̓Ανασφάλεια στοὺς ἀσπάλακες τοῦ ̓Ηστ-Οὐὲστ Φά ἀσχοληθῶ διά βραχέων μὲ ἕνα κείμενο δευτερεῦον ἐκ πρώτης ὄψεως γιὰ ν ̓ ἀποτελέση ἀντικείμενο ἐκδοτικοῦ ἀρθριδίου, ἀλλὰ ποὺ τὸ «γράμμα» του καὶ τὸ «πνεῦμα» του «τὰ λένε ὅλα» γύρω ἀπὸ τὴν ἀδυσώπητη παγκόσμια πάλη ἰδεῶν, ποὺ ἐξελίσσεται μὲ ραγδαῖο ρυθμὸ στὴν κοσμοϊστορικἢ καμπὴ ποὺ ζοῦμε: Τὴν δῆθεν «κριτική τέχνης» τοῦ διεθνοῦς περιοδικοῦ «Τάιμ» (τεῦχος 2, 1] ̓Ιανουαρίου 1993, σελ. 3629) γιὰ τὴν περίλαμπρη ἔκθεση μὲ τίτλο Τὸ ̓Ελληνικὸ Θαὔμα: Κλασσικὴ Γλυπτικὴ ἀπὸ τὴν Αὐγὴ τῆς Δημοκρατίας, ποὺ γίνεται ἐδῶ καὶ δύο μῆνες στὴν ̓Εθνικὴ Πινακοθήκη τῆς Οὐάσιγκτον καὶ θὰ συνεχισθῆ ἀπὸ τὸν Μάρτιο στὸ Μητροπολιτικὸ Μουσεῖο τῆς Νέας “Υόρκης, 1.--- Ἧ παρανοϊκἡὴ ἐξομοίωση τῆς (ἀρχαίας) ̓Ελλάδος μὲ τὴν σημερινὴ Βοσνία ἀντιπροσωπεύει ἀκριβῶς τὴν προσπάθεια νὰ συκοφαντηθῆή τὸ "Ελληνικὸ Πρότυπο ὡς ἄκρως ἐπικίνδυνο, ποὺ θὰ ὁδηγήση τὴν ἀνθρωπότητα σὲ λουτρὰ αἵματος, ἐὰν ἀναβιώση σήμερα, ὁπότε σημειώνεται σὲ παγκόσμια κλίμακα ὄχι μόνο πνευματικὴ ἀλλὰ καὶ πολιτικὴ στροφἠ πρὸς τὴν “Ελληνικότητα. [Ὁ βαθὺς αὐτὸς πολιτικὁὸς φόβος τῶν γνωστῶν διεθνῶν συνωμοτῶν φαίνεται καθαρὰ ἀπὸ τὴν (γελοία ἀπὸ ἱστορικὴ ἄποψη) ἀπόπειρα τοῦ δημοσιεύματος νὰ διαχωρίση τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ πολιτικὴ σκέψη καὶ πρακτικὴ --- καὶ συνεπῶς νὰ ἀμαυρώση τὸ πολιτικὸ μέρος τῆς "Ελληνικῆς κληροδοσίας 2. Ἢ διαφορὰ ποιότητας μεταξὺ ἀρχαιοελληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ «ἀνατολικῶν πολιτισμῶν» (τοὺς ὁποίους οἱ διεθνεῖς συνωμότες θεωροῦν «προγονικούς» τοὺς καὶ τοὺς προβάλλουν ὡς παγκόσμιο «μοντέλο» γιὰ σήμερα) δὲν συζητεῖται καθ ̓ ἑαυτὴν στὸ δημοσίευμα, ἀλλὰ ἰσοπεδώνεται ἡ ὑπεροχὴ τῆς "Ελλάδος μὲ τὴν «ἐξανατόλισή» της: 'ο Ελληνικὸς Λόγος διαστρεβλώνεται σὲ «δαιμονισμό, φοβίες, μαγεία καὶ παράλογο», ἡ δὲ λιτὴ καὶ ἔλλογη ἑλληνικὴ τέχνη παραχαράσσεται σὲ πολυτελῆ, χυδαία (“νι ραΓ ̓)) καὶ πο-