Γιὰ νά ́μαστε φίλοι... « ̓Ημεῖς διὰ τὸν σταυρὸν / ἀνδρείως ὑπερμαχόμεθα, / καὶ σεῖς ἐβοηθήσατε / κρυφὰ τοὺς πολεμοῦντας / σταυρὸν καὶ ἀλήθειαν». ( ̓Ανδρέας Κάλβος, «Εὐχαὶ», τα ́) Εἶναι ἀπορίας ἄξιον, γιατὶ οἱ θρησκευτικοὶ καὶ πνευματικοὶ ταγοὶ τοῦ ἔθνους μας ἐθελοτυφλοῦν ἐπὶ δύο χιλιετίες περίπου, κι ἐπιμένουν νὰ μᾶς ἐμφανίζουν τὴν χριστιανικὴ θρησκεία --- τὴ «θρησκεία τῆς ἀγάπης» -- ὡς συνέχεια καὶ συνέπεια τοῦ ̓Ιουδαϊκοῦ δόγματος καὶ τὴν «Παλαιὰ Διαθήκη», τὴν ἱστορία ἑνὸς ξένου, ἀγνώστου κατὰ τὴν ἀρχαιότητα λαοῦ, ὡς ἱερὸ βιβλίο τοῦ ̓Ελληνισμοῦ. ̓Αλήθεια, ὁποία σχέσις μπορεῖ νὰ ὑπάρχη μεταξὺ τοῦ ̓Ιησοῦ, ὁ ὁποῖος χάριν τῶν ἀνθρώπων ἀνέβηκε στὸ σταυρό, καὶ τοῦ Γιαχβέ, ὃ ὁποῖος ἀπειλεῖ μὲ ὁλοσχερῆ καταστροφὴν τῆς ἀνθρωπότητος «ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ὀργῆς του»; Εἶναι ἀκατανόητη ἡ λογική, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἐπιχειρεῖται ἡ ταύτιση τοῦ ̓]ησοῦ, τοῦ θεοῦ τοῦ φωτὸς καὶ τοῦ λόγου --- «ἐγὼ εἰμὶ ὁ Λόγος καὶ τὸ φῶς ̓ ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ» --- μὲ τὸν ἐκδικητικὸ Γιαχβέ, ὁ ὁποῖος ἀπειλεῖ ὅλα τὰ ἔθνη («... μεθύσω τὰ βέλη μου ἀφ ̓ αἵματος, καὶ ἡ μάχαιρά μου φάγεται κρέα ἀφ ̓ αἵματος τραυματιῶν καὶ αἰχμαλωσίας, ἀπὸ κεφαλῆς ἀρχόντων ἐχθρῶν...»). Εἶναι μωρία καὶ παραφροσύνη τῶν λαῶν νὰ θεωροῦν ὡς δικό τους θεὸ τὸν θεὸ τῶν ̓Εβραίων καὶ μόνον αὐτῶν, ὁ ὁποῖος ὡς ἀμφισβητούμενος φύλαρχος κάνει ἐπίδειξη δυνάμεως στὸν «ἐκλεκτὸ λαό» του, ὑποσχόμενος ὅτι «ἐκδικᾶται καὶ ἐκδικήσει τὸ αἷμα τῶν υἱῶν αὐτοῦ, καὶ ἀνταποδώσει δίκην τοῖς ἐχθροῖς καὶ τοῖς μισοῦσιν αὐτόν, καὶ ἐκκαθαριεῖ τὴν γῆν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ». ̓Αλήθεια ποιά σχέση μπορεῖ νά χη ὁ θεός αὐτὸς μὲ τὸν πανεθνικὸ ̓Ιησοῦ, τὸ διαπρύσιο κήρυκα τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀδελφοσύνης τῶν ̓Εθνῶν, ἔναντι τοῦ ὁποίου «οὐκ ἔστιν ̓Ιουδαῖος ἢ Ἕλλην...»; Εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐννοήσει κανεὶς τὸ λόγο, γιὰ τὸν ὅποῖο οἱ θρησκευτικοὶ καὶ πνευματικοὶ ταγοί μας προσπαθοῦν νὰ ἐξιδανικεύσουν καὶ νὰ ἐξωραΐσουν τὸν ̓Ιαχβέ, καὶ μαζὶ μ ̓ αὐτὸν καὶ τοὺς μισαλλόδοξους καὶ φανατικοὺς ζηλωτές του, οἱ ὁποῖοι --- ὑπὸ μορφὴν προφητειῶν--- μᾶς ἀποκάλυψαν τὰ σχέδια τοῦ ̓Εβραϊσμοῦ, τὶς ἀνεξέλεγκτες θελήσεις τῶν ἐρημιτῶν, τοὺς ἀνομολόγητους πόθους τῶν νομάδων ἐκείνων, ποὺ ὀνειρεύονται αἰῶνες τώρα τὴν παγκυριαρχία τους στὸν πλανήτη καὶ τὴν ἐγκατάσταση «πατριαρχικῆς ἐπιτροπείας ὑπὸ τὸν ὑπέρτατο κυβερνήτη, τὸν βασιλέα τοῦ ̓Ισραήλ...», ἀλλὰ καὶ σὲ πολλὰ ἀποσπάσματα τῶν προφητειῶν τους τὸν ἄκρατο μισελληνισμό τους. ̓Επιτέλους εἶναι παράλογο, Ἕλληνες ἐμεῖς, μὲ ἀνάριθμο πλῆθος ἡρώων καί σοφῶν προγόνων μας, νὰ τιμοῦμε καὶ νὰ θαυμάζουμε τοὺς ἐρημίτες ξένους ἐθνάρχες, ποὺ οὐδέν προσέφεραν στὴν ἀνθρωπότητα, ποὺ σὲ τίποτα δὲν βοήθησαν τὸν πολιτισμό. Γιατὶ νὰ τιμοῦμε λοιπὸν τὸν ̓Αβραὰμ κι ὄχι τὸν Δευκαλίωνα, Γιατὶ νά ́ναι ἀνηρτημένος στὸ χριστιανικὸ ναό μας ὁ ̓Ιακώβ κι ὄχι ὁ ἐνάρετος " ̓Ηρακλῆς; Γιατὶ ὁ Μωύσῆς κι ὄχι ὁ ̓Ιάσων; ---.».