Τὸ ἀγχίστρι Μὲ ἀφορμὴ τὰ ἐρεθίσματα ἀπὸ τὴν ἐντυπωσιαχὴ ἔρευνα τοῦ κ. Ε. Μπεξῆ στὰ τεύχη 132 καὶ 133 τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τοὺς διωγμοὺς τοῦ 'Ελληνισμοῦ ἀπὸ τὸν Χριστιανισμὸ θὰ προσθέσω ἕνα λιθαράκι στὴν μεγάλη προσπάθεια γιὰ τὴν ἀποτίναξη τοῦ συσσωρευμένου ἀπό αἰῶνες ἱστορικοῦ ψεύδους. Εἶναι γνωστό, ὅτι κάθε κράτος χωρὶς ἱστορικὸ παρελθόν, γιὰ νὰ ἔχει μιὰ συνοχὴ μεταξὺ τῶν ὑπηκόων του, δανείζεται ἣ ἐφευρίσκει μιὰ δόξα ἀπὸ τὸ μακρυνὸ παρελθόν. Ετσι ἔγινε μὲ πολλὰ Εὐρωπαϊκὰ κράτη στὶς ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰώνα, ποὺ στὴν ἀπελπισία τους νὰ βροῦν ρίζες, δημιούργησαν πριγχιπικά συμπεθεριά, υἱοθέτησαν ξένα σύμβολα καὶ τὰ ἐθνικὰ χρώματα ἄλλων χωρῶν. 'Η Ρωσία, ἡ Γερμανία, ἡ Λυστρία, ἡ ̓Αλβανία εἶναι μερικὲς ἀπὸ αὐτὲς τὶς χῶρες ποὺ προσπάθησαν στὰ πρῶτα τους βήματα μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ σφετερισθοῦν τὴν ἱστορία τοῦ Βυζαντίου. Μὲ τὴν ἱστοριχή τους ὅμως ὠρίμαση ὅλα αὐτὰ τὰ κράτη νωρίτερα ἣ ἀργότερα πέταξαν τὰ δεκανίκια τοῦ βυζαντινοῦ τους κάλπικου παρελθόντος. Τὸ ζητούμενο ὅμως ταν, ὁ "Ἑλληνισμὸς νὰ ἀποδεχθεῖ σὰν συνέχειά Ν Ν ̓ ̓ Σ: , « , Ν / του τὸν Βυζαντινὸ ἐφιάλτη καὶ ἐκτελεστή του. 'Ἐτοιμάστηκε τὸ δόλωμα καὶ τὸ « ̓ Ανατολικό Ρωμαϊχκὸ Κράτος» πολὺ μετὰ τὴν πτώση του μετονομάσθηκε «Βυζάντιο», σὲ περίοδο μάλιστα ποὺ κάθε τι ̓ Ελληνικὸ ἤταν ἀκόμα συνώνυμο τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς κατάρας. Ἔτσι ὁ ̓Ελληνισμὸς «ἔχαφε τὸ δόλωμα μαζὶ μὲ τὸ ἀγκίστρι», ποὺ λέει ὁ λαός μας, καὶ ὅ,τι ἄφησε ἀνέε - Ν [ή Ν / Ν Α . παφο ἡ 10Οθθετὴς Βυζαντινὴ λαίλαπα στὴν ἀπροχάλυπτη καὶ κατά μέτωπον ἐπίθεση εἰς βάρος τοῦ "Ἑλληνισμοῦ, ποὺ προκάλεσε τὴν μεγαλύτερη γενοκτονία σὲ διάρκεια καὶ ἀγριότητα στὸ παγκόσμια χρονικά, ἦλθε νὰ ᾱποτελειώσει τὸ παρὰ φύσιν ἀγκάλιασμα στὸν ἀνίερο αὐτὸν γάμο. Πρῶτος ποὺ βάλθηκε νὰ ἀναφέρει καὶ νὰ ὑποστηρίξει αὐτὴ τὴν παρὰ φύσιν σχέση ἦταν ὁ ἱστορικὸς Κα. Παπαρρηγόπουλος. ̓Επειδὴ ὅμως οἱ συμπατριῶτες μας τοῦ περασμένου αἰῶνα εἶχαν πιό πρόσφατες τὶς μνῆμες καὶ τὸ πλύσιμο ἐγχεφάλου δὲν εἶχε ἀκόμη πάρει τὴν σημερινὴ ἐπιστημονική του δομή οὔτε εἶχε προλάβει νὰ ἐπιδράσει ἀνασταλτικά, ἀντέδρασαν δυναμικὰ σ ̓ αὐτὲς του τὶς ἀπόψεις. Σύὐσσωμος ὁ πνευματικὸς κόσμος τῆς μικρῆς ̓Αθηναϊκῆς κοινωνίας τοῦ ἐπετέθηκε λεχτικά, γραπτά, δικαστικά. ̓ Ν , Ν Ν Ν ’ ’ Ν Πράγματι δὲν ξεχώριζαν καὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις ταύτιζαν τὸν ΒυζαΝ " Ν ΔΝ Ν “ ̓ Ν Ν ̓ ̓ / ̓ ντινὸ ἐξολοθρευτὴ μὲ τὸν Τοῦρκο δυνάστη, καὶ σὲ ἐπιστολὲς μάλιστα ἀγωνιστῶν τοῦ ̓21 ὁ Τουρκικὸς στρατὸς συχνὰ πυκνὰ ἀναφέρεται σὰν «βυζαντινός». ̓Αμφιβάλλω, ἂν ὑπάρχει ἄνθρωπος καὶ σήμερα ἀκόμη μὲ πιὸ Ν 9 Δ Ν / ε Ν Δ 3 ̓ » Ν πολλὲς ἀπὸ τὸν ἐν λόγω ἱστορικὸ προσφυγὲς εἰς βάρος του. ”Αλλαξαν τὸν νόμο («περὶ ἑτεροχθόνων»), γιὰ νὰ τὸν ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸ “Ὑπουργεῖο .» μων ν » ’ Ν ΔΝ - ̓ ̓ ΔΝ ΔΝ ’ Εξωτερικῶν σὰν ἐπικίνδυνο γιὰ τὰ ἐθνικά μας θέματα καὶ τὸ βιβλίο του “ ̓ 7 Ν »Μ Ν Δ ΔΝ Ψ ν , ̓ , Ν τῆς ̓Ἱστορίας δὲν ἔγινε δεχτὸ γιὰ πολλὰ χρόνια σὰν βοήθημα ἀπὸ τοὺς ---»