Ε) ΓΑΛΡΟ ΝΙΛ Ὃ θρίαμβος «Τιριτιτιὸ - τιριτιτιὸ κι ἀκούστηκε ὡς τὸ Θεό». Λοιπὸν τὸ «29 εἶναι χρονολο- γία σημαδιακή. Η ᾿Ορθοδοξία ἐθριάμβευσε, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐδοξάσθη καὶ ὁ ᾿Ελληνισμὸς ἔκανε τὴν τύχη του, καθαρμένος ἀπὸ τοὺς δαίμονες καὶ τὴ λάσπη τῆς εἰδωλολατρείας, ἀξιώθηκε ᾿Επιφάνεια, ἐβίωσε Θεοφάνεια κι ἔγινε μέτοχος τοῦ μονοπωλείου «Ὄρος Θαβώρ». Χάριτι θείᾳ φτάσαμε ὥς ἐδῶ καὶ μὴ παρέκει καὶ ζῆσαν αὐτοί... «Θοῦ, Κύριε, φυλακήν» κ.τ.λ. κι ἐμεῖς... αὐτά. Τιριτιτιὸ-τιριτι- τιό, ποὺ «δὲ μιλάω μογγολικὰ καὶ δὲ φοράω φερετζέ». ᾿Αστέρι στὴν κορυφὴ μιᾶς πυραμίδας ποὔζεχνε σαπίλα, ὁ «μᾶλλον ἄξεστος» καὶ κατὰ ἐπίσκοπον ᾿Αμβρόσιον «παραδειγματικὸς ὀρθόδοξος ἡγεμόνας» Θεοδό- σιος χτύπησε κατακέφαλα τὰ παγανά -- - ἄστους νὰ ξεθυμάνουν. « "Ὑπὸ τὰ πλήγ- ματα τοῦ κράτους ὁ ἀρχαῖος κόσμος ἐξέπνεε. Τά μεγάλα ἱερὰ τῆς ᾿Ανατολῆς ἐ- κλείοντο ἢ μετεβάλλοντο εἰς χριστιανικοὺς ναούς. Τὰ ἀγάλματα κατερρίπτοντο ὑ- πὸ τοὺς κτύπους τῶν πελέκεων καὶ τὰς ἰαχὰς τοῦ θρησκολήπτου πλήθους. Εἰς μά- την οἱ τελευταῖοι ἐκπρόσωποι τῆς “ἐθνικῆς᾽᾽ διανοήσεως, ὡς ὁ Λιβάνιος, διεμαρτύ- ροντο διὰ τὴν ὠμότητα καὶ τὴ σκληρότητα. “Η φωνὴ των ἠκούετο ὡς παράπονον τῶν κρημνιζομένων ναῶν καὶ τῶν σπαρασσομένων θεῶν». Τὰ τέρατα καὶ τὰ ση- μεῖα τῆς κολάσεως, οἱ «ἐθνικοί», «ἔμοιαζαν μὲ ναῦτες, ποὺ ἀπὸ τὸ πλοῖο τοῦ πολι- τισμοῦ βρέθηκαν μέσα στὴν ἄγρια θάλασσα». Εἶχαν ἐθνικὴ συνείδηση οἱ τρισκα- τάρατοι, τηροῦσαν τὶς παραδόσεις τους καὶ τιμοῦσαν τοὺς πατρώους θεούς τους. Οἱ παιᾶνες ζοῦσαν στὰ χείλη τῶν παιδιῶν. Στὸ θεάρεστο ἔργο τῆς ἀπαλλαγῆς μας ἀπὸ τοὺς δαίμονες εἶχε προηγηθεῖ τὸ διαμάντι τῆς ᾿Ανατολῆς, ὁ ὕπαρχος Κυνήγιος, πατριωτάκι τοῦ Θεοδόσιου, μὲ τὶς ὀρδὲς ποὺ τοῦ προμήθευαν οἱ ἐπίσκοποι, λαμπροὺς νέους, ποὺ φοροῦσαν «ἱμάτια πενθούντων» κι ἔτρωγαν σὰ χοιρινά, «ξύλα φέροντες καὶ λίθους καὶ σίδηρον». Ο τορέρο Θεοδόσιος, ποὺ στὴν ᾿Ανατολὴ τὄπαιζε καὶ τὸ πρῶτο σπαθί τῆς Χρι- στιανοσύνης, στὴ Δύσι ἀπολάμβανε τὶς παραδοσιακὲς τιμὲς τῆς αὐτοκρατορικῆς λατρείας μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Κολοσσαίου. Μὲ τὶς δικές του εὐλογίες ὅμως καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ στρατιωτικὴ ἐξουσία γεράκι-χεράκι ὁ περιφημότερος ναὸς τῆς ἀρχαιότητας, τὸ ἀλεξανδρινὸ Σεράπειο, ἔγινε παρελθόν. «Τοῖς γοῦν ἀν- δριάσι καὶ ἀναθήμασι ἐς τοσόνδε γενναίως ἐμαχέσαντο, ὥστε οὐ μόνον ἐνίκων αὐ- τὰ ἀλλὰ καὶ ἔκλεπτον». Καὶ ἐπειδὴ ἀνάμεσα σὲ τόσους γενναίους, ποὺ «ἐμαχέσα- ντο», δὲ βρῆκε ἕναν τῆς προκοπῆς ν᾿ ἀναλάρει τὸ στρατὸ τῆς σωτηρίας τοῦ Σω- τῆρος, διώρισε «στρατηλάτην ἑκατέρας δυνάμεως» τὸν Στιλίχωνα, ποὺ ἦταν Βάν- δαλος, ποὺ εἶχε ἔμπιστό του στρατηγὸ τὸν Γαϊνᾶ, ποὺ ἦταν Γότθος, ποὺ κατα- κρεούργησε τὸν ὕπαρχο ᾿Ανατολῆς Ρουφῖνο, ποὺ ἧταν Κέλτης, ποὺ ξεκοίλιασε τὸν Πρόκλο μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ πατέρα του, ποὺ ἦταν «ἐθνικός», τοῦ πῆρε τὴ θέση καὶ ἀγωνίστηκε μὲ τὸ μπαλντᾶ καὶ τὸ τσεκούρι γιὰ τὸν ᾿[ησοῦ, ποὺ ήταν ᾿Ιουδαῖος, ξεπερνώντας σ᾽ ἀνδραγαθήματα κι αὐτὸν ἀκόμα τὸν Κυνήγχιο, ποὺ ή- ταν ᾿Ισπανὸς - ὀλέ! Αὐτὸ πιὰ δὲν εἶναι Ἱστορία, εἶναι «᾿ Αστερίξ» καὶ μὴ χειρό- τερα, καὶ δὲν ξέρω τί παθαίνει ἡ γιαγιά µου καὶ µιξοκλαίει κάθε φορὰ ποὺ κυττᾶ- ει βορειοανατολικά. “Ὑπερήφανος καὶ βαθιὰ συγκινηµένος ὁ Μεγάλος καπέλωσε τὴν αὐτοκρατο- ρία μὲ τὰ δυό παιδιά του --- σκέτα ζουράφια, ὅ,τι πεῖ ὁ θεῖος ---, ἔστειλε τὴ βου-