Παγίδες τῆς Λογοκρατίας γ πάρχει μιὰ Ιἰδεολογικοπολιτικὴ τάση στὸ σύγχρονο Κόσμο, συ- νεχῶς ἐνισχυόμενη, ποὺ ἔχει σὰν θε- μέλιο τῆς θεωρίας της τὴν φιλοσοφία τοῦ Γερμανοῦ «φιλολόγου Φρειδερί- κου Νίτσε καὶ σὰν πρότυπο τῆς πρα- κτικῆς της τὴν μορφὴ καὶ τὴν δράση τοῦ Γερμανοῦ πολιτικοῦ ἡγέτη ᾿Α- δόλφου Χίτλερ (ὁ δεύτερος, σημει- ωὠτέον, θεωρεῖται «πνευματικὸ τέκνο» τοῦ πρώτου). Ἡ τάση αὐτή -- τὴν ὁ- ποία, ἂς μᾶς ἐπιτραπῆ. γιὰ λόγους τεχνικοὺς νὰ ὁρίσουμε σὰν Χιτλερο- νιτατϊσμὀ -- ποὺ ἔχει κατὰ τὶς τελευ- ταῖες δεκαρτίες ἀποκτήσει πολιτικὴ ἔκφραση, ὅστω σπαργανώδη, σέ διά- φορες χῶρες, ἔχει ἐπισύρει τὴν προ- σοχὴ πολλῶν ἀνθρώπων ποὺ συνει- δητοποιοῦν τὴν ἀθλιότητα στὴν ὁποία ὡδήγησε τὴν ἀνθρωπότητα. ἡ ἐπιθο- λὴ τῆς ἀστοκαπιταλομαρξιστικῆς «Λο- γοκρατίας καὶ ἀναζητοῦν μιὰ νέα πνευματικὴ καὶ πολιτικὴ τάξη πρα- γμάτων, φυσικώτερη καὶ ὑγιέστερη ἀ: πὸ τὸν ἀρρωστημένο κατεστημένο Κόσμο µας. Πρόκειται γιὰ ἕνα ιεἴδος «νεοεθνικοσοσιαλισμοῦ», μὲ πνευμα - τικώτερο περιεχόµενο σὲ σύγκριση μὲ τὸν πρωτογενῆ ἐθνικοσοσιαλισμό. Ἡ λογικὴ ἐκείνων ποὺ ἀποδέχον- ται ἢ συμπαθοῦν τὸν Χιτλερονιτσεί- σμὸ εἶναι περίπου ἡ ἑξης: Ὃ Νίτσε ἤταν φορεὺς καὶ λειτουργὸς τοῦ Ἑλ- ληνικοῦ. Πνεύματος καὶ ἀντίπαλος τοῦ ἐθραῖϊκοῦ, καὶ ὁ Χίτλερ ήταν ὁ πολιτικὸς ἐκφραστὴς τῆς θέσεως αὐ- τῆς. "Αρα, ἐμεῖς, ποὺ ἀντιλαμθανό- µαστε ὅτι τὸ θαθύτερο αἴτιο τῆς ση- µερινῆς παρακμῆς τῆς ἀνθρωπότητας εἶναι ἡ παγκόσμια πνευματικὴ κυρι- αρχία. τοῦ σιωνισμοῦ, εἴμαστε ὀπαδοὶ τοῦ «ἀντιπάλου δέους» του, δηλαδὴ τοῦ Χιτλερονιτσεϊσμοῦ. Ἡ ἀφετηρία τῆς λογικῆς αὐτῆς, ἡ διαπίστωση, δηλαδή, ὅτι. ἡ παρακμὴ καὶ ἡ θαθειὰ ἠθικὴ ἐξαθλίωση τῆς σύγχρονης ἀνθρωπότητας εἶναι ἀπο- τόλισμα τοῦ παγκόσμιου θριάµθου τοῦ ἑθραϊκοῦ ἐξουσιαστικοῦ πνεύμα- τος, εἶναι ἀληθινή, διότι ὁ παρηκμα- σμένος Κόσμος μας εἶναι καθ᾽ ὁλο- κληρίαν δέσμιος τῆς ἑθραϊκῆς δογμα- τικῆς ἀντιλήψεως περὶ ζωῆς -- εἴτε στὴν παλαιὰ θρησκευτικὴ μορφή της εἴτε. στὴν νεώτερη πολιτικοκοινωνικὴ (ἀστο - καπιταλο - μαρξιστικὴ) «ἔκδο- σἠ» της καὶ τίποτε περισσότερο ἢ λι- γότερο. ᾿Αληθινό εἶναι, ὁμοίως, καὶ τὸ τέρμα τῆς λογικῆς αὐτῆς, δηλαδὴ ἡ ἀντίληψη ὅτι τὸ Ἑλληνικὸ Πνῦμα ἀποτελεῖ τὸ ἀσφαλέστερο ἰδεολογικὸ θεμέλιο ἑνὸς Κόσμου τελείως διαφο- ροτικοῦ καὶ ποιοτικὰ ἀνώτερου ἀπὸ τὸν σημερινό, διότι τὰ χαρακτηριστι- κὰ τοῦ πνεύματος ἐκείνου. εἶμαι οἱ ὑπεραισθητὲς καὶ ἀπόλυτου κύρους ἀλήθειες, ἰδέες καὶ ἀξίξς ποὺ ἰσχύουν ἐξ ἀντικειμένου καὶ καθ᾽ ὁλοκληρίαν στὴ ζωὴ καὶ στὸν κόσμο, χωρὶς χω- ροχρονικοὺς περιορισμούς, ᾿Αλλ᾽ ἂν ἡ ἀφετηρία καὶ τὸ τέρμα τῆς σκέψεως τῶν ὀπαδῶν τῆς παρα- πάνω λογικῆς εἶναι ἀληθινά, ἡ πορεία ἀπὸ τὴν! πρώτη πρὸς τὸ δεύτερο ἐκ- τροχιάζεται ἀπὸ τὴν ὀρθὴ κατεύθυν- σή της, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γίνεται ἐντελῶς ἀδύνατη ἡ µετάθαση στὸ ἰ- δατὸ τέρμα, τὴν ἄρνηση, δηλαδή, τοῦ ὑπεύθυνου τῆς σηµερινῆς πα- ρακμῆς ἑδραϊκοῦ πνεύματος καὶ τὴν ἀναθίωση καὶ τὸν θρίαµθο τῶν ἀξιῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος.