ΠΠΙΟΙΚΡΑΤΗΣ ΠΠ. ΔΑΚΟΓΛΟΥ ᾿Αριθμογράμματα, ᾿Αριθμολεξία, ᾿Αριθμοσοφία [΄ Η κατωτέρω µελέτη ἀποτελεῖ ἀπόδοσι χρέους πρὸς τὸν ἀείμνηστο στενὸ συνεργάτη τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ βαθὺ ἐρευνητἡ ᾽᾿Ηλίαν Τσατσόµοιρον, ὁ ὁποῖος σ᾽ ἕνα ἀπὸ τὰ τελευταῖα πονή- µατά του περὶ τοῦ ᾿Αριθμοῦ («Δαυλός», τεῦχος Ι08/ 1990) ἔδωσε τὸ ἔναυσμα γιὰ τὴν εὔρεσι τῆς ἀκριβοῦς χρονολογήσεως τῆς ἀρχαίας "Ἑλληνικῆς ἐφευρέσεως, τοῦ συσχετισμοῦ τῶν γραμμάτων τοῦ ΄ Ελληνικοῦ ᾿Αλφαβήτου μὲ τὴν ἔννοια τῶν ἀριθμῶν]. Γιὰ τὸ ἐρώτημα πότε ἐφευρέθηκε ἡ ἀρχαία 'Ελληνικἡ μέθοδος τῆς ἀριθμητι- κῆς συσχετίσεως τῶν γραμμάτων τοῦ "ἙΕλληνικοῦ ᾿Αλφαβήτου καὶ τῆς ᾿Αριθ- μολεξίας καθὼς καὶ τῆς βαθυστόχαστης ἐπιστήμης τῆς ᾿Αριθµοσοφίας ἔχω συ- γκεντρώσει πλῆθος ἀκλονήτων ἀποδεικτικῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα λεπτομερῶς πρόκειται νὰ παρουσιάσω στὸν ὑπὸ ἔκδοσιν τέταρτον τόμον τῆς ἔρευνάς µου «Ὁ Μυστικὸς Κώδικας τοῦ Πυθαγόρα» κ.λπ. καὶ τὰ ὁποῖα συνοψίζονται περι- ληπτικὰ στὰ ἑξῆς: Κατ᾽ ἀρχάς εἶναι ἀπολύτως παραδεκτὸν ὑπὸ πάντων, παλαιῶν καὶ νέων ἔρευ- νητῶν, ᾿ Ἑλλήνων καὶ ξένων, ὅτι τὰ ἀριθμογράμματα, ἡ ᾿ Αριθμολεξία καὶ ἡ ἔπι- στήµη τῆς Σοφίας τῶν ᾿ Αριθμῶν εἶναι καθαρὰ ἐφευρέσεις τῶν ᾿ Αρχαίων "Ελλή- νων. Σπασμωδικὲς προσπάθειες σφετερισμοῦ τῆς πατρότητος τῶν ἄνω ἀπὸ τοὺς “Ἑβραίους κατέπεσαν παταγωδῶς, τόσον ἀπὸ τὶς γραπτὲς παραδόσεις ὅσον καὶ ἀ- πὸ ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα. Γιὰ τὸν χρόνο ποὺ πρωτοπαρουσιάσθηκαν τὰ ἀριθμογράμματα στὴν ᾿Αρχαία “Ελλάδα ἔχει καλλιεργηθῆ ἐπιτηδείως ἡ ἀντίληψις, ὅτι δὲν εἶναι γνωστὸς καὶ ὅ- τι ὑπάρχει ἀσάφεια καὶ ἀβεβαιότης. 'Ἡ «Παγκόσμια “Ἱστορία τῶν ᾿Αριθμῶν» τοῦ Ο. [{ταἢ, βασιζόμενη μόνον σὲ ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα, ἀναφέρει σὰν χρο- νολογία ἀνακαλύψεως τὸν 4ον π.Χ. αἰ. Εἶχε ὅμως τὴν πρόβλεψι ὁ ἐν λόγω ἔρευ- νητὴς νὰ κρατήση κάποια ἐπιφύλαξι, μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι μπορεῖ νὰ βρεθοῦν νεώτερα στοιχεῖα, ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ τροποποιήσουν αὐτήν. Εὐτυχῶς γι᾿ αὖὐ- τόν, ὑπάρχουν πράγματι πολλὰ τέτοια στοιχεῖα, πολλὲς ἱστορικὲς μαρτυρίες ὑ- παρκτὲς ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα, τὶς ὁποῖες φαίνεται, ὅτι ὁ 6. Πτα ἀγνοοῦσε. Ὃ νεοπλατωνικὸς φιλόσοφος ᾽᾿Ιάμβλιχος (270 μ.Χ. περίπου) ὄχι μόνο ἀναφέ- ρει ὅτι ὁ Πυθαγόρας (όος π.Χ. αἰ.) καὶ οἱ Πυθαγόρειοι ἐγνώριζαν τὴν ἀριθμητικὴ ὑπόστασι τῶν γραμμάτων τοῦ "Ἑλληνικοῦ ᾿Αλφαβήτου, τὴν ᾿Αριθμολεξία καὶ τὴν ἐπιστήμη τῆς Σοφίας τῶν ᾿Αριθμῶν, ἀλλὰ παρέχει καὶ παραδείγματα τοῦ πῶς ἀκριβῶς τὴν ἐφήρμοζαν, ὅπως π.χ. στὸ κεφάλαιο τῆς ᾿Αριθμοσοφίας ποὺ πραγματεύεται γιὰ τὴν Μονάδα λέγει: «Μονὰς τῆς πρὸς Ἥλιον κοινωνίας ἐμ- φαίνει διὰ τῆς συγκεφαλαιώσεως τοῦ ὀνόματος αὐτῆς, συναθροισθὲν γάρ, (τὸ ὄ- νομα) τὸ ΜΟΝΑΣ(ΜΈΟΥΝΕΑΊΣ) ὄνομα ΤΞΑ΄ (Ξ361) ἀποδίδωσιν, ὅπερ ζωδιακοῦ κύ- κλου μοῖραι εἰσίν». ᾿ Ομοίως σὲ μιὰ ἄλλη παράγραφο ποὺ πραγματεύεται περὶ τῆς ᾿ Εξάδος λέγει: «Η συνάθροισις τοῦ ΚΟΣΜΟΣ ἑξακόσια ἐστὶ (Χ΄)». Εἶναι ἀ- πολύτως ἱστορικὰ βεβαιωμένο, ὅτι ἡ «ἐγγράμματος» λέξις ΚΟΣΜΟΣ ἐπλάσθη ἀπὸ τὸν Πυθαγόρα σὰν μαθηματικὴ ἔκφρασις μὲ βαθειὰ συμβολικὴ ἔννοια τῆς δη- μιουργίας τοῦ σύμπαντος ταυτιζομένης μὲ τὸν Πυθαγόρειο ἀριθμὸ τοῦ ἕκτου γράμματος τοῦ ᾿Ελληνικοῦ ᾿Αλφαβήτου ς (Στῖγμα Ξ 6), ποὺ ἔχει μορφὴ τμήμα- τος σπειροειδοῦς ἕλικας καὶ ποὺ ὁ Πυθαγόρας εἶχε ἤδη ἀποκαλύψει ὅτι αὐτὴ ἡ