ΟΝΟΛΊΑΤΑ ΚΑΙ ΡΗΔΙΑΊΤΑ ̓Ασάφεια καὶ ἀγραμματοσύνη Τὸ παρὸν κείμενο θὰ ἀσχοληθεῖ μὲ καθηγητὲς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας σὲ πανεπιστήμια. Εἰς βάρος τῶν καθηγητῶν αὐτῶν, ποὺ εἶναι συνεργάτες τοῦ «Βήματος», ἔχομε νὰ ποῦμε δύο τινά: πρῶτον, ὡς ἐπιστήμονες στηρίζουν τὶς ἀπόψεις τους ὄχι μὲ λογικὰ [ἐπιστημονικὰ ἐπιχειρήματα, ἀλλὰ μὲ ἀφορισμοὺς καὶ πιθανότητες: δεύτερον, ὡς καθηγητὲς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας παράγουν λόγον κάποτε ἀσαφῆ, μὲ γραμματικὰ/ συντακτικὰ κενά, ᾱκόμη καὶ λάθη. Παρεμπιπτόντως θὰ ἐπισημάνομε καὶ τὸ δημοσιογραφικὸ/λαϊκιστικὸ ὕφος τοῦ λόγου τῶν πανεπιστημιακῶν αὐτῶν παραγόντων. Ι. ̓Αφορισμοὶ καὶ πιθανότητες Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης: «Πενία καὶ πόρος», 25 Ιανουαρίου 1987: α) «Κατ ̓ ἀρχὴν πρέπει νὰ δηλωθεῖ ὅτι εἰδικὰ ἡ γλωσσικὴ ἀγωγή... τῶν μαθητῶν ᾱσκεῖται σήμερα στὸ Δημοτικὸ καὶ στὸ Γυμνάσιο μὲ πολὺ καλύτερο τρόπο ἀπ ̓ ὅ,τι συνέβαινε τοῦτο στὸ πρόσφατο ἀκόμη παρελθόν». Δηλαδή, τάδε ἐδήλωσεν ὁ Μαρωνίτης, ὁφείλετε νὰ τὸν πιστεύσετε. β) «Τὸ ἰδεολόγημα (;) τῆς ἑνιαίας ἑλληνικῆς γλώσσας... δὲν εἶναι μόνο ἀντιεπιστημονικό, ἀλλὰ θὰ μᾶς ὁδηγοῦσε καὶ σὲ διδακτικὸ ἀδιέξοδο». ̓Ο κύριος καθηγητὴς ἀρνεῖται ἀφοριστικὰ τὴ συνέχεια τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ἀλλὰ δὲν τὸ ἀποδεικνύει, οὔτε «δηλώνευ τὴ δική του «ἐπιστημονικὴ» ἄποψη. Φάνης 1. Κακριδῆς: «Ξανὰ-μανᾶά», 23 Νοεμβρίου 1986: α) «Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικα... δὲ γίνεται νὰ μὴν ἐπηρεάσουν τοὺς μαθητές... Εἶναι ἔτσι νὰ φοβηθοῦμε πὼς ὁ μαθητής... θὰ ἀκολουθήσει τοὺς δρόμους τῆς ἀρχαίας, νοθεύοντας τὴ φυσικὴ ροὴ τοῦ νεοελληνικοῦ λόγου... 'Ο μαθητὴς εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ προχωρήσει σὲ σχηματισμοὺς τοῦ τύπου τῶν μείζονων ἑνοτήτων καὶ διέβηκε». Γιὰ πρώτη φορὰ συναντοῦμε παρόμοια ἐπιχειρήματα: «Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ δὲ γίνεται νὰ μὴν ἐπηρεάσουν...», «εἶναι ἔτσι νὰ φοβηθοῦμε...», «ὁ μαθητὴς εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ προχωρήσει...». ́Όσο γιὰ τὰ παραδείγματα «τῶν μείζονων ἑνοτήτων» καὶ «διέβηκε», αὐτὰ δείχνουν τὴν παντελῆ ἀπουσία ἐμπνεύσεως. β) «Τὸ φυσοῦσαν καὶ δὲν κρύωνε», «τὰ θαλασσώνει ἀνεπανόρθωτα», «ποῦ νὰ φανταστεῖ ἀμέριμνος σὲ τί σφηκοφωλιᾶ πατοῦσε», «μιὰ πάσα στὸ Παιδαγωγικὸ ̓Ινστιτοῦτο» καὶ ἅλλες ἐκφράσεις, ὅπως φαίνεται, θεωροῦνται ἰσχυρὰ ἐπιχειρήματα ἀπὸ τὸν κ. Κακριδῆ. Οἱ τίτλοι τῶν ἐπιφυλλίδων: α) «Πενία καὶ πόρος» -- ἀσαφής, ἀσαφέστατος, β) «Ξανάᾶμανα».--(0). Π. ̓Ασάφειες, γραμματικὰ (συντακτικὰ) κενὰ Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης: «Πενία καὶ πόρος»: «Ἔστω καὶ δύσθυμος, προφανῶς, κορεσμός, ὅπως ὑποθέτω, καὶ πολλοὶ ἀναγνῶστες τοῦ πρόσφατου ἡμερήσιου, περιοδικοῦ, ραδιοφωνικοῦ καὶ τηλεοπτικοῦ Τύπου, ὅπου ἡ σχετικὴ συζήτηση παρατείνεται καὶ ἐλέγχεται συχνὰ ἀλλοπρόσαλλη». Πρῶτον, τὸ ἀπόσπασμα ἔχει μόνον ἐξαρτημένες προτάσεις. ̓Απὸ ποῦ ὅμως ἐξαρτῶνται αὐτές, ἀφοῦ λείπει ἡ κύρια πρόταση; Συντακτικἡ ἀναπηρία ἑκατὸ τοῖς ἑκατό! Δεύτερον, τὸ παρέμβλητο ἐπίρρημα «προφανῶς» καὶ ἡ παρέμβλητη πρόταση «ὅπως ὑποθέτω» ἀλληλοαποκλείονται λογικῶς: ἢ τὸ πρῶτο ἢ ἡ δεύτερη. Τρίτον, τὸ ἐπίρρημα «ὅπου» εἶναι τοπικὸ καὶ ἀποκλείεται νὰ χρησιμοποιηθεῖ γιὰ τὸν Τύπο, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι τόπος. 'Ύποθέτομε, ὅτι ὁ παραγωγὸς τοῦ όυγκεκριμένου λόγου ἤθελε νὰ ἀποφύγει τὸ «καθαρευουσιάνικο» ὁ ὁποῖος Τύπος. Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης: «Πολιτιστικὰ μονότονα» --- «Περὶ ὄνου σκιᾶς», 22 Μαρτίου 1992: α) «Ὅταν τὰ προηγούμενα ἐπιχειρήματα συντάσσονται, συστήνονται ὡς νηφάλια καὶ ρεαλιστικὴ κριτικὴ τῆς διανόησης καὶ τῶν διανοουμένων τοῦ καιροῦ μας, πρὸς ἀκύρωση τῆς ἀντίπαλης, ἂν ὑπάρχει, θεωρίας. ̓Η ὁποία, στὴν περίπτωση αὐτή, διαβάλλεται γιὰ ἰ- " δεοληπτικὴ προσήλωση σέ, ἐξαντλημένες ἀπὸ καιρὸ πιά, φόρμες τῆς διυνοητικῆς συμπε-