ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ ΔΙΟΓΈΝΟΥΣ Τὰ ἀπόκρυφα μηνύματα τῶν Δρυϊδῶν ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ ΚΕΛΤΙΚΩΝ (ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ) ΓΡΑΦΩΝ “Ορισμένοι μελετητὲς (1. Ψεπηίγγες, 54} 1π, ἨΠπιπχετ) ἔχουν μιλήσει γιὰ «μυ- στικιστικὴ» σημασία, τὴν ὁποία ἀπέδιδαν οἱ ἀρχαῖοι Κέλτες στὴ Ρουνικὴ γραφὴ (Βωπαγ) (βλ. «Δαυλόν», τεύχη 131, 199). ᾿Αναφέρουν εἰδικώτερα, ὅτι κάθε κείμε- νο ἐνεφάνιζε δική του ταυτότητα μὲ χαρακτηριστικά: 1) τὴν ὀνομασία τοῦ ἀρχικοῦ συμβόλου τοῦ κειµένου (ἡ γνωστὴ στοὺς σύγχρονους χρυπτογράφους «κλεῖδα»), 2) τὸν τρόπο παράθεσης τῶν συμβόλων, ὅπως γιὰ παράδειγμα ἆ σειρὲς ἀπὸ 6, 2 σει- ρὲς ἀπὸ 5, 3 σειρὲς ἀπὸ 24 (ἡ γνωστὴ στὴν κρυπτογράφηση «διάταξη»), 3) τὴν ἐ- πανάληψη συμβόλων σὲ συγκεκριµένα σημεῖα τῆς διάταξης (ἡ γνωστὴ στὴν κρυ- πτογράφηση «σύγχυση πρὸς ἀποπροσανατολισμὀν», ὅπου γίνεται ὑποκατάσταση ὁ- ῥισµένου γράμματος ἀπὸ τὴν «κλεῖδα» καὶ τοποθέτηση, μετὰ τὸ τέλος κάθε λέξης, τῆς «κλείδας»)), 4) τὸν στρογγυλὸ ἀριθμὸ τῶν συμβόλων τοῦ κειμένου, εὐκόλως ὑ- ποδιαιρούµενο (κλασσικὴ μορφὴ χρυπτογραφήµατος «ἐντὸς πλαισίου μὲ τετραγωνί- δια», ὅπου, ὁσάκις τὸ χείµενο ὑπολείπεται τοῦ ἀριθμοῦ τῶν τετραγωνιδίων, τίθε- νται ἄσχετα γράμματα μετὰ τὴν τελικη «κλεῖδα» μέχρι συμπληρώσεως τῶν τετρα- γωνιδίων), 5) τὴ µείωση τῶν γραμμάτων σὲ ἐλάχιστο δυνατὸ ἀριθμὸ μὲ χρήση σύ- νηχων (π.χ. Θ Ξ Τ, ΔΞ Τ), πρᾶγμα ποὺ δημιουργεῖ σύγχυση στὸν ἀποπειρώμενο νὰ σπάσει τὸν κώδικα. ᾿Ανενημέρωτοι περὶ τὴν κρυπτογράφηση ἔσπευσαν νὰ χαρακτηρίσουν τὶς ἰδιαιτε- ρότητες ποὺ ἐντόπισαν οἱ προαναφερθέντες, ὡς «ἄσκηση μαγείας ἀπὸ τοὺς ἀρ- χαίους Κέλτες». Τοὺς τελευταίους χαρακτηρίζουν συνήθως ὡς «δεισιδαίµονες, προ- ληπτικούς, φετιχιστές, προσδεδεµένους σὲ πρωτόγονες καὶ βάρβαρες μορφὲς λα- τρείας τῶν στοιχείων τῆς φύσεως» καὶ «μάγους». ᾿Ανέφεραν μάλιστα ὡς παρα- δείγματα «φετιχισμοῦ» τῶν Κελτῶν τὰ κείµενα τῶν φυλακτῶν τῆς Ναἀδίιεηα καὶ τοῦ σγµπιραη, τοῦ λίθου τοῦ Κγίνετ, τῆς στήλης τῆς Ώτεζα. τοῦ μαχαιριοῦ τοῦ Εἱοκδαπα, τοῦ γουδόχερου τοῦ ΥαἱΏΥγ, τοῦ περιδέραιου τοῦ ΟΠαΓΠ8Υ καὶ τῆς χτένας τοῦ Ταπηες. ᾿Επειδὴ ὠρισμένες ἀπὸ τὶς ἐπιγραφὲς αὐτὲς ἀποχρυπτογραφήθηκαν ἤ- δη καὶ δημοσιεύτηκαν (βλέπε τεύχη 191 καὶ 133 τοῦ «Δαυλοῦ»), ὁ ἀναγνώστης θὰ διαπιστώσει ὅτι οἱ Κέλτες δὲν ἦταν ὅπως τοὺς περιγράφουν. Μορφωμένοι, εὖσε- βεῖς, ἐργατικοί, πολιτισµένοι καὶ προσχολληµένοι στὴ μεταφυσικὴ θεώρηση τῆς ἡ- λιαχκῆς λατρείας κάθε ἄλλο παρὰ βάρβαροι καὶ φετιχιστὲς θὰ μποροῦσαν νὰ γαρα- κτηριστοῦν. ᾿Αναρωτιέται κανείς, πρὸς τί ὁ ἐξοστραχισμὸς τῶν Κελτῶν καὶ ἡ πρόσδοση σ᾽ αὐτοὺς τοῦ τίτλου τῶν «μάγων» ἀπὸ ἐπικριτές τους. “Ὅπως θὰ δοῦμε κατωτέρω, οἱ Κέλτες µόνο μάγοι δὲν ταν. "ἔχει γραφτεῖ, ὅτι «στοὺς ᾿ Αγγλοσάξονες καὶ στοὺς Σχανδιναυοὺς ὁ µυστικιστι- χὸς χαρακτῆρας τῶν ἐπιγράφῶν ΕΥΝΑΕ εἶναι ἐντονώτερος σὲ σχέση μὲ ἄλλους Κέλ- τες». Τοῦτο εἶναι γεγονός, τὸ ὁποῖο ὀφείλεται στὴν ἀπόσταση ποὺ τοὺς χώριζε ἀπὸ τὴ Ρηνανία τῆς Γερμανίας. “Ὅταν εἶδαν πῶς συμπεριφέρθηκαν οἱ Ῥωμαϊκὲς λεγεῶ- νες στοὺς ὁμοφύλους τους τῆς ἄμεσα γειτνιαζούσης πρὸς τὴν Β. ᾿Ιταλία περιοχῆς, οἱ 'Ὑπερβόρειοι Κέλτες ἀφ᾽ ἑνὸς ἀπομονώθηκαν στὰ ὀρεινὰ καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου ἔλαβαν στοιχειώδη μέτρα προστασίας. ᾿Εγκατέστησαν πυκνὲς σειρὲς παρατηρητηρίων, ἐ- φήρμοσαν σύστημα ἀνιχνεύσεως καὶ ἔγκαιρης εἰδοποίησής τοὺς καὶ τέλος κωδικο-