ΗΣςΙΝΗΡΙΡΛΥΟΝΗΛΕΩΝ, άΕΟΕΚΟΕ ΗΟΕΤΟΝ, ̓Αναφορικὰ μὲ τὴν Τουρκία Τὸ βιβλίο αὐτὸ τοῦ Γ.Χόρτον, Γενικοῦ Προξένου τῶν Η.Π.Α. στὴν Σμύρνη τὸ [922 (ἐκδόσεις «Νέα Σύνορα», ̓ Αθήνα 1992), πρέπει νὰ διαβαστῆ ἀπ ̓ ὅλους γενικὰ τοὺς ́Ελληνες, κι ἰδιαίτερα ἀπ ̓ τοὺς νέους καὶ τὰ παιδιά. ̓Αν καὶ ἀναφέρεται σὲ «παλιὲς θλιβερὲς ἱστορίες» --- στὸ ὁλοκαύτωμα τῆς Σμύρνης ---, ἐν τούτοις ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένει ἐπίκαιρο καὶ γιὰ τὸν ἐπιπρόσθετο λόγο ὅτι τόσον ἡ βαρβαρότητα τῆς Τουρκίας ὅσο κι ὁ φαρισαϊκὸς στρουθοκαμηλισμὸς τῆς Δύσεως ἐξακολουθοῦν νά ὑφίστανται ἀμετάβλητα, ὅπως ἀμετάβλητος παραμένει κι ὁ πολιτικὸς κόσμος τῆς "Ἑλλάδος, πού, κατὰ τὸν συγγραφέα, ἀποτελεῖ τὴν ἐνσάρκωση τῆς ἀβελτηρίας, τῆς ἐμπάθειας καὶ τῆς διαφθορᾶς, ἀφοῦ ̓ναι ἱκανοὶ νὰ θυσιάσουν ἀνθρώπινες ζωὲς καὶ τὴν πατρίδα τους ἀκόμη, προκειμένου νὰ κρατηθοῦν μιὰ ἑβδομάδα περισσότερο στὴν ἐξ-ουσία (σελ. 33 καὶ 37). Πέραν αὐτῶν εἶναι ἁμάρτημα νὰ ἀναλίσκουν οἱ Ἕλληνες τὸ συναισθηματισμό τους γιὰ ξένα καὶ ἀμφίβολα ὁλοκαυτώματα, ὅταν τὰ δικά τους περισσεύουν... ΚΑ Στὶς [3 Σεπτεμβρίου 1922, μετὰ ἕνα διάστημα μαζικῶν ἐξοντώσεων καὶ ἀδιανόητων βασανιστηρίων εἰς βάρος τῶν ̓ Ελλήνων τῆς ̓Ιωνίας, «ἡ Σμύρνη ἦταν μιά μάζα ἐρειπίων, ποὺ θλιβερὰ ἁπλωνόταν δίπλα σ ̓ ἕνα τουρκικὸ χωριό» (σελ. 130). Ποιοί ὅμως ἔκαψαν αὔτανδρη τὴ Σμύρνη καὶ κατὰ ποῖον τρόπο; 'Ο «ἔγκυρος» διεθνὴς τύπος τότε ἔγραφε, ὅτι οἱ Ἕλληνες «ἔκαψαν τὴν πόλη τους» ἢ ὅτι ἄτακτοι Τοῦρκοι στρατιῶτες ἄνευ διαταγῆς διέπραξαν τὸ πρωτόγνωρο αὐτὸ ἔγκλημα. 'Ο ̓Αμερικανὸς Πρόξενος ὡστόσο, ποὺ ἦταν ἐκεῖ καὶ παρακολούθησε μαζὶ μ ̓ ἄλλους ̓Αμερικανούς ὑπαλλήλους λεπτομερῶς καὶ ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὰ γεγονότα, ἔχει διαφορετικἡ γνώμη: Τὶς θηριωδίες καὶ κτηνωδίες διέπραξαν ἔνστολοι Τοῦρκοι στρατιῶτες καὶ μάλιστα κατόπιν ἄνωθεν διαταγῆς, τοὺς ὁποίους περιγράφει ὡς ἑξῆς: «Στὰ πρόσωπα (τῶν Τούρκων στρατιωτῶν) καθρεφτιζόταν μιὰ σατανικὴ εὐχαρίστηση, ἀνάμικτη μὲ μῖσος καὶ ἀγριότητα. Ἔβλεπες ἕνα θρησκευτικῆς ἔκστασης στοιχεῖο, ποὺ ὅμως δὲν ἀσκοῦσε καμμιὰ γοητεία" ἦταν ἡ θρησκεία τῶν Δυνάμεων τοῦ Σκότους. Μπροστὰ στὰ μάτια σοὺ εἶχες τὸν ἀπόλυτο φανατισμό, τὸ θρίαμβο τοῦ λανθασμένου Ἢ ἀνθρωπότης ἐπιστρέφει στοὺς Δελφοὺς Ἂν ἡ Πυθία καὶ τὸ ἀρχαῖον ἱερατεῖον τῶν Δελφῶν ἔπαυσαν νὰ ζοῦν πρὸ χιλίων ἑξακοσίων πεντήκοντα περίπου ἐτῶν, ἡ Δελφικὴ ̓Ιδέα ὅμως μένει εἰς τὴν μνήμην τῆς κοινωνίας μέχρι σήμερον καὶ θὰ παραμείνη ἐσαεὶ ἀνεξάλειπτος, διότι δὲν ἔπαυσε νὰ ἐνδυναμώνη καὶ νὰ ἐξαγνίζη τὰς ἀνθρωπίνας ψυχὰς καὶ νοήσεις. Αλλωστε εἶναι γνωστὸν καὶ ἀναμφισβήτητον, ὅτι ἡ πνευματική προσφορὰ τῶν ἀρχαίων "Ελλήνων δὲν ἀπετέλεσε μέχρι σήμερον καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποτελέση διὰ τοὺς μεταγενεστέρους ὅλων τῶν αἰώνων ἕν ἁπλοῦν πρότυπον στείρας μιμήσεως, ἀλλὰ τὴν ἀφετηρίαν ἐξελίξεων καὶ προόδων διά τῆς συλλήψεως καὶ διαμορφώσεως νέων καὶ συγχρόνων ἀξιῶν. Σήμερον, ὅτε «δὲν ἔχει δάφνη μάντισσα καὶ σπίτι πιὰ ὁ Θεός, μέσα στὴ μαύρη ἐρημιὰ μονολογᾶ ἡ Πυθία, στὶς Φαιδριάδες, ἄγριες, πέφτει ὦχρὸ τὸ Φῶς καὶ δάκρυα χύνει, δάκρυα, βουβὰ ἡ Κασταλία»..., ὅπως εἶπεν ---