ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ἈΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Οἱ γνωστοὶ καὶ ἄγνωστοι πλανῆτες Κύριε διευθυντά, Στὸ ὑπ᾽ ἀριθμ. 130,92 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» φιλοξενήθηκε ἐπιστολὴ τοῦ κ. Φώτη Γιαννούλα μὲ τὸν τίτλο «Οἱ πλανῆτες καὶ οἱ ἀστρονομικὲς γνώσεις τῶν ᾿Ελλήνων», ἡ ὁποία ἀφωροῦσε ἐν μέρει τὴν µελέτη µου ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ ὑπ᾽ ἀρ. 126,92 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ ἡ ὁποία περιλάμβανε τὴν ἀποκάλυψι τοῦ ὡλοκληρωμένου προτύπου τῆς πλανη- τικῆς θεωρίας τοῦ Φιλολάου. Στὴν ἐπιστολή του ὁ κ. Φ.Γ, ὑποστηρίζει, ὅτι κατέχει ἀποδείξεις ὅτι πέρα τοῦ πλανήτη «Πλούτων» ὑπάρχει μόνον ἕνας ἀκόμη ἄγνωστος πλανήτης καὶ ὄχι δύο, ὅπως διαλαμβάνει τὸ πλα- νητικὸ σχέδιο τοῦ Φιλολάου καὶ ὅτι ὁ δεύτερος ἄγνωστος πλανήτης βρίσκεται ἐσώτερον τοῦ πλανήτη «' Ερμῆς» καὶ φέρει τὸ ὄνομα «ἭἭφαι- στος». ᾿Επὶ τῶν ἄνω σχολίων ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς: Εἶναι φανερό, τόσον ἀπὸ τὴν ἔκφρασι ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν ὀνομασία τοῦ ἀγνώστου πλανή- τη «Ἥφαιστος», ὅτι ὁ κ. Φ.Γ, ἔχει ὑπ᾽ ὄψιν του τὶς γνωστὲς μελέτες α) τοῦ Γάλλου ἀστρονόμου Λεβερριέ, β) τοῦ ἀστρονόμου τοῦ παρελθόντος αἰῶνος Καγπιοπά καὶ γ) τοῦ συναδέλφου πολιτικοῦ μηχανικοῦ ᾿Αγγελου Β. Μωραϊτίδου («Νέα κοσμογονικὴ θεωρία τοῦ πλανητικοῦ μας συστή- ματος», 1975), οἱ ὁποῖοι, καθ᾽ ἕνας μὲ τὸν τρόπο του, ὑποστηρίζουν τὴν ὕπαρξι ἑνὸς πλανήτη ἐσώτερον τοῦ «' Ἑρμῆ» καὶ τὸν ὁποῖον ἀποκαλοῦν «Ἥφαιστον». ᾿Εὰν πράγματι τὰ στοιχεῖα ποὺ ἐπιφυλάσσεται νὰ παρουσιάση ὁ κ. Φ.Γ. εἶναι οἱ ἀνωτέρω μελέτες, τότε ἡ ἀπάντησί µου στὶς ἀντιρρήσεις του ἐξάγεται ἀπὸ τὸν δικό µου σχολιασμὸ τῶν μελετῶν αὐτῶν. 'Ο ἀ- στρονόμος Λεβερριὲ προσπαθῶντας νὰ ἐπεξηγήση τὸ ὑπόλοιπον τῆς με- ταθέσεως τοῦ περιηλίου τοῦ «'Ἑρμῆ» τῶν 42΄ ΄ ἀνὰ αἰῶνα εἰσηγήθηκε τὴν ἄποψι ὅτι ἡ μετάθεσι αὐτὴ μπορεῖ νὰ ὀφείλεται στὴν πιθανὴ ὕπαρξι ἑνὸς ἀγνώστου πλανήτη, ἐσώτερον τοῦ «' Ερμῆ», τὴν τροχιὰ τοῦ ὁποίου μάλιστα καθώρισε, καὶ ὠνόμασε τὸν πλανήτη αὐτὸν «Ἥφαιστον». Οἱ ἄλλες δύο μελέτες τόσο τοῦ ἀστρονόμου Εαγπιοπά ὅσο καὶ τοῦ πολιτι- κοῦ μηχανικοῦ Αγγελου Μωραϊτίδου ἐξάγουν τὸ αὐτὸ ἀποτέλεσμα, δη- λαδὴ τὴν ἀνάγκην ὑπάρξεως ἑνὸς νέου καὶ ἀγνώστου πλανήτη ἐσώτερον τοῦ «' Ερμῆ», ἐξετάζοντας τὸ ὅλον θέμα ἀπὸ τελείως ἄλλη σκοπιά. 'Ἡ σχετικὴ ἔρευνά τους ἀφωροῦσε κυρίως τὴν ἀναζήτησι ἑνὸς ἐμπειρικοῦ νόμου, ἀριθητικοῦ κανόνος, ποὺ νὰ δίδη τὶς μέσες ἀποστάσεις τῶν πλα- νητῶν ἀπὸ τὸν ἥλιο, καὶ γιὰ τὴν ἐπιτυχία τοῦ ἀριθμητικοῦ κανόνος ἀ- παιτεῖτο ἡ ὕπαρξι ἑνὸς πλανήτη «ἐσώτερον» τοῦ «' Ἑρμῆ», τὴν ὕπαρξι τοῦ ὁποίου τρόπον τινὰ διέβλεπαν ἀπὸ τὶς ἀναγκαῖες ἀριθμητικὲς συ- σχετίσεις των. Ἔτσι λοιπὸν ὁ ἀστρονόμος Εαάγπιοπά διεπίστωσε, ὅτι ὁ ἀριθμὸς (αὐθαίρετος) 0,17 πολλαπλασιαζόμενος ἀντιστοίχως μὲ τοὺς ἀ- ριθμοὺς 1, 2, 4, 6, 8 διαδοχικὰ ἔδιδε ὡς γινόμενο κατὰ προσέγγισιν τὶς μέσες ἀποστάσεις (σὲ ἀστρονομικὲς μονάδες) τῶν πλανητῶν, δηλ. τοῦ ὑ- ο