Δρ κ. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ̓Αρχαία ἑλληνικὴ φιλοσοφία καὶ ἰατρικὴ «Διὸ δή... μετάγειν τὴν σοφίην ἐς τὴν ἰησαν ἀδελφωμένες καὶ ἡ μεταξύ τους ἐπίτρικἠν καὶ τὴν ἰητρικὴν ἐς τὴν σοφίην ̓ ἰηὅραση ὑπῆρξε γόνιμος καὶ θετική: καὶ ἡ τρὸς γὰρ ἰσόθεος οὐ γὰρ πολλὴ διαφοἀλληλοβοήθεια γιὰ τὴν κατάρτιση τῆς φιὴ ἐπὶ τὰ ἕτερα» (Ἴππ., Π. Εὐσχημ., 5). λοσοφικῆς θεωρίας καὶ τῆς ἰατρικῆς ἐπιΑ’ ἐπεκτείνωμε καὶ στὴν ἰατρικὴ στήμης, στενὴ καὶ ἀναγκαία. Οἱ προσωκρατικοὶ λεγόμενοι φιλόσοφοι ἔγιναν γνῶτὸν ὁρισμό, ποὺ ἔδωσε ὁ Πλάτων στὴ στοὶ ὡς φυσιολόγοι ἤ φυσικοὶ φιλόσοφοι, φιλοσοφία, πρέπει νὰ δεχθοῦμε, ὅτι κι ἡ ἰατρικὴ εἶναι γνώση τοῦ «ὄντως ὄντος», μὲ γιατὶ σπούδασαν τὴν ἐν γένει φύση, μαζί καὶ τὴν φύση τοῦ ἀνθρώπου, καὶ κυρίως τὴ διάκριση ὅτι, ἐνῷ καὶ γιὰ τὶς δύο ἀναγτὴν ἀνατομικὴ καὶ τὴ φυσιολογία. μὲ τὰ καία προὐπόθεση εἶναι ἡ ἔρευνα τῶν αἰτίων καὶ τῶν ἀρχῶν τῶν ὄντων, γιὰ μὲν τὴ φιλοπρῶτα γράμματα. σοφία τὸ θέμα εἶναι ἀπεριόριστο, ἀφοῦ αὐΚοινὸς στόχος, λοιπόν, φιλοσοφίας καὶ τὴ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴ σαφῆ γνώση ὅλων ἰατρικῆς εἶναι ἡ ἀνεύρεση καὶ σπουδὴ τῶν τῶν ὑπαρχόντων στὴ φύση, γιὰ δὲ τὴν ἰααἰτιῶν καὶ ἀρχῶν τῶν φυσικῶν ὄντων καὶ τρικὴ ἡ γνώση περιορίζεται μόνο στὸν ἄνγεγονότων, ποὺ διέπουν τὴν ὕπαρξή τους θρωπο καὶ τὸ στενὸ του περιβάλλον. καὶ κατ ̓ ἐξοχὴν τὴν γέννηση καὶ ὕπαρξη Ἐάν, ἐξ ἄλλου, θυμηθοῦμε τὸ ἐπιτύμβιο τῶν ζώντων ὄντων, στὴν τάξη τῶν ὁποίων ἀνήκει ὁ ἄνθρωπος. ἐπίγραμμα τῶν ̓Αθηναίων στὴν ἐπιτάφιο πλάκα τοῦ Πλάτωνα, τοὺς δύ ̓ Απόλλωνα Πιὸ συγκεκριμένα ἡ φιλοσοφία, ὡς φυσικὴ ἐπιστήμη, ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν σωστὴ φύσ ̓ Ασκληπιὸν ἠδὲ Πλάτωνα, τὸν μέν ἵνα ψυχήν, ὃ ἵνα σῶμα σάοι,!, ἔχουμε τὸν πλήγνώση τῶν φυσικῶν ὄντων καὶ κυρίως γιὰ τὴ γνώση τῶν φυσικῶν στοιχείων (φυσικὴ ρη ὁρισμὸ τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς ἰατρικῆς, δηλ. τῆς μὲν φιλοσοφίας σκοπὸς καὶ φιλοσοφία), ἀλλὰ καὶ τῶν ἠθικῶν νόμων ἔργο εἶναι ἡ διάσωση τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὴ πίε(ἠθικὴ φιλοσοφία), ποὺ διέπουν τὴ ζωή τῶν ση τῶν