ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ἈΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Οἱ γνωστοὶ καὶ ἄγνωστοι πλανῆτες Κύριε διευθυντά, Στὸ ὑπ ̓ ἀριθμ. 130,92 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» φιλοξενήθηκε ἐπιστολὴ τοῦ κ. Φώτη Γιαννούλα μὲ τὸν τίτλο «Οἱ πλανῆτες καὶ οἱ ἀστρονομικὲς γνώσεις τῶν ̓Ελλήνων», ἡ ὁποία ἀφωροῦσε ἐν μέρει τὴν μελέτη μου ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ ὑπ ̓ ἀρ. 126,92 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ ἡ ὁποία περιλάμβανε τὴν ἀποκάλυψι τοῦ ὡλοκληρωμένου προτύπου τῆς πλανητικῆς θεωρίας τοῦ Φιλολάου. Στὴν ἐπιστολή του ὁ κ. Φ.Γ, ὑποστηρίζει, ὅτι κατέχει ἀποδείξεις ὅτι πέρα τοῦ πλανήτη «Πλούτων» ὑπάρχει μόνον ἕνας ἀκόμη ἄγνωστος πλανήτης καὶ ὄχι δύο, ὅπως διαλαμβάνει τὸ πλανητικὸ σχέδιο τοῦ Φιλολάου καὶ ὅτι ὁ δεύτερος ἄγνωστος πλανήτης βρίσκεται ἐσώτερον τοῦ πλανήτη «' Ερμῆς» καὶ φέρει τὸ ὄνομα «ἭἭφαιστος». ̓Επὶ τῶν ἄνω σχολίων ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς: Εἶναι φανερό, τόσον ἀπὸ τὴν ἔκφρασι ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν ὀνομασία τοῦ ἀγνώστου πλανήτη «Ἥφαιστος», ὅτι ὁ κ. Φ.Γ, ἔχει ὑπ ̓ ὄψιν του τὶς γνωστὲς μελέτες α) τοῦ Γάλλου ἀστρονόμου Λεβερριέ, β) τοῦ ἀστρονόμου τοῦ παρελθόντος αἰῶνος Καγπιοπά καὶ γ) τοῦ συναδέλφου πολιτικοῦ μηχανικοῦ ̓Αγγελου Β. Μωραϊτίδου («Νέα κοσμογονικὴ θεωρία τοῦ πλανητικοῦ μας συστήματος», 1975), οἱ ὁποῖοι, καθ ̓ ἕνας μὲ τὸν τρόπο του, ὑποστηρίζουν τὴν ὕπαρξι ἑνὸς πλανήτη ἐσώτερον τοῦ «' Ἑρμῆ» καὶ τὸν ὁποῖον ἀποκαλοῦν «Ἥφαιστον». ̓Εὰν πράγματι τὰ στοιχεῖα ποὺ ἐπιφυλάσσεται νὰ παρουσιάση ὁ κ. Φ.Γ. εἶναι οἱ ἀνωτέρω μελέτες, τότε ἡ ἀπάντησί μου στὶς ἀντιρρήσεις του ἐξάγεται ἀπὸ τὸν δικό μου σχολιασμὸ τῶν μελετῶν αὐτῶν. 'Ο ἀστρονόμος Λεβερριὲ προσπαθῶντας νὰ ἐπεξηγήση τὸ ὑπόλοιπον τῆς μεταθέσεως τοῦ περιηλίου τοῦ «'Ἑρμῆ» τῶν 42 ́ ́ ἀνὰ αἰῶνα εἰσηγήθηκε τὴν ἄποψι ὅτι ἡ μετάθεσι αὐτὴ μπορεῖ νὰ ὀφείλεται στὴν πιθανὴ ὕπαρξι ἑνὸς ἀγνώστου πλανήτη, ἐσώτερον τοῦ «' Ερμῆ», τὴν τροχιὰ τοῦ ὁποίου μάλιστα καθώρισε, καὶ ὠνόμασε τὸν πλανήτη αὐτὸν «Ἥφαιστον». Οἱ ἄλλες δύο μελέτες τόσο τοῦ ἀστρονόμου Εαγπιοπά ὅσο καὶ τοῦ πολιτικοῦ μηχανικοῦ Αγγελου Μωραϊτίδου ἐξάγουν τὸ αὐτὸ ἀποτέλεσμα, δηλαδὴ τὴν ἀνάγκην ὑπάρξεως ἑνὸς νέου καὶ ἀγνώστου πλανήτη ἐσώτερον τοῦ «' Ερμῆ», ἐξετάζοντας τὸ ὅλον θέμα ἀπὸ τελείως ἄλλη σκοπιά. 'Ἡ σχετικὴ ἔρευνά τους ἀφωροῦσε κυρίως τὴν ἀναζήτησι ἑνὸς ἐμπειρικοῦ νόμου, ἀριθητικοῦ κανόνος, ποὺ νὰ δίδη τὶς μέσες ἀποστάσεις τῶν πλανητῶν ἀπὸ τὸν ἥλιο, καὶ γιὰ τὴν ἐπιτυχία τοῦ ἀριθμητικοῦ κανόνος ἀπαιτεῖτο ἡ ὕπαρξι ἑνὸς πλανήτη «ἐσώτερον» τοῦ «' Ἑρμῆ», τὴν ὕπαρξι τοῦ ὁποίου τρόπον τινὰ διέβλεπαν ἀπὸ τὶς ἀναγκαῖες ἀριθμητικὲς συσχετίσεις των. Ἔτσι λοιπὸν ὁ ἀστρονόμος Εαάγπιοπά διεπίστωσε, ὅτι ὁ ἀριθμὸς (αὐθαίρετος) 0,17 πολλαπλασιαζόμενος ἀντιστοίχως μὲ τοὺς ἀριθμοὺς 1, 2, 4, 6, 8 διαδοχικὰ ἔδιδε ὡς γινόμενο κατὰ προσέγγισιν τὶς μέσες ἀποστάσεις (σὲ ἀστρονομικὲς μονάδες) τῶν πλανητῶν, δηλ. τοῦ ὑο