Ε) ΓΑΛΡΟ ΝΙΛ Ὃ θρίαμβος «Τιριτιτιὸ - τιριτιτιὸ κι ἀκούστηκε ὡς τὸ Θεό». Λοιπὸν τὸ «29 εἶναι χρονολογία σημαδιακή. Η ̓Ορθοδοξία ἐθριάμβευσε, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐδοξάσθη καὶ ὁ ̓Ελληνισμὸς ἔκανε τὴν τύχη του, καθαρμένος ἀπὸ τοὺς δαίμονες καὶ τὴ λάσπη τῆς εἰδωλολατρείας, ἀξιώθηκε ̓Επιφάνεια, ἐβίωσε Θεοφάνεια κι ἔγινε μέτοχος τοῦ μονοπωλείου «Ὄρος Θαβώρ». Χάριτι θείᾳ φτάσαμε ὥς ἐδῶ καὶ μὴ παρέκει καὶ ζῆσαν αὐτοί... «Θοῦ, Κύριε, φυλακήν» κ.τ.λ. κι ἐμεῖς... αὐτά. Τιριτιτιὸ-τιριτιτιό, ποὺ «δὲ μιλάω μογγολικὰ καὶ δὲ φοράω φερετζέ». ̓Αστέρι στὴν κορυφὴ μιᾶς πυραμίδας ποὔζεχνε σαπίλα, ὁ «μᾶλλον ἄξεστος» καὶ κατὰ ἐπίσκοπον ̓Αμβρόσιον «παραδειγματικὸς ὀρθόδοξος ἡγεμόνας» Θεοδόσιος χτύπησε κατακέφαλα τὰ παγανά -- - ἄστους νὰ ξεθυμάνουν. « "Ὑπὸ τὰ πλήγματα τοῦ κράτους ὁ ἀρχαῖος κόσμος ἐξέπνεε. Τά μεγάλα ἱερὰ τῆς ̓Ανατολῆς ἐκλείοντο ἢ μετεβάλλοντο εἰς χριστιανικοὺς ναούς. Τὰ ἀγάλματα κατερρίπτοντο ὑπὸ τοὺς κτύπους τῶν πελέκεων καὶ τὰς ἰαχὰς τοῦ θρησκολήπτου πλήθους. Εἰς μάτην οἱ τελευταῖοι ἐκπρόσωποι τῆς “ἐθνικῆς ̓ ̓ διανοήσεως, ὡς ὁ Λιβάνιος, διεμαρτύροντο διὰ τὴν ὠμότητα καὶ τὴ σκληρότητα. “Η φωνὴ των ἠκούετο ὡς παράπονον τῶν κρημνιζομένων ναῶν καὶ τῶν σπαρασσομένων θεῶν». Τὰ τέρατα καὶ τὰ σημεῖα τῆς κολάσεως, οἱ «ἐθνικοί», «ἔμοιαζαν μὲ ναῦτες, ποὺ ἀπὸ τὸ πλοῖο τοῦ πολιτισμοῦ βρέθηκαν μέσα στὴν ἄγρια θάλασσα». Εἶχαν ἐθνικὴ συνείδηση οἱ τρισκατάρατοι, τηροῦσαν τὶς παραδόσεις τους καὶ τιμοῦσαν τοὺς πατρώους θεούς τους. Οἱ παιᾶνες ζοῦσαν στὰ χείλη τῶν παιδιῶν. Στὸ θεάρεστο ἔργο τῆς ἀπαλλαγῆς μας ἀπὸ τοὺς δαίμονες εἶχε προηγηθεῖ τὸ διαμάντι τῆς ̓Ανατολῆς, ὁ ὕπαρχος Κυνήγιος, πατριωτάκι τοῦ Θεοδόσιου, μὲ τὶς ὀρδὲς ποὺ τοῦ προμήθευαν οἱ ἐπίσκοποι, λαμπροὺς νέους, ποὺ φοροῦσαν «ἱμάτια πενθούντων» κι ἔτρωγαν σὰ χοιρινά, «ξύλα φέροντες καὶ λίθους καὶ σίδηρον». Ο τορέρο Θεοδόσιος, ποὺ στὴν ̓Ανατολὴ τὄπαιζε καὶ τὸ πρῶτο σπαθί τῆς Χριστιανοσύνης, στὴ Δύσι ἀπολάμβανε τὶς παραδοσιακὲς τιμὲς τῆς αὐτοκρατορικῆς λατρείας μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Κολοσσαίου. Μὲ τὶς δικές του εὐλογίες ὅμως καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ στρατιωτικὴ ἐξουσία γεράκι-χεράκι ὁ περιφημότερος ναὸς τῆς ἀρχαιότητας, τὸ ἀλεξανδρινὸ Σεράπειο, ἔγινε παρελθόν. «Τοῖς γοῦν ἀνδριάσι καὶ ἀναθήμασι ἐς τοσόνδε γενναίως ἐμαχέσαντο, ὥστε οὐ μόνον ἐνίκων αὐτὰ ἀλλὰ καὶ ἔκλεπτον». Καὶ ἐπειδὴ ἀνάμεσα σὲ τόσους γενναίους, ποὺ «ἐμαχέσαντο», δὲ βρῆκε ἕναν τῆς προκοπῆς ν ̓ ἀναλάρει τὸ στρατὸ τῆς σωτηρίας τοῦ Σωτῆρος, διώρισε «στρατηλάτην ἑκατέρας δυνάμεως» τὸν Στιλίχωνα, ποὺ ἦταν Βάνδαλος, ποὺ εἶχε ἔμπιστό του στρατηγὸ τὸν Γαϊνᾶ, ποὺ ἦταν Γότθος, ποὺ κατακρεούργησε τὸν ὕπαρχο ̓Ανατολῆς Ρουφῖνο, ποὺ ἧταν Κέλτης, ποὺ ξεκοίλιασε τὸν Πρόκλο μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ πατέρα του, ποὺ ἦταν «ἐθνικός», τοῦ πῆρε τὴ θέση καὶ ἀγωνίστηκε μὲ τὸ μπαλντᾶ καὶ τὸ τσεκούρι γιὰ τὸν ̓[ησοῦ, ποὺ ήταν ̓Ιουδαῖος, ξεπερνώντας σ ̓ ἀνδραγαθήματα κι αὐτὸν ἀκόμα τὸν Κυνήγχιο, ποὺ ήταν ̓Ισπανὸς - ὀλέ! Αὐτὸ πιὰ δὲν εἶναι Ἱστορία, εἶναι « ̓ Αστερίξ» καὶ μὴ χειρότερα, καὶ δὲν ξέρω τί παθαίνει ἡ γιαγιά μου καὶ μιξοκλαίει κάθε φορὰ ποὺ κυττᾶει βορειοανατολικά. “Ὑπερήφανος καὶ βαθιὰ συγκινημένος ὁ Μεγάλος καπέλωσε τὴν αὐτοκρατορία μὲ τὰ δυό παιδιά του --- σκέτα ζουράφια, ὅ,τι πεῖ ὁ θεῖος ---, ἔστειλε τὴ βου-