παθῶν, τῆς δὲ ἰατρικῆς ἡ διαφύλαὄντων καὶ πρὸ παντὸς τοῦ ἀνθρώπου, ἐνῷ ἔῃ τοῦ ὀργανισμοῦ ἀπὸ τὶς ἀρρώστιες καὶ ἡ ἰατρικὴ περιορίζεται στὴ γνώση τῆς ἀνανοσήσεις γενικά. Τοῦτο ὁ Δημόκριτος διετομικῆς καὶ φυσιολογικῆς ὑφῆς του ἀλλὰ καὶ τῆς παθολογικῆς καταστάσεως αὐτοῦ, τύπωσε ὡς ἑξῆς: Ἰητρικὴ μὲν γάρ τὰς νόκαὶ κυρίως γιὰ τὰ αἴτια, ποὺ διαταράσσους ἀκέεται, σοφίη δὲ ψυχὴν παθῶν ἀφαιρᾶται (βλ. Ε;αρπι. Ψουδ, Ὠιεὶς καὶ Κταη2. σοὺν τὴν ἁρμονία τῆς ὑγείας του. Ἢ ἰατρικὴ ἀναπτύχθηκε μέσα στοὺς 152, 35). Σοφία καὶ ἰατρική, μὲ ἄλλα λόγια, εἶναι κόλπους τῆς προσωκρατικῆς φιλοσοφίας, ὅπως τὴ γνωρίζουμε. Τὸ εἶδος αὐτὸ ἐπιστῆμες χρήσιμες στὸ βίο τοῦ ἀνθρώπου, καὶ «οὐκ ἀλόγως οἱ προβαλλόμενοι τὴν τῆς φιλοσοφίας, ὅπως διαμορφώθηκε ἀσοφίην πρὸς πολλὰ εἶναι χρησίμη, ταύτην πὸ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες σοφοὺς καὶ δὴ ἐν τῷ βίῳ» (Ιππ., Π. Εὐσχ., 13,1). κυρίως ἀπὸ τὸ Θαλῆ τὸ Μιλήσιο (585 Σοφία εἶναι ἐπιστήμη τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ π.Χ.), τὸν ̓Αναξαγόρα (511-545-π.Χ.), ὡραίου καὶ ἰατρικὴ ἐπιστήμη ποὺ ἀποβλέτὸν ̓Αναξιμένη (588-524 π.Χ.), τὸν Πυθαπει στὸ νὰ καταστήσει σῶμα καὶ ψυχὴ γεγόρα (580 π.Χ.) καὶ τὸν σπουδαῖο μαθητή ρά, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ αἰσθάνεται τὸ κατου ̓Αλκμέωνα (540 π.Χ.), τὸν Ἡράκλειλὸ καὶ τὸ ὡραῖο! το (535-475), τὸν Ἐμπεδοκλὴ (495-435 Ἡ ἰατρικὴ καὶ ἡ φιλοσοφία στὴν ἀρχαία π.Χ.) καὶ ἄλλους, σκοπὸ εἶχε νὰ διερευνήσει ὅλα τὰ φαινόμενα, ποὺ ἀναφέρονἙλλάδα καὶ ἐπὶ μακροὺς αἰῶνες συνεβάδιται στὴ σπουδὴ τῶν ἐπὶ μέρους ὄντων. (1) Τοῦτο ἀνταποκρίνεται πρὸς τὸ χρησμὸ τῶν ΔΕλΚαὶ γιὰ τὴν ἑρμηνεία τους ἀναπτύχθηκαν φῶν; «Ὡς δύο παῖδες τεχθήσονται, Απόλλωνος μὲν δύο τάσεις, τοῦ μονισμοῦ καὶ τοῦ δυϊσκληπιός, Αρίστωνος δὲ Πλάτων, ὦν ὁ μὲν ἰατρὸς ἤσμοῦ, καὶ στηρίχτηκαν δύο θεωρίες, ποὺ σται σωμάτων, ὁ δὲ ψυχῶν» (Ανων., Βίος Πλάτιἀντιμαχότανε ἡ μία τὴν ἄλλη, δηλαδὴ ἡ νος, σελ. 9. Ννεξιεγπιαηη: καὶ Ὀλυμπιοδώρου. Βίος μηχανική, ποὺ πίστευε στὴ μοναρχία Πλ., σελ. 4-111,45: καὶ Διογ. Λαερτίου. Βίοι Φιλοσότῆς ὕλης, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὅλα τὰ Φων»)).