Παγίδες τῆς Λογοκρατίας Ιἰδεολογικοπολιτικὴ γ πάρχει μιὰ τάση στὸ σύγχρονο Κόσμο, συνεχῶς ἐνισχυόμενη, ποὺ ἔχει σὰν θεμέλιο τῆς θεωρίας της τὴν φιλοσοφία τοῦ Γερμανοῦ «φιλολόγου Φρειδερίκου Νίτσε καὶ σὰν πρότυπο τῆς πρακτικῆς της τὴν μορφὴ καὶ τὴν δράση τοῦ Γερμανοῦ πολιτικοῦ ἡγέτη ̓Αδόλφου Χίτλερ (ὁ δεύτερος, σημειωὠτέον, θεωρεῖται «πνευματικὸ τέκνο» τοῦ πρώτου). Ἡ τάση αὐτή -- τὴν ὁποία, ἂς μᾶς ἐπιτραπῆ. γιὰ λόγους τεχνικοὺς νὰ ὁρίσουμε σὰν Χιτλερονιτατϊσμὀ -- ποὺ ἔχει κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαρτίες ἀποκτήσει πολιτικὴ ἔκφραση, ὅστω σπαργανώδη, σέ διάφορες χῶρες, ἔχει ἐπισύρει τὴν προσοχὴ πολλῶν ἀνθρώπων ποὺ συνειδητοποιοῦν τὴν ἀθλιότητα στὴν ὁποία ὡδήγησε τὴν ἀνθρωπότητα. ἡ ἐπιθολὴ τῆς ἀστοκαπιταλομαρξιστικῆς «Λογοκρατίας καὶ ἀναζητοῦν μιὰ νέα πνευματικὴ καὶ πολιτικὴ τάξη πραγμάτων, φυσικώτερη καὶ ὑγιέστερη ἀ: πὸ τὸν ἀρρωστημένο κατεστημένο Κόσμο μας. Πρόκειται γιὰ ἕνα ιεἴδος «νεοεθνικοσοσιαλισμοῦ», μὲ πνευμα τικώτερο περιεχόμενο σὲ σύγκριση μὲ τὸν πρωτογενῆ ἐθνικοσοσιαλισμό. τοῦ «ἀντιπάλου δέους» του, δηλαδὴ τοῦ Χιτλερονιτσεϊσμοῦ. Ἡ ἀφετηρία τῆς λογικῆς αὐτῆς, ἡ διαπίστωση, δηλαδή, ὅτι. ἡ παρακμὴ καὶ ἡ θαθειὰ ἠθικὴ ἐξαθλίωση τῆς σύγχρονης ἀνθρωπότητας εἶναι ἀποτόλισμα τοῦ παγκόσμιου θριάμθου τοῦ ἑθραϊκοῦ ἐξουσιαστικοῦ πνεύματος, εἶναι ἀληθινή, διότι ὁ παρηκμασμένος Κόσμος μας εἶναι καθ ̓ ὁλοκληρίαν δέσμιος τῆς ἑθραϊκῆς δογματικῆς ἀντιλήψεως περὶ ζωῆς -- εἴτε στὴν παλαιὰ θρησκευτικὴ μορφή της εἴτε. στὴν νεώτερη πολιτικοκοινωνικὴ (ἀστο - καπιταλο - μαρξιστικὴ) «ἔκδοσἠ» της καὶ τίποτε περισσότερο ἢ λιγότερο. ̓Αληθινό εἶναι, ὁμοίως, καὶ τὸ τέρμα τῆς λογικῆς αὐτῆς, δηλαδὴ ἡ ἀντίληψη ὅτι τὸ Ἑλληνικὸ Πνῦμα ἀποτελεῖ τὸ ἀσφαλέστερο ἰδεολογικὸ θεμέλιο ἑνὸς Κόσμου τελείως διαφοροτικοῦ καὶ ποιοτικὰ ἀνώτερου ἀπὸ τὸν σημερινό, διότι τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ πνεύματος ἐκείνου. εἶμαι οἱ ὑπεραισθητὲς καὶ ἀπόλυτου κύρους ἀλήθειες, ἰδέες καὶ ἀξίξς ποὺ ἰσχύουν ἐξ ἀντικειμένου καὶ καθ ̓ ὁλοκληρίαν στὴ ζωὴ καὶ στὸν κόσμο, χωρὶς χωροχρονικοὺς περιορισμούς, Ἡ λογικὴ ἐκείνων ποὺ ἀποδέχονται ἢ συμπαθοῦν τὸν Χιτλερονιτσείσμὸ εἶναι περίπου ἡ ἑξης: Ὃ Νίτσε ἤταν φορεὺς καὶ λειτουργὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ. Πνεύματος καὶ ἀντίπαλος τοῦ ἐθραῖϊκοῦ, καὶ ὁ Χίτλερ ήταν ὁ πολιτικὸς ἐκφραστὴς τῆς θέσεως αὐτῆς. "Αρα, ἐμεῖς, ποὺ ἀντιλαμθανόμαστε ὅτι τὸ θαθύτερο αἴτιο τῆς σημερινῆς παρακμῆς τῆς ἀνθρωπότητας εἶναι ἡ παγκόσμια πνευματικὴ κυριαρχία. τοῦ σιωνισμοῦ, εἴμαστε ὀπαδοὶ ̓Αλλ ̓ ἂν ἡ ἀφετηρία καὶ τὸ τέρμα τῆς σκέψεως τῶν ὀπαδῶν τῆς παραπάνω λογικῆς εἶναι ἀληθινά, ἡ πορεία ἀπὸ τὴν! πρώτη πρὸς τὸ δεύτερο ἐκτροχιάζεται ἀπὸ τὴν ὀρθὴ κατεύθυνσή της, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γίνεται ἐντελῶς ἀδύνατη ἡ μετάθαση στὸ ἰδατὸ τέρμα, τὴν ἄρνηση, δηλαδή, τοῦ ὑπεύθυνου τῆς σημερινῆς παρακμῆς ἑδραϊκοῦ πνεύματος καὶ τὴν ἀναθίωση καὶ τὸν θρίαμθο τῶν ἀξιῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος.