ΚΑΛΛΙΜΑΝΟΣ ΔΙΟΓΈΝΟΥΣ Ἢ βορειοευρωπαϊκὴ Ῥουνικὴ Γραφὴ εἶναι παραλλαγὴ τῆς Γραμμικῆς Α ̓Απὸ γραφολογικὴ ἄποψη οἱ χαρακτῆρες τῆς Ρουνικῆς γραφῆς (βλ. τεῦχος 131 τοῦ «Δαυλοῦ») μποροῦν νὰ καταταγοῦν σὲ ὁμοταξίες, ἐφ ̓ ὅσον τόσον οἱ παλιοὶ γερμανικοὶ ὅσο καὶ οἱ σκανδιναυικοὶ ταυτίζονται ἀπὸ πλευρᾶς ἠχητικῆς ἀπόδοσης καὶ ἐννοίας τῶν συμβόλων. Η καταχώριση αὐτὴ παρουσιάζεται στὸν πίνακα 5, ὁ ὁποῖος στηρίζεται στοὺς πίνακες ποὺ παρατέθηκαν στὸ προηγούμενο 1310 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ». ̓Απομονώνοντας ἔτσι ὁρισμένους χαρακτηρες, οἱ ὁποῖοι μοιάζουν νὰ εἶναι «ξένο σῶμα» στὴν παράθεση Ε-0/-ΤΗ-Α-Β-Κ (θεωρούμενη ὡς βασικὸ σύνολο, μὲ τὸ ὁποῖο εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκφραστοῦν οἱ περισσότερες λέξεις τῆς χελτικῆς γλώσσας), διαπιστώνουμε 10 περίπου σφάλματα τῶν ἐρευνητῶν (Πίναξ 6) γιὰ τὰ ὁποῖα θὰ ἐπανέλθουμε. Παρόμοια μέθοδο ἐργασίας ἀκολούθησαν σοβαροὶ ἐπιστήμονες, οἱ ὁποῖοι κατέληξαν στὰ ἀκόλουθα: 1. ἡ Ρουνικὴ γραφὴ (Ώιπαγ) ἀπέχει πολὺ ἀπὸ τὴ νεώτερη ̓Ετρουσχική, θεωρούμενη προγενέστερη τῆς τελευταίας' καὶ 2. ἡ Ρουνικὴ γραφὴ θυμίζει τὴ Μινωικὴ Γραμμιχὴ Α. 'Ο γνωστότερος ἐχπρόσωπος αὐτῆς τῆς ἄποψης εἶναι ὁ νοη Ετίδδεη ( ́Ἔτβρε ΠΒΕΠ ἄθπι αΓδργιηρ αει γήηπεπ Ναπιεη”, 1928), ὁ ὁποῖος ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὶς ἀνακαλύψεις τοῦ Ἠβανς, εἰσηγήθηκε ὅτι ἡ γραφὴ Ῥωπαγ φαίνεται νὰ ἔχει ἑλληνικὴ προέλευση καὶ εἰδικώτερα τὸ μινωϊκὸ ἀλφάβητο, «ἐφ ̓ ὅσον ὡρισμένα σύμβολα προσεγγίζουν ἠχητικὰ τὴν ἑλληνως) ὁμιλία (Πρ, ΥΥ, ΚΗ, χὶ, οἱ)». “Ὁ νοῦ ΕΓίεβεη διετύπωσε δύο σκέψεις. Κατὰ τὴν πρώτη ἡ ἑλληνικὴ γραφὴ ἦλθε στὸν γερμανικὸ χῶρο ἀπὸ τὴ Μαύρη Θάλασσα μέσω Γότθων. Οἱ ἕλληνικὲς ἀποιχίες στὸν Δνείπερο, στὸν Δνείστερο, στὴν ̓Ολβία καὶ στὴ Θηρασία εἶχαν ἀναπτύξει ἐμπόριο μὲ τὴν ἐνδοχώρα καὶ ἐπηρέασαν ὅλη τὴν περιοχὴ μέχρι καὶ τὴν Βαλτική. Κατὰ τὴ δεύτερη οἱ Ἕλληνες, γνωστοὶ θαλασσοπόροι, εἶχαν ἐξερευνήσει τὴ Βόρεια Θάλασσα καὶ τὴν ἐνδοχώρα κατὰ μῆχος τοῦ Δουνάβεως. Χάρη στὴν ἐπικοινωνία αὐτὴ (ἐμπορικὴ) οἱ Κέλτες ἐ ἐπηρεάστηκαν ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό. Καὶ οἱ δύο σχέψεις τοῦ νοπ Ἐτίεδεη εὐσταθοῦν, ἄἀφοροῦν ὅμως περιόδους χρονικὰ μεταγενέστερες τῆς πρώτης παρουσίας τῶν Κελτῶν. Οἱ ΠΗαπιπιαγξιγόπι καὶ Ματείταπάεγ ἔκαναν ἕνα βῆμα παραπάνω. Εἶπαν, ὅτι ἡ προέλευση τῶν Κελτῶν πρέπει νὰ ἰχνηλατηθεῖ στὸ μονοπάτι τῶν "Αλπεων, διότι «φαίνεται πὼς ἀπὸ πολὺ παλιὰ πληθυσμιακὲς ὁμάδες, οἱ ὁποῖες συγκρότησαν ἀργότερα τοὺς ̓Ετρούσκους, ἀνεχώρησαν ἀπὸ τὴ Β. ̓Ιταλία κατευθυνόμενες βορεινὰ καὶ ἐγκαταστάθηκαν μὲ τὸν καιρὸ σὲ ὅλο τὸν χῶρο τῆς Κεντρικῆς καὶ Β. Εὐρώπης». ̓ ἢ ἐχκίνηση γινόταν κάθε φορὰ ποὺ ἀπεκαλύπτοντο νέες περιοχὲς κατόπιν τήξης (λυωσίματος) τῶν εὐρωπαϊκῶν παγετώνων. Σὲ πίστωση τῶν ἰσχυρισμῶν αὖτῶν ἐλήφθησαν ὑπ ̓ ὄψη ὅτι: 1. Οἱ Τόγχροι, μιὰ χελτικὴ φυλὴ ποὺ κατοιχοῦσε στὸ σημερινὸ Τοησγες τοῦ Βελγίου, προετιμῶντο ἔναντι ἄλλων μισθοφόρων ἀπὸ τοὺς Βυζαντινούς, διότι σαν ἀφοσιωμένοι, καλοὶ πολεμιστὲς καὶ δὲν εἶχαν πρόβλημα συνεννόησης μὲ τοὺς “Ἕλληνες. 2. Τὸ «κράνος τοῦ Νεγκάου» δὲν φέρει γερμανικὴ ἐπιγραφή. Οἱ Κέλτες στὴν ἐποχὴ