« ̓Αφέντες, θὰ χαθῆτε...» Ἢ κωμικο-τραγώδία, ποὺ πρὸ δεκαπενταμήνου ἀνέβασε στὴ σκηνὴ τὸ πολιτικὸ θέατρο τοῦ παραλόγου, ἐξακολουθεῖ νὰ προβάλλεται ἐπιτυχῶς μέχρι καὶ σήμερα. ̓Επιχειρηματίες καὶ σεναριογράφοι, σκηνοθέτες καὶ πρωταγωνιστές, κομπάρσοι κ.ο.κ. προσπαθοῦν μὲ διαρκῶς νέες ἐπινοήσεις, ᾱκροβατισμοὺς καὶ ποικίλα πυροτεχνήματα νὰ κρατήσουν ἀμείωτο τὸ ἐνδιαφέρον τῶν θεατῶν, οἱ ὁποῖοι κινδυνεύουν νὰ πάθουν κάτι παραπλήσιο μὲ τοὺς μυθολογικοὺς Τέττιγες, νὰ μεταμορφωθοῦν δηλαδὴ σὲ μπαμπουῖνους. ̓Αναφερόμεθα στὴν « Ὑπόθεση τῶν Σκοπίώὠν» καὶ τὸ τελετουργικὸ τῆς ἀναβάπτισης κι ἐπονομασίας τους σὲ Μακεδονία, σύμφωνα μὲ τὴ βούληση τῶν μεγάλων νονῶν, τῶν ἐξουσιαστῶν μας, πού ̓ναι καὶ οἱ ἐπιχειρηματίες τοῦ θεάτρου αὐτοῦ. Τὰ σενάρια, ὡς γνωστόν, ἔχουν γραφεῖ ἐδῶ κι ἀρκετὲς δεκαετίες ἀπὸ ἐπιτελεῖα φοινικιστῶν κι ἀπὸ πολιτικοὺς τῶν ἐπιστημῶν, ἐνῶ οἱ πρωταγωνιστικοὶ ρόλοι ἀνετέθησαν στοὺς ἐπιστήμονες τῆς πολιτικῆς, ἑλλαδικοὺς καὶ ξένους" ρόλους κομπάρσων τέλος ἀνέλαβαν ὅλα τὰ ὄργανα τῆς λογοκρατίας -- πολιτικοὶ ὑπάλληλοι καὶ ἔνστολοι, οἰκονομικοὶ παράγοντες κι ἐκπρόσωποι τῶν θρησκειῶν, μυημένοι στὰ τεκταινόμενα καὶ τυχάρπαστοι, ἀνόητοι καὶ σώφρονες, ἔξυπνοι καὶ νυσταλέοι, σαλτιμπάγκοι καὶ ἀφελεῖς... Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλοι οἱ πρωταγωνιστὲς εἶναι ἄψογοι, οἱ ἑλλαδίτες πολιτικοὶ φαίνονται ἀποφασισμένοι νὰ κατακτήσουν ὅλα τὰ βραβεῖα ἐξάπαντος. ̓ Απὸ φυσικοῦ τους ἄλλωστε διαθέτουν πέρα τῶν ὑποκριτικῶν ἱκανοτήτὠν τους κι ἄλλα τινὰ προσόντα, τὰ ὁποῖα οἱ ξένοι μόλις τώρα τείνουν ν ̓ ἀποκτήσουν: Εἶναι, παραδείγματος χάριν, ἀδίστακτοι, ἀναίσχυντοι καὶ θρασεῖς. Μποροῦν λοιπὸν νὰ δημιουργοῦν ἀτμόσφαιρα ἀπόλυτης φυσικότητας, ἄλλοτε ἀλληλούβριζόμενοι κι ἀλληλογρονθοκοπούμενοι, κι ἄλλοτε καταθέτοντας προτάσεις μομφῆς καὶ συσταίνοντας «εἰδικὰ δικαστήρια». Μποροῦν ἐπίσης νὰ χειρίζωνται ἄριστα τὴν τέχνη τοῦ ὑψηλοῦ καὶ γαμηλοῦ, προκαλώντας ἐντάσεις καὶ ὑφέσεις, πλημμυρίδες καὶ ἀμπώτιδες, κραδασμοὺς καὶ γαληνεύσεις ἔτσι, ὥστε εἶναι πολὺ δύσκολο στοὺς ἀδαεῖς νὰ διακρίνουν τὸ εἰρωνικᾶ μισόκλειστο ἀριστερό τους μάτι, μοναδικὸ σημάδι ὅτι ὅλ ̓ αὐτὰ εἶναι ψεύτικα, κι οὐδόλως σχετίζονται μὲ τὴν πραγματικότητα καὶ τὴν ἀλήθεια. Εἴπαμε, ὅτι στὴν κωμικο-τραγωδία αὐτὴ σημαντικὸ ρόλο παίζουν κι οἱ χιλιάδες κομπάρσοι, μιὰ λαοθάλασσα κομπάρσων, ποὺ μὲ ζῆλο καὶ εὖσυνειδησία προσφέρουν ὅ,τι χρειάζεται, ὥστε οἱ καθημερινὲς παραστάσεις νὰ μὴν ἀτονήσουν. Εἶναι ποικιλόχρωμα ντυμένοι, ἄλλοι στὰ θαλασσιὰ κι ἅλλοι στὰ πράσινα’ ἄλλοι στὸ χρῶμα τῆς νιότης καὶ τοῦ αἵματος κι ἄλλοι στὰ κατακίτρινά τους. Πολλοὶ τὸ παίζουν «Μεγαλέξανδροι» κι ἄλλοι κλόουνς καὶ πιερρότοι. Ὅλοι τους παρὰ