ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΟΥΤΟΥΛΑΣ ΒΑΤΙΚΑΝΟ: Πίσω ἀπὸ τὶς κλειστὲς πόρτες Τὰ θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὴν Αγία Ἔδρα τῆς Ρώμης ἀνήκουν σ ̓ ἐκεῖνα ποὺ δὲν χρειάζονται προλεγόμενα. Δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν ἄλλωστε νὰ «περιγραφεῖ» ἡ ἐξουσία καὶ ἡ ἐπίδραση τοῦ Βατιχκανοῦ σὲ λίγες σελίδες στὸν «Δαυλό». Στὶς παροῦσες σελίδες δὲν θ ̓ ἀναφερθοῦμε σὲ δογματικὰἀ-θεολογικὰ ζητήματα καὶ πολιτικὲς σκοπιμότητες, πού, ἂν καὶ εἶναι πάλι ἐπίκαιρες, δὲν θὰ μᾶς ἀπασχολήσουν ἄμεσα σήμερα. ̓Εξ ἄλλου ὅλα αὐτὰ εἶναι λίγο-πολὺ σὲ ὅλους γνωστά. ̓Εικεῖνο ποὺ δὲν εἴναι ὁρατὸ «διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ» εἶναι οἱ οἰκονομικὲς δοσοληψίες τοῦ Βατικανοῦ ἐδῶ καὶ μισὸν αἰῶνα περίπου. Ὁ Βαν]ά ὙΥα]]ορ σὲ πολλά βιβλία του (πρβλ. «Τα παρασκήνια τοῦ Βατικανοῦ», ἐκδόσεις «ΜΠΙΜΠΗΣ» Θεσ/νίκη 1988) ἀπεκάλυψε πολλὰ ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ καὶ περίεργα «πάρε-δῶσε» τῆς ̓Αγίας ἕδρας μὲ τὴν Μαφία καὶ τὶς Στοές. ̓Επίσης ἦταν ὄντως συνταρακτικὲς οἱ ἀποκαλύψεις τοῦ ἰταλικοῦ τύπου τὴν δεκαετία τοῦ ̓70, γιὰ τὰ κρυφὰ οἰχονομικὰ «μονοπάτια» τῆς « ̓ Εκκλησίας τῶν Πτωχῶν». ̓Αλλ ̓ ἄς δοῦμε τὰ πράγματα ἀπ ̓ τὴν ἀρχή: Α. 1929. Συνθήκη Λατερανοῦ μεταξὺ Μουσσολίνι καὶ Βατικανοῦ. ̓Απὸ τὴν στιγμὴ αὐτὴ ἀρχίζει τὸ ἐντυπωσιακὸ «μπάσιμο» τῆς ̓Αγίας Ἓνδρας στὰ χρηματιστηριακά παιγνίδια καὶ τὶς τράπεζες. Μ ̓ αὐτὴ τὴ συνθήκη, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἡ φασιστικὴ ̓Ιταλία τοῦ Μουσσολίνι ἐνεχυριάζει πάγιο 5 τῶν χρατικῶν ὁμολόγων στὴν ̓Αγία “Ἔδρα, πέραν τῆς συνεισφορᾶς τῶν 750 ἑκατομμυρίων λιρῶν. Ξαφνικὰ τὸ Βατικανὸ πλημμυρίζει ἀπὸ ρευστό. Β. 7-6-1929. 'Ο πάπας Πῖος ὁ 6Ίος ἱδρύει τὴν Βἰδυς Διεύθυνση γιὰ τὴν Οἰκονομικὴ Διαχείριση τοῦ Ρευστοῦ, ποὺ δημιουργήθηκε μὲ τὴν προαναφερθεῖσα συνθήκη. Διευθυντὴς δρίζεται ὁ ὁ Μπερναντῖνο Νογχάρα. 'Ο Νογκάρα ἀπετέλεσε τὸν χαταλυτικὸ παράγοντα τῆς οἰκονομικῆς ἐξάπλωσης τοῦ Βατικανοῦ στὴν ἰταλικὴ οἰχονομία. Συγχεχριμένα διὰ μεσαζόντων τὸ Βατικανὸ ἀγοράζει μετοχὲς στὸ Χρηματιστήριο. Οἱ ἰταλικὲς ἑταιρεῖες τοῦ Δημοσίου σὲ ποσοστὸ 803 καὶ πολλὲς ἐπιχειρήσεις, καθαρὲς καὶ «βρώμικες», πέφτουν σὲ λίγα χρόνια στὰ χέρια τοῦ Βατικανοῦ --χωρὶς φυσικὰ αὐτὸ νὰ εἶναι ἐντελῶς ὁρατό. Συγκεχριμένα: τὸ 1935 τὸ Βατικανὸ τοῦ Νογκάρα ἀγοράζει ὅπλα γιὰ λογαριασμὸ τοῦ Μουσσολίνι (εἰσβολὴ στὴν Αἰθιοπία). Ἢ «Τράπεζα τοῦ ̓Αγίου Πνεύματος» κάνει χρυσὲς δουλειές. 'Η ὑποκρισία καὶ ἡ φιλαργυρία τοῦ Βατικανοῦ δὲν ἔχουν ὅρια. "Αρματα μάχης, ἀντισυλληπτικὰ χάπια, βόμβες, ἐνῶ καταδικάζονται ἀπὸ τοὺς ἄμβωνες, εἶναι ἀντικείμενα ἐμπορίου καὶ θησαυρίσεως τῶν χρηματοκιβωτίων τοῦ ̓Αγίου Πέτρου. Τὸ 1942 ἱδρύεται τὸ « ̓]νστιτοῦτο Θρησχευτικῶν Συγγραμμάτων», δηλαδὴ στὴν πραγματικότητα ἡ Τράπεζα τοῦ Βατικανοῦ, γιατὶ ὁ πάπας Πῖος καθόρισε ὅτι ἔπρεπε νὰ μαζεύεται τὸ χρῆμα ἀπὸ τὶς προσφορὲς γιὰ τὴν ἔχδοση θρησκευτικῶν βιβλίων σὲ ὁμόλογα καὶ ρευστό. Στὶς δεκαετίες τοῦ 50 καὶ τοῦ ̓60 τὰ πλοκάμια τῆς Τράπεζας τοῦ Βατικανοῦ ἔχουν ἁπλωθεῖ ὄχι μόνο στὴν ̓Ϊταλία ἀλλὰ καὶ σ ̓ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. 'Η Οτέαϊι ομ195ε, ἡ Μοτραη σαταπίεε, ἡ Οοπιιπεηία] Βαηπκ, ἡ ΟἼαςε Μαη]αϊίαη εἶναι οἱ συνέταιροι τοῦ Βατικανοῦ. Γ. Στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ̓60 ὅμως ἀρχίζουν οἱ ἰταλικὲς χυβερνήσεις λόγω οἰκονομικῶν προβλημάτων νὰ ζητοῦν φορολόγηση τῶν ἑταιρειῶν ποὺ ἀνήκουν φανερὰ ἣ κρυφὰ στὸ Βατικανό. Τὸ 1964 ὁ "Αλντο Μόρο μιλᾶ γιὰ φόρο 15 στὶς ἑταιρεῖες καὶ τὶς δραστηριότητες τῆς ̓Αγίας Ἓνδρας. ̓Ακολουθεῖ «πόλεμος» ἀναχοι-