ΤῸ ΑΝΕΚΛΟΤΟ ΜΗΓΗΜΑ ΤΟΥ δΔανλον Δὲν ἔλεγε νά ᾽ρθει ἡ λησµονιά. Μοῦ ή- ταν ἀδύνατο νὰ ξεχάσω τὴν ἀδελφή µου τὴ Χριστῖνα, καλοπαντρεμμένη στὸ Παρίσι κι᾿ ὕστερα ἀναπάντεχα χαμένη: ἐξαφανι- σµένη κι᾽ αὐτὴ κι᾿ ὁ ἄντρας της ὁ Γάλλος ὁ Πιέρ, ποὺ δούλευε μηχανικὸς στὴ Φαου- νταίησιον. Τὴν πῆρε κι ἔφυγαν μιὰ Πρω- τοχρονιὰ πρὶν δέκα χρόνια, ὅταν ἔληξε ἡ σύμβασή του μὲ τὴν ἑταιρία. ᾿Εγκαταστά- θηκαν στὸ κέντρο τοῦ Παρισιοῦ, κοντὰ στὴν πασίγνωστη "Οπερα, σὲ μιὰ πάροδο τῆς Λαφαγιέτ. Πότε πήγαινα ἐγὼ στὸ Πα- ρίσι, κανένα καλοκαίρι ἔρχονταν αὐτοὶ νὰ περάσουν λίγες μέρες στὶς ζεστὲς θάλασ- σες. Κι᾿ ὕστερα ἀδόκητα, ἀκριβῶς πρὶν ᾱ- πὸ τρία χρόνια, χάθηκαν τὰ ἴχνη καὶ τῶν δυό, παιδιὰ δὲν εἶχαν κι᾿ οἱ συγγενεῖς τοῦ ἀντρός της, ἄσχετοι, παρατημένοι σὲ μιὰ ἐ- παρχία, δὲ φάνηκαν νὰ θέλουν ν᾿ ἀσχολη- θοῦν μ᾽ αὐτὸ τὸ ζήτημα. Στὴν ἀρχή, ὅταν σταμάτησαν ἀπότομα τὰ τηλεφωνήματα κι εἴδηση δὲν εἶχα καμμία, πῆρα τὸ ἀεροπλᾶνο καὶ πῆγα στὸ Παρίσι. 'Η θυρωρὸς τοῦ σπιτιοῦ ποὺ ἔμε- ναν μοῦ εἶπε πὼς εἶχαν μετακομίσει, ἄκου- σε πὼς εἶχαν βρεῖ ἕνα καλὸ διαμέρισμα σ᾽ ἕνα προάστιο, στὴ Βίλλ ντ’ Αβραί. Δὲν ἤ- ξερε τὴ διεύθυνση κι᾿ ἐξάλλου, εἶπε, δὲν τὴν ἐνδιέφερε νὰ μάθει ποῦ ἀκριβῶς θὰ ἔ- μεναν. Συνέχισε νὰ λέει, πὼς ὅποιος ἔχει λεφτὰ φεύγει ἀπ᾿ τὸ κέντρο τοῦ Παρισιοῦ, σὲ λίγο ἐκεῖ θὰ βρίσκονταν μόνο οἱ θυρω- ροί, οἱ ἀράπηδες, οἱ μαῦροι καὶ τὰ ποντί- κια. Πῆγα σ᾽ αὐτὸ τὸ προάστιο, ἔφαγα τὸν κόσµο, γύρισα ὅλους τοὺς δρόμους, δὲν ᾱ- φησα ἄνθρωπο νὰ μὴν τὸν ρωτήσω, κανέ- νας δὲν ἤξερε κάποιον μὲ τὸ ὄνομα τοῦ γα- μπροῦ µου, κανένας δὲ θυμόταν νὰ ᾽χε δεῖ κάπου μιὰ ὄμορφη γυναίκα, µελαχροινή, σπαθάτη, μὲ μεγάλα καστανὰ μάτια... Περνοῦσε ὁ καιρός, τίποτε δὲ γινόταν, ἡ στενοχώρια µου γύριζε στὴν ἀπελπισία. Δυὸ-τρεῖς φορὲς τὸ χρόνο, ὅποτε εἶχα εὖ- καιρία, πήγαινα στὸ Παρίσι, ἔψαχνα καὶ ξανάψαχνα στοὺς δρόμους τῆς ᾿Αβραί, πῆ- γα καὶ στὶς γειτονικὲς Βερσαλλίες. Τίποτε. Λὲς κι ἄνοιξε ἡ γῆ καὶ τοὺς κατάπιε καὶ τοὺς δυό. οσο ΔΙΟΝ. ΚΩΣΤΙΔΗΣ "Αγωνία ”Αρχισα νὰ βυθίζοµαι σ᾽ ἕνα σκοτάδι, σὲ μιὰ ὁλοσκότεινη νύχτα. Αὐτὴν τὴν κατά- σταση δὲν μποροῦσα νὰ τὴν ἀνεχτῶ, μ᾽ ἔ- τρωγε τὸ σαράκι, οἱ δικοί µου μὲ πίεζαν νὰ τὰ παρατήσω, φοβόνταν γιὰ τὴν ὑγεία µου. ᾿Αλλὰ μοῦ ἦταν ἀδύνατο νὰ πιστέψω, πὼς ἔτσι στὰ καλὰ καθούμενα ἐξαφανίζονται δυὸ ἄνθρωποι χωρὶς ν᾿ ἀφήσουν ἴχνος. Κι᾿ ἡ ᾿Αστυνομία νὰ μὴν ἔχει ἰδέα κι᾿ οἱ πολι- τσμάνοι τῶν τμημάτων νὰ συμπληρώνουν μόνο χαρτιὰ κι᾿ ἀπὸ ᾿κεῖ καὶ πέρα νὰ μὴν ἔχουν τὸ παραμικρὸ ἐνδιαφέρον. Γύριζα ᾿'δῶ κι᾽ ἐκεῖ, ὅλο καὶ πιὸ ἀδύναμος, σὰ νὰ μέ ᾽πνιγε σιγἀὰ-σιγὰ ἡ ἀνεμελιὰ τοῦ κόσμου κι᾿ ἡ ἀδικία του. Πολὺ ἀγαποῦσα αὐτὴ τὴ μοναδικὴ ἀδερφή μου, τὴν αἰσθανόμουν καταδική μου, αἷμα μου, αὐτὸ τὸ ἀπρόβλε- πτο ἀναποδογύριζε ὁλόκληρη τὴ ζωή μου. "Ἠταν μιὰ ζεστὴ αὐγουστιάτικη μέρα, τὴν τελευταία φορὰ ποὺ πῆγα στὸ Παρίσι. Σκέφθηκα νὰ ξαναπεράσω ἀπ᾿ τὴν πάροδο τῆς Λαφαγιέτ, ὅπου ἦταν ἡ πρώτη κατοικία τῆς Χριστίνας, καὶ πῆγα τὸ ἴδιο ἀπόγευμα. Μεγάλη φασαρία στὴ λεωφόρο, πλῆθος καὶ πολλὰ τροχοφόρα γύρω ἀπ᾿ τὰ πολυ- καταστήματα, μόλις ὅμως ἔστριψα στὴν πά- ροδο, ὅλα ἡσύχασαν, οἱ ἄσπροι, οἱ μαῦροι, οἱ κίτρινοι δὲν εἶχαν δουλειὰ ἐδῶ, ξαφνικὰ ἔμεινα μόνος μὲ τὴν ἀγωνία µου. Πάλι ἄ- πραγος, στάθηκα σὲ µία γωνιὰ παρατηρώ- ντας τὸ παλιόσπιτο καὶ τὴν ἐξώπορτά του, ποὺ ἡ Χριστῖνα τόσες φορὲς θὰ εἶχε περά- σει. Ἔκανα μερικὰ βήματα κι ὕστερα ἔ- πιανα πάλι τὴ γωνιά μου. Σὰν νὰ μὴ μπο- ροῦσα τίποτ᾽ ἄλλο νὰ σκεφτῶ. "Αρχισε νὰ βραδυάζει, ἡ ὑγρὴ παριζιάνικη κουφόβρα- ση μοῦ ᾽φερνε μιὰ ἀδιαθεσία κι᾽ ἕνα μού- διασμα σ᾽ ὅλο µου τὸ κορμί. Τέλος σὲ μιὰ στιγμὴ εἶδα ν᾿ ἀνοίγει ἡ ἐ- ξώπορτα κι᾽ ἀνάμεσα στὶς σκιὲς καὶ στὶς σιωπές τῆς εἶδα στὸ κατώφλι νὰ προβάλλει διστακτικὰ ἡ γριὰ θυρωρῖνα. Μὲ κύτταξε καλὰ κι᾿ ὕστερα μοῦ ᾽κανε νόημα νὰ πλη- σιάσω. Φαίνεται πὼς ἀπὸ κάποια τρύπα μὲ παρατηροῦσε ἀπὸ ὥρα, οἱ θυρωρῖνες τοῦ Παρισιοῦ εἶχαν ἀπ᾿ τὸν καιρὸ τῆς ᾿Επανά-