| νας ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ὃς Ἢ ἀνθρωπότης προσβλέπει στὴν ᾿Ελληνικότητα Τρία σχετικὰ πρόσφατα περιστατικὰ ἔρχονται νὰ μᾶς ὑπενθυμίσουν, ὅτι οἱ ᾱ- ξίες τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ δὲν λησμονοῦνται εὔκολα --- τοὐλάχιστον ἐκτὸς “Ἑλλάδος: Σὲ συνέντευξή του στὸν «᾿ Ελεύθερο Τύπο» (9/ 10/92) ὁ πρόεδρος τῆς Γερμανίας Ρ. Βάΐτσεκερ ἐτόνισεν, ὅτι ἐμελέτησε τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα, τὴν ἱ- στορία καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς "Ἑλλάδος ὁ νομπελίστας τῆς λογοτεχνίας τοῦ [992 Ντέρεκ Γουῶκοτ ἐμπνεύσθηκε ἀπὸ τὰ ὁμηρικὰ ἔπη καὶ συνέγραψε τὸ σπου- δαιότερο ἴσως ἔργο του «Ὅμηρος», (ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 1990), στὸ ὁποῖο ἐκφράζει τὶς ἀπόψεις του γιὰ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν ἀποικιοκρατία στὴν Καραϊβικἡ (ἴδε ἐ- πίσης τὸ ἄρθρο “Ἔχ! μπα Ιαεπιιᾶ:” "Νειε ΖὔΤοπετ Ζεϊμπρ’”, 10/10/92): τρίτο περιστατικὸ ἡ ἔκδοση στὶς ἀρχὲς τοῦ 1992 τῆς ἐπιθεωρήσεως "Τεοπατᾶο” (ἔπι- θεωρήσεως, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν συνισταμένη τῶν προσπαθειῶν τεσσάρων σπου- δαίων εὐρωπαϊκῶν ἐφημερίδων: τῶν “1,6 Μοπαε”, 'Τα Κερυρθ[ισα”, “Ἐ] Ραῖς᾽ καὶ “Τῆς Ιπάερεηάεηί”), ὅπου κορυφαῖοι τῆς λογοτεχνίας καὶ τῆς ἐπιστήμης ἐκ- φράζουν τὴν γνώμη καὶ τοὺς φόβους τους γιὰ τὴν χιλιετία ποὺ σὲ λίγο ἀνατέλ- λει. Ὅλοι σχεδὸν τονίζουν, πὼς ὁ ἄνθρωπος τοῦ 21ου αἰῶνος παράλληλα μὲ τὴν ὅποια ἐπιστημονικοτεχνολογικὴ ἀνάπτυξη θὰ πρέπει νὰ εἶναι ταυτόχρονα καὶ κοινωνὸς τῆς ἀνθρωπιστικῆς παιδείας, διότι µόνον ἔτσι θὰ συνεχίσει νὰ εἶναι δημιουργὸς καὶ φορεὺς πολιτισμοῦ, διότι µόνον ἔτσι δὲν θὰ μεταβληθῆ σὲ ὃν ἄ- γλωσσο. Εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐνθαρρυντικὸ καὶ παρήγορο τὸ ὅτι ὁ λοιπὸς κόσμος συνεχί- ζει νὰ προσβλέπη στὶς Ἑλληνικὲς ἀξίες καὶ νὰ κοινωνῆ μ᾽ αὐτές. Τά τρία προα- ναφερθέντα περιστατικὰ ἂς γίνουν ἐπιτέλους παραδείγματα γιὰ ὅλους µας ἐδῶ στὴν Ελλάδα: λαὸς καὶ πνευματικὴ ἡγεσία πρέπει τελικὰ νὰ στραφοῦμε στὸ παρελθόν µας, ὄχι φυσικὰ ἀπὸ ἐσωστρέφεια ἢ ἑλληνοπλΏηξία. "Αν οἱ ἄλλοι λαοὶ καὶ οἱ πνευματικές τους ἡγεσίες στρέφονται στὸ δικό µας παρελθόν, γιὰ ν᾿ ᾱ- ντλήσουν διδάγματα καὶ δύναμη, γιὰ μᾶς ἡ ἐπιστροφὴ αὐτὴ στὶς ρίζες εἶναι κάτι παραπάνω: εἶναι αὐτὸς οὗτος ὁ λόγος ὑπάρξεώς µας. Στὴν τωρινἠ "Ἑλλάδα, τὴν ᾿ Ελλάδα τῆς λεξιπενίας καὶ τῶν «εὐδαιμόνων ἀ- νοήτων», τὴν ᾿Ελλάδα τῶν μικρονόων μεγαλομμάτήδων, τὴν "Ἑλλάδα ὅπου σή- µερα πιὰ «... καὶ ᾿Ανδροκλέης πολεμαρχεῖ», σ᾽ αὐτὴν τὴν ᾿ Ελλάδα ὑπάρχει πλέ- ον ἐλπίδα γιὰ στροφἠ (καὶ ἐπιστροφὴ) στὶς αἰώνιες ἑλληνικὲς ἀξίες; 'Ἡ παρου- σία τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ ὁ ἔντονος προβληματισμὸς ποὺ ἀναπτύσσεται µέσα ἀπ᾽ τὶς σελίδες του μὲ κάνουν νὰ πιστεύω, ὅτι δὲν ἔχουν χαθεῖ τὰ πάντα. Μετὰ τιμῆς Μιχαὴλ Γ. Δανίκας Δρ. Μηχανολόγος Μηχανικός ᾿Αθήνα