαιοι, ὅ- τι ἡ ἀναζήτηση, ἐφ᾽ ὅσον στηρίζεται στὸν ἔλεγχο, στὸν διάλογο καὶ τὴν ἀ- πόδειξη (τὰ τρία αὐτὰ ἀκριβὰ πνευμα- τικὰ δῶρα τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα), ὄχι μόνο δὲν διασπᾶ, δὲν ἐξασθενίζει, δὲν διχάζει, ἀλλὰ ἀ- ντίθετα ἑνώνει, ἱσχυροποιεῖ, χαλυβδώ- νει. Ποιὸς Ἕλληνας μπορεῖ νὰ μὴν καταλαβαίνη τὴν ἀλήθεια αὐτή; Μετέωρος