| νας ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ὃς Ἢ ἀνθρωπότης προσβλέπει στὴν ̓Ελληνικότητα Τρία σχετικὰ πρόσφατα περιστατικὰ ἔρχονται νὰ μᾶς ὑπενθυμίσουν, ὅτι οἱ ᾱξίες τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ δὲν λησμονοῦνται εὔκολα --- τοὐλάχιστον ἐκτὸς “Ἑλλάδος: Σὲ συνέντευξή του στὸν « ̓ Ελεύθερο Τύπο» (9/ 10/92) ὁ πρόεδρος τῆς Γερμανίας Ρ. Βάΐτσεκερ ἐτόνισεν, ὅτι ἐμελέτησε τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα, τὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς "Ἑλλάδος ὁ νομπελίστας τῆς λογοτεχνίας τοῦ [992 Ντέρεκ Γουῶκοτ ἐμπνεύσθηκε ἀπὸ τὰ ὁμηρικὰ ἔπη καὶ συνέγραψε τὸ σπουδαιότερο ἴσως ἔργο του «Ὅμηρος», (ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 1990), στὸ ὁποῖο ἐκφράζει τὶς ἀπόψεις του γιὰ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν ἀποικιοκρατία στὴν Καραϊβικἡ (ἴδε ἐπίσης τὸ ἄρθρο “Ἔχ! μπα Ιαεπιιᾶ:” "Νειε ΖὔΤοπετ Ζεϊμπρ’”, 10/10/92): τρίτο περιστατικὸ ἡ ἔκδοση στὶς ἀρχὲς τοῦ 1992 τῆς ἐπιθεωρήσεως "Τεοπατᾶο” (ἔπιθεωρήσεως, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν συνισταμένη τῶν προσπαθειῶν τεσσάρων σπουδαίων εὐρωπαϊκῶν ἐφημερίδων: τῶν “1,6 Μοπαε”, 'Τα Κερυρθ[ισα”, “Ἐ] Ραῖς ̓ καὶ “Τῆς Ιπάερεηάεηί”), ὅπου κορυφαῖοι τῆς λογοτεχνίας καὶ τῆς ἐπιστήμης ἐκφράζουν τὴν γνώμη καὶ τοὺς φόβους τους γιὰ τὴν χιλιετία ποὺ σὲ λίγο ἀνατέλλει. Ὅλοι σχεδὸν τονίζουν, πὼς ὁ ἄνθρωπος τοῦ 21ου αἰῶνος παράλληλα μὲ τὴν ὅποια ἐπιστημονικοτεχνολογικὴ ἀνάπτυξη θὰ πρέπει νὰ εἶναι ταυτόχρονα καὶ κοινωνὸς τῆς ἀνθρωπιστικῆς παιδείας, διότι μόνον ἔτσι θὰ συνεχίσει νὰ εἶναι δημιουργὸς καὶ φορεὺς πολιτισμοῦ, διότι μόνον ἔτσι δὲν θὰ μεταβληθῆ σὲ ὃν ἄγλωσσο. Εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐνθαρρυντικὸ καὶ παρήγορο τὸ ὅτι ὁ λοιπὸς κόσμος συνεχίζει νὰ προσβλέπη στὶς Ἑλληνικὲς ἀξίες καὶ νὰ κοινωνῆ μ ̓ αὐτές. Τά τρία προαναφερθέντα περιστατικὰ ἂς γίνουν ἐπιτέλους παραδείγματα γιὰ ὅλους μας ἐδῶ στὴν Ελλάδα: λαὸς καὶ πνευματικὴ ἡγεσία πρέπει τελικὰ νὰ στραφοῦμε στὸ παρελθόν μας, ὄχι φυσικὰ ἀπὸ ἐσωστρέφεια ἢ ἑλληνοπλΏηξία. "Αν οἱ ἄλλοι λαοὶ καὶ οἱ πνευματικές τους ἡγεσίες στρέφονται στὸ δικό μας παρελθόν, γιὰ ν ̓ ᾱντλήσουν διδάγματα καὶ δύναμη, γιὰ μᾶς ἡ ἐπιστροφὴ αὐτὴ στὶς ρίζες εἶναι κάτι παραπάνω: εἶναι αὐτὸς οὗτος ὁ λόγος ὑπάρξεώς μας. Στὴν τωρινἠ "Ἑλλάδα, τὴν ̓ Ελλάδα τῆς λεξιπενίας καὶ τῶν «εὐδαιμόνων ἀνοήτων», τὴν ̓Ελλάδα τῶν μικρονόων μεγαλομμάτήδων, τὴν "Ἑλλάδα ὅπου σήμερα πιὰ «... καὶ ̓Ανδροκλέης πολεμαρχεῖ», σ ̓ αὐτὴν τὴν ̓ Ελλάδα ὑπάρχει πλέον ἐλπίδα γιὰ στροφἠ (καὶ ἐπιστροφὴ) στὶς αἰώνιες ἑλληνικὲς ἀξίες; 'Ἡ παρουσία τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ ὁ ἔντονος προβληματισμὸς ποὺ ἀναπτύσσεται μέσα ἀπ ̓ τὶς σελίδες του μὲ κάνουν νὰ πιστεύω, ὅτι δὲν ἔχουν χαθεῖ τὰ πάντα. Μετὰ τιμῆς Μιχαὴλ Γ. Δανίκας Δρ. Μηχανολόγος Μηχανικός ̓Αθήνα