ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΟΥΤΟΥΛΑΣ ΒΑΤΙΚΑΝΟ: Πίσω ἀπὸ τὶς κλειστὲς πόρτες Τὰ θέµατα ποὺ ἀφοροῦν τὴν Αγία Ἔδρα τῆς Ρώμης ἀνήκουν σ᾽ ἐκεῖνα ποὺ δὲν χρειάζονται προλεγόμενα. Δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν ἄλλωστε νὰ «περιγραφεῖ» ἡ ἐ- ξουσία καὶ ἡ ἐπίδραση τοῦ Βατιχκανοῦ σὲ λίγες σελίδες στὸν «Δαυλό». Στὶς παροῦ- σες σελίδες δὲν θ᾽ ἀναφερθοῦμε σὲ δογματικὰἀ-θεολογικὰ ζητήματα καὶ πολιτικὲς σκοπιμότητες, πού, ἂν καὶ εἶναι πάλι ἐπίκαιρες, δὲν θὰ μᾶς ἀπασχολήσουν ἄμεσα σήμερα. ᾿Εξ ἄλλου ὅλα αὐτὰ εἶναι λίγο-πολὺ σὲ ὅλους γνωστά. ᾿Εικεῖνο ποὺ δὲν εἴ- ναι ὁρατὸ «διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ» εἶναι οἱ οἰκονομικὲς δοσοληψίες τοῦ Βατικανοῦ ἐ- δῶ καὶ μισὸν αἰῶνα περίπου. Ὁ Βαν]ά ὙΥα]]ορ σὲ πολλά βιβλία του (πρβλ. «Τα παρασκήνια τοῦ Βατικανοῦ», ἐκδόσεις «ΜΠΙΜΠΗΣ» Θεσ/νίκη 1988) ἀπεκάλυψε πολλὰ ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ καὶ περίεργα «πάρε-δῶσε» τῆς ᾽Αγίας ἕδρας μὲ τὴν Μα- φία καὶ τὶς Στοές. ᾿Επίσης ἦταν ὄντως συνταρακτικὲς οἱ ἀποκαλύψεις τοῦ ἰταλικοῦ τύπου τὴν δεκαετία τοῦ ᾿70, γιὰ τὰ κρυφὰ οἰχονομικὰ «μονοπάτια» τῆς «᾿ Εκκλη- σίας τῶν Πτωχῶν». ᾿Αλλ᾽ ἄς δοῦμε τὰ πράγματα ἀπ᾽ τὴν ἀρχή: Α. 1929. Συνθήκη Λατερανοῦ μεταξὺ Μουσσολίνι καὶ Βατικανοῦ. ᾿Απὸ τὴν στιγμὴ αὐτὴ ἀρχίζει τὸ ἐντυπωσιακὸ «μπάσιμο» τῆς ᾿Αγίας Ἓνδρας στὰ χρηματιστηριακά παιγνίδια καὶ τὶς τράπεζες. Μ᾿ αὐτὴ τὴ συνθήκη, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἡ φασιστικὴ ᾿Ιταλία τοῦ Μουσσολίνι ἐνεχυριάζει πάγιο 5 τῶν χρατικῶν ὁμολόγων στὴν ᾿Αγία “Ἔδρα, πέραν τῆς συνεισφορᾶς τῶν 750 ἑκατομμυρίων λιρῶν. Ξαφνικὰ τὸ Βατικανὸ πλημμυρίζει ἀπὸ ρευστό. Β. 7-6-1929. 'Ο πάπας Πῖος ὁ 6Ίος ἱδρύει τὴν Βἰδυς Διεύθυνση γιὰ τὴν Οἰκονο- μικὴ Διαχείριση τοῦ Ρευστοῦ, ποὺ δημιουργήθηκε μὲ τὴν προαναφερθεῖσα συνθήκη. Διευθυντὴς δρίζεται ὁ ὁ Μπερναντῖνο Νογχάρα. 'Ο Νογκάρα ἀπετέλεσε τὸν χατα- λυτικὸ παράγοντα τῆς οἰκονομικῆς ἐξάπλωσης τοῦ Βατικανοῦ στὴν ἰταλικὴ οἰχονο- µία. Συγχεχριµένα διὰ µεσαζόντων τὸ Βατικανὸ ἀγοράζει μετοχὲς στὸ Χρηματιστή- ριο. Οἱ ἰταλικὲς ἑταιρεῖες τοῦ Δημοσίου σὲ ποσοστὸ 803 καὶ πολλὲς ἐπιχειρήσεις, καθαρὲς καὶ «βρώμικες», πέφτουν σὲ λίγα χρόνια στὰ χέρια τοῦ Βατικανοῦ --χωρὶς φυσικὰ αὐτὸ νὰ εἶναι ἐντελῶς ὁρατό. Συγκεχριµένα: τὸ 1935 τὸ Βατικανὸ τοῦ Νο- γκάρα ἀγοράζει ὅπλα γιὰ λογαριασμὸ τοῦ Μουσσολίνι (εἰσβολὴ στὴν Αἰθιοπία). Ἢ «Τράπεζα τοῦ ᾽Αγίου Πνεύματος» κάνει χρυσὲς δουλειές. 'Η ὑποκρισία καὶ ἡ φιλαργυρία τοῦ Βατικανοῦ δὲν ἔχουν ὅρια. "Αρματα μάχης, ἀντισυλληπτικὰ χάπια, βόμβες, ἐνῶ καταδικάζονται ἀπὸ τοὺς ἄμβωνες, εἶναι ἀντικείμενα ἐμπορίου καὶ θη- σαυρίσεως τῶν χρηματοκιβωτίων τοῦ ᾿Αγίου Πέτρου. Τὸ 1942 ἱδρύεται τὸ «᾿]ν- στιτοῦτο Θρησχευτικῶν Συγγραμμάτων», δηλαδὴ στὴν πραγματικότητα ἡ Τράπε- ζα τοῦ Βατικανοῦ, γιατὶ ὁ πάπας Πῖος καθόρισε ὅτι ἔπρεπε νὰ μαζεύεται τὸ χρῆμα ἀπὸ τὶς προσφορὲς γιὰ τὴν ἔχδοση θρησκευτικῶν βιβλίων σὲ ὁμόλογα καὶ ρευστό. Στὶς δεκαετίες τοῦ 50 καὶ τοῦ ᾿60 τὰ πλοκάμια τῆς Τράπεζας τοῦ Βατικανοῦ ἔ- χουν ἁπλωθεῖ ὄχι µόνο στὴν ᾿Ϊταλία ἀλλὰ καὶ σ᾽ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. 'Η Οτέαϊι ομ195ε, ἡ Μοτραη σαταπίεε, ἡ Οοπιιπεηία] Βαηπκ, ἡ ΟἼαςε Μαη]αϊίαη εἶναι οἱ συνέταιροι τοῦ Βατικανοῦ. Γ. Στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ᾿60 ὅμως ἀρχίζουν οἱ ἰταλικὲς χυβερνήσεις λόγω οἰκονομικῶν προβλημάτων νὰ ζητοῦν φορολόγηση τῶν ἑταιρειῶν ποὺ ἀνήκουν φα- νερὰ ἣ κρυφὰ στὸ Βατικανό. Τὸ 1964 ὁ "Αλντο Μόρο μιλᾶ γιὰ φόρο 15 στὶς ἑται- ρεῖες καὶ τὶς δραστηριότητες τῆς ᾽Αγίας Ἓνδρας. ᾿Ακολουθεῖ «πόλεμος» ἀναχοι-