ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ ΔΙΟΓΈΝΟΥΣ Τὰ ἀπόκρυφα μηνύματα τῶν Δρυϊδῶν ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ ΚΕΛΤΙΚΩΝ (ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ) ΓΡΑΦΩΝ “Ορισμένοι μελετητὲς (1. Ψεπηίγγες, 54} 1π, ἨΠπιπχετ) ἔχουν μιλήσει γιὰ «μυστικιστικὴ» σημασία, τὴν ὁποία ἀπέδιδαν οἱ ἀρχαῖοι Κέλτες στὴ Ρουνικὴ γραφὴ (Βωπαγ) (βλ. «Δαυλόν», τεύχη 131, 199). ̓Αναφέρουν εἰδικώτερα, ὅτι κάθε κείμενο ἐνεφάνιζε δική του ταυτότητα μὲ χαρακτηριστικά: 1) τὴν ὀνομασία τοῦ ἀρχικοῦ συμβόλου τοῦ κειμένου (ἡ γνωστὴ στοὺς σύγχρονους χρυπτογράφους «κλεῖδα»), 2) τὸν τρόπο παράθεσης τῶν συμβόλων, ὅπως γιὰ παράδειγμα ἆ σειρὲς ἀπὸ 6, 2 σειρὲς ἀπὸ 5, 3 σειρὲς ἀπὸ 24 (ἡ γνωστὴ στὴν κρυπτογράφηση «διάταξη»), 3) τὴν ἐπανάληψη συμβόλων σὲ συγκεκριμένα σημεῖα τῆς διάταξης (ἡ γνωστὴ στὴν κρυπτογράφηση «σύγχυση πρὸς ἀποπροσανατολισμὀν», ὅπου γίνεται ὑποκατάσταση ὁῥισμένου γράμματος ἀπὸ τὴν «κλεῖδα» καὶ τοποθέτηση, μετὰ τὸ τέλος κάθε λέξης, τῆς «κλείδας»)), 4) τὸν στρογγυλὸ ἀριθμὸ τῶν συμβόλων τοῦ κειμένου, εὐκόλως ὑποδιαιρούμενο (κλασσικὴ μορφὴ χρυπτογραφήματος «ἐντὸς πλαισίου μὲ τετραγωνίδια», ὅπου, ὁσάκις τὸ χείμενο ὑπολείπεται τοῦ ἀριθμοῦ τῶν τετραγωνιδίων, τίθενται ἄσχετα γράμματα μετὰ τὴν τελικη «κλεῖδα» μέχρι συμπληρώσεως τῶν τετραγωνιδίων), 5) τὴ μείωση τῶν γραμμάτων σὲ ἐλάχιστο δυνατὸ ἀριθμὸ μὲ χρήση σύνηχων (π.χ. Θ Ξ Τ, ΔΞ Τ), πρᾶγμα ποὺ δημιουργεῖ σύγχυση στὸν ἀποπειρώμενο νὰ σπάσει τὸν κώδικα. ̓Ανενημέρωτοι περὶ τὴν κρυπτογράφηση ἔσπευσαν νὰ χαρακτηρίσουν τὶς ἰδιαιτερότητες ποὺ ἐντόπισαν οἱ προαναφερθέντες, ὡς «ἄσκηση μαγείας ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους Κέλτες». Τοὺς τελευταίους χαρακτηρίζουν συνήθως ὡς «δεισιδαίμονες, προληπτικούς, φετιχιστές, προσδεδεμένους σὲ πρωτόγονες καὶ βάρβαρες μορφὲς λατρείας τῶν στοιχείων τῆς φύσεως» καὶ «μάγους». ̓Ανέφεραν μάλιστα ὡς παραδείγματα «φετιχισμοῦ» τῶν Κελτῶν τὰ κείμενα τῶν φυλακτῶν τῆς Ναἀδίιεηα καὶ τοῦ σγμπιραη, τοῦ λίθου τοῦ Κγίνετ, τῆς στήλης τῆς Ώτεζα. τοῦ μαχαιριοῦ τοῦ Εἱοκδαπα, τοῦ γουδόχερου τοῦ ΥαἱΏΥγ, τοῦ περιδέραιου τοῦ ΟΠαΓΠ8Υ καὶ τῆς χτένας τοῦ Ταπηες. ̓Επειδὴ ὠρισμένες ἀπὸ τὶς ἐπιγραφὲς αὐτὲς ἀποχρυπτογραφήθηκαν ἤδη καὶ δημοσιεύτηκαν (βλέπε τεύχη 191 καὶ 133 τοῦ «Δαυλοῦ»), ὁ ἀναγνώστης θὰ διαπιστώσει ὅτι οἱ Κέλτες δὲν ἦταν ὅπως τοὺς περιγράφουν. Μορφωμένοι, εὖσεβεῖς, ἐργατικοί, πολιτισμένοι καὶ προσχολλημένοι στὴ μεταφυσικὴ θεώρηση τῆς ἡλιαχκῆς λατρείας κάθε ἄλλο παρὰ βάρβαροι καὶ φετιχιστὲς θὰ μποροῦσαν νὰ γαρακτηριστοῦν. ̓Αναρωτιέται κανείς, πρὸς τί ὁ ἐξοστραχισμὸς τῶν Κελτῶν καὶ ἡ πρόσδοση σ ̓ αὐτοὺς τοῦ τίτλου τῶν «μάγων» ἀπὸ ἐπικριτές τους. “Ὅπως θὰ δοῦμε κατωτέρω, οἱ Κέλτες μόνο μάγοι δὲν ταν. "ἔχει γραφτεῖ, ὅτι «στοὺς ̓ Αγγλοσάξονες καὶ στοὺς Σχανδιναυοὺς ὁ μυστικιστιχὸς χαρακτῆρας τῶν ἐπιγράφῶν ΕΥΝΑΕ εἶναι ἐντονώτερος σὲ σχέση μὲ ἄλλους Κέλτες». Τοῦτο εἶναι γεγονός, τὸ ὁποῖο ὀφείλεται στὴν ἀπόσταση ποὺ τοὺς χώριζε ἀπὸ τὴ Ρηνανία τῆς Γερμανίας. “Ὅταν εἶδαν πῶς συμπεριφέρθηκαν οἱ Ῥωμαϊκὲς λεγεῶνες στοὺς ὁμοφύλους τους τῆς ἄμεσα γειτνιαζούσης πρὸς τὴν Β. ̓Ιταλία περιοχῆς, οἱ 'Ὑπερβόρειοι Κέλτες ἀφ ̓ ἑνὸς ἀπομονώθηκαν στὰ ὀρεινὰ καὶ ἀφ ̓ ἑτέρου ἔλαβαν στοιχειώδη μέτρα προστασίας. ̓Εγκατέστησαν πυκνὲς σειρὲς παρατηρητηρίων, ἐφήρμοσαν σύστημα ἀνιχνεύσεως καὶ ἔγκαιρης εἰδοποίησής τοὺς καὶ τέλος κωδικο-