ΠΠΙΟΙΚΡΑΤΗΣ ΠΠ. ΔΑΚΟΓΛΟΥ ̓Αριθμογράμματα, ̓Αριθμολεξία, ̓Αριθμοσοφία [ ́ Η κατωτέρω μελέτη ἀποτελεῖ ἀπόδοσι χρέους πρὸς τὸν ἀείμνηστο στενὸ συνεργάτη τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ βαθὺ ἐρευνητἡ ̓ ̓Ηλίαν Τσατσόμοιρον, ὁ ὁποῖος σ ̓ ἕνα ἀπὸ τὰ τελευταῖα πονήματά του περὶ τοῦ ̓Αριθμοῦ («Δαυλός», τεῦχος Ι08/ 1990) ἔδωσε τὸ ἔναυσμα γιὰ τὴν εὔρεσι τῆς ἀκριβοῦς χρονολογήσεως τῆς ἀρχαίας "Ἑλληνικῆς ἐφευρέσεως, τοῦ συσχετισμοῦ τῶν γραμμάτων τοῦ ́ Ελληνικοῦ ̓Αλφαβήτου μὲ τὴν ἔννοια τῶν ἀριθμῶν]. Γιὰ τὸ ἐρώτημα πότε ἐφευρέθηκε ἡ ἀρχαία 'Ελληνικἡ μέθοδος τῆς ἀριθμητικῆς συσχετίσεως τῶν γραμμάτων τοῦ "ἙΕλληνικοῦ ̓Αλφαβήτου καὶ τῆς ̓Αριθμολεξίας καθὼς καὶ τῆς βαθυστόχαστης ἐπιστήμης τῆς ̓Αριθμοσοφίας ἔχω συγκεντρώσει πλῆθος ἀκλονήτων ἀποδεικτικῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα λεπτομερῶς πρόκειται νὰ παρουσιάσω στὸν ὑπὸ ἔκδοσιν τέταρτον τόμον τῆς ἔρευνάς μου «Ὁ Μυστικὸς Κώδικας τοῦ Πυθαγόρα» κ.λπ. καὶ τὰ ὁποῖα συνοψίζονται περιληπτικὰ στὰ ἑξῆς: Κατ ̓ ἀρχάς εἶναι ἀπολύτως παραδεκτὸν ὑπὸ πάντων, παλαιῶν καὶ νέων ἔρευνητῶν, ̓ Ἑλλήνων καὶ ξένων, ὅτι τὰ ἀριθμογράμματα, ἡ ̓ Αριθμολεξία καὶ ἡ ἔπιστήμη τῆς Σοφίας τῶν ̓ Αριθμῶν εἶναι καθαρὰ ἐφευρέσεις τῶν ̓ Αρχαίων "Ελλήνων. Σπασμωδικὲς προσπάθειες σφετερισμοῦ τῆς πατρότητος τῶν ἄνω ἀπὸ τοὺς “Ἑβραίους κατέπεσαν παταγωδῶς, τόσον ἀπὸ τὶς γραπτὲς παραδόσεις ὅσον καὶ ἀπὸ ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα. Γιὰ τὸν χρόνο ποὺ πρωτοπαρουσιάσθηκαν τὰ ἀριθμογράμματα στὴν ̓Αρχαία “Ελλάδα ἔχει καλλιεργηθῆ ἐπιτηδείως ἡ ἀντίληψις, ὅτι δὲν εἶναι γνωστὸς καὶ ὅτι ὑπάρχει ἀσάφεια καὶ ἀβεβαιότης. 'Ἡ «Παγκόσμια “Ἱστορία τῶν ̓Αριθμῶν» τοῦ Ο. [{ταἢ, βασιζόμενη μόνον σὲ ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα, ἀναφέρει σὰν χρονολογία ἀνακαλύψεως τὸν 4ον π.Χ. αἰ. Εἶχε ὅμως τὴν πρόβλεψι ὁ ἐν λόγω ἔρευνητὴς νὰ κρατήση κάποια ἐπιφύλαξι, μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι μπορεῖ νὰ βρεθοῦν νεώτερα στοιχεῖα, ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ τροποποιήσουν αὐτήν. Εὐτυχῶς γι ̓ αὖὐτόν, ὑπάρχουν πράγματι πολλὰ τέτοια στοιχεῖα, πολλὲς ἱστορικὲς μαρτυρίες ὑπαρκτὲς ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα, τὶς ὁποῖες φαίνεται, ὅτι ὁ 6. Πτα ἀγνοοῦσε. Ὃ νεοπλατωνικὸς φιλόσοφος ̓ ̓Ιάμβλιχος (270 μ.Χ. περίπου) ὄχι μόνο ἀναφέρει ὅτι ὁ Πυθαγόρας (όος π.Χ. αἰ.) καὶ οἱ Πυθαγόρειοι ἐγνώριζαν τὴν ἀριθμητικὴ ὑπόστασι τῶν γραμμάτων τοῦ "Ἑλληνικοῦ ̓Αλφαβήτου, τὴν ̓Αριθμολεξία καὶ τὴν ἐπιστήμη τῆς Σοφίας τῶν ̓Αριθμῶν, ἀλλὰ παρέχει καὶ παραδείγματα τοῦ πῶς ἀκριβῶς τὴν ἐφήρμοζαν, ὅπως π.χ. στὸ κεφάλαιο τῆς ̓Αριθμοσοφίας ποὺ πραγματεύεται γιὰ τὴν Μονάδα λέγει: «Μονὰς τῆς πρὸς Ἥλιον κοινωνίας ἐμφαίνει διὰ τῆς συγκεφαλαιώσεως τοῦ ὀνόματος αὐτῆς, συναθροισθὲν γάρ, (τὸ ὄνομα) τὸ ΜΟΝΑΣ(ΜΈΟΥΝΕΑΊΣ) ὄνομα ΤΞΑ ́ (Ξ361) ἀποδίδωσιν, ὅπερ ζωδιακοῦ κύκλου μοῖραι εἰσίν». ̓ Ομοίως σὲ μιὰ ἄλλη παράγραφο ποὺ πραγματεύεται περὶ τῆς ̓ Εξάδος λέγει: «Η συνάθροισις τοῦ ΚΟΣΜΟΣ ἑξακόσια ἐστὶ (Χ ́)». Εἶναι ἀπολύτως ἱστορικὰ βεβαιωμένο, ὅτι ἡ «ἐγγράμματος» λέξις ΚΟΣΜΟΣ ἐπλάσθη ἀπὸ τὸν Πυθαγόρα σὰν μαθηματικὴ ἔκφρασις μὲ βαθειὰ συμβολικὴ ἔννοια τῆς δημιουργίας τοῦ σύμπαντος ταυτιζομένης μὲ τὸν Πυθαγόρειο ἀριθμὸ τοῦ ἕκτου γράμματος τοῦ ̓Ελληνικοῦ ̓Αλφαβήτου ς (Στῖγμα Ξ 6), ποὺ ἔχει μορφὴ τμήματος σπειροειδοῦς ἕλικας καὶ ποὺ ὁ Πυθαγόρας εἶχε ἤδη ἀποκαλύψει ὅτι αὐτὴ ἡ