ΑΑΚΕΤΑΣ 400.000 “Ἕλληνες «Βλάχου ) 9 4 στὰ Σκόπια καὶ στὴν ̓ Αλβανία Ὃ «Δαυλὸς» ἐπανέρχεται (ἴδε τεύχη 126, 121, 190, 131, 192, 133) στὴν προσπάθεια τῶν διεθνῶν κύκλων νὰ ἀποδείξουν τὸ ἄσχετον τῶν "Ἑλλήνων μὲ τὸν τόπο τους ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς... «καθόδου τῶν "Ἑλλήνων ἀπὸ τὶς στέππες» μέχρι σήμερα. “Ἡ προσπάθεια ἀμφισβητήσεως τῆς αὐτοχθονίας τῶν πληθυσμῶν τῆς "Ἑλληνικῆς Χερσονήσου ἄρχισε περὶ τὸ 1835, λίγο μετὰ τὴν ἵδρυση τοῦ νεοελληνικοῦ κρατιδίου, καὶ εἶχε σκοπὸ νὰ σταματήσει τὸ ἔντονο ρεῦμα φιλελληνισμοῦ, ποὺ πλημμύριζε τὴν Εὐρώπη. Τότε συγχρόνως μὲ τὸ φάντασμα τῶν « ̓ Ινδοευρωπαιοελλήνων» οἱ ἐξουσιαστὲς ἐμφάνισαν στὴν ̓ Ελληνικὴ Χερσόνησο καὶ ἄλλα φαντάσματα «συμπαγῶν ξένων φυλῶν» (Τούρκων, Ῥλαύων, ̓Αλβανῶν καὶ Βλάχων), «ποὺ πλημμύρισαν τὰ Ἢ ἑλληνικότης τῶν Φυλάχων-Βλάχων |. “Ὅπως εἶναι ἤδη γνωστὸ ἀπὸ τὴν παλιότερη καὶ τὴν πιὸ σύγχρονη βιβλιογραφία, ὑπάρχουν βέβαια πολλὲς καὶ διάφορες ἐτυμολογικὲς ἑρμηνεῖες γιὰ τὸ σχηματισμὸ τοῦ ὀνόματος Βλάχος (μὲ φερόμενα λ.χ. ὡς πρωτότυπα τὰ Φελλάχος, Σλάῥος, βλήχημα, σβΗης κ.ᾱ. , ἀλλὰ ἡ ἄποψη ποὺ ἐπικρατεῖ γενικᾶ σήμερα γιὰ τὴν προέλευση τοῦ ὅρου, καὶ ἔχει σχεδὸν παγιωθεῖ ἀπόλυτα στὴ συνείδηση τῶν περὶ τὰ γλωσσικὰ ἐντρυφώντων, ταυτίζεται μὲ τὴν ἐκδοχὴ τοῦ πρώτου διδάξαντος, τοῦ Βυζαντι νοῦ λόγιου καὶ ἱστοριογράφου Νικήτα Χωνιάτη (1155/1127 - [2157121|6}', ποὺ ἐμμέσως ἀνάγει τὸν τύπο στὸ ἐθνωνύμιο 91636, -ΑΓΗΠΗ, ἄρσ. (Ξ δύο Κελτικὰ φύλα, ποὺ κατοικοῦσαν παλιὰ στὴ Γαλατία καὶ μιλοῦσαν τὴ Λατινικὴ γλῶσσα ̓ (465. 6 Ρε]. 61]. 6.242 7.7.4 764,6 καὶ Ώε Ρε]. Ον. 1..35,4: 1ν. 21. 26,6 Στράβ. «; 186 884. Ι, 12- 3). Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὴν ἑρμηνεία αὐτή, ὁ ὅρος γοίσπε μεταδόθηκε πρῶτα στοὺς Γερμανοὺς μὲ τὸν τύπο ΤΙΙΑΕΠΕΠ, πέρασε στὴ συνέχεια καὶ στὴ γλῶσσα τῶν Σλάβων (μὲ ἀρχικὸ σλαβικὀὸ τύπο ” νΙπεμύ), καὶ ἔγινε ἔτσι γνωστὸς καὶ στοὺς Ἕλληνες τοῦ Βυζαντίου (πβ. τὸ σχηματισμὸ Βλάχοι). 2. ̓Αλλὰ ὡστόσο γιὰ τὴν ἐτυμολόγηση τοῦ ὀνόματος Βλάχος, εἶναι ἀπόλυτα ᾱναγκαῖο νὰ συνεκτιμηθοῦν σοβαρὰ καὶ κάποια ἄλλα σημαντικὰ στοιχεῖα, ποὺ εἶναι συνοπτικᾶ τὰ ἑξῆς: α) Ἢ ξεχωριστή καὶ ἀναμφισβήτητη βαρύτητα ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχει συναφῶς ἡ μαρτυρία τοῦ ̓Ιωάννη τοῦ Λυδοῦ (όος μ.Χ. αἰῶνας), ὁ ὁποῖος στὸ βιβλίο του «Περὶ τῶν ἀρχῶν τῆς Ρωμαίων Πολιτείας» (261,68 ἔκδ. Βόννης) ξεκαθαρίζει ὁριστικᾶ πιὰ καὶ μὲ τρόπο τελεσίδικο καὶ ἀμετάκλητο τὸ πρόβλημα τῆς λατινογλωσσίας τῶν “Ελλήνων: «Νόμος ἀρχαῖος ἦν πάντα μὲν τὰ ὁπωσοῦν πραττόμενα παρὰ τοῖς ἐπάρχοις, τάχα δὲ καὶ ταῖς ἄλλαις τῶν ἀρχῶν, τοῖς ̓Ιταλῶν ἐκφωνεῖσθαι ̓ρήμασιν..., τὰ δὲ περὶ τὴν Εὐρώπην πραττόμενα πάντα τὴν ἀρχαιότητα διεφύλαξεν ἐξ ἀνάγκης, διὰ τὸ τοὺς αὐτῆς οἰκήτορας, καίπερ Ἕλληνας ἐκ τοῦ πλείονος ὄντας, τῇ τῶν ̓Ιταλῶν φθέγγεσθαι φωνῇ, καὶ μάλιστα τοὺς δημοσιεύοντας» (Ξ ̓ Υπῆρχε ἀρχαία συνήθεια, ὅλα βέβαια ὅσα συνέβαιναν μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο στὶς διοικήσεις τῶν ἐπαρχιῶν, καὶ ἴσως ἀκόμη καὶ στὶς ἄλλες κρατικὲς ὑπηρεσίες, νὰ κοινοποιοῦνται στὴ φραστικὴ διατύπωση τῶν Λατίνων..., καὶ ὅσα πάλι συνέβαιναν μέσα στὴ Βαλκανική Χερσόνησο, κι αὐτὰ ὅλα κράτησαν ἀπὸ ἀνάγκη τὴν ἀρχαία μορφή τους, ἐξ αἰτίας τοῦ ὅτι οἱ κάτοικοί της, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἦσαν Ἕλληνες στὴν πλειονότητά τους, μιλοῦσαν ὡστόσο στὴ Λατινική γλῶσσα, καὶ προπαντὸς ὅσοι ἀσκοῦσαν δημόσιο ἐπάγγελμα»)' πβ. καὶ Πρίσκου «Τὰ Σωζόμενα» 190 καὶ 206, ἔκδ. Βόννης (Ξ δος μ.Χ. αἰῶνας). ---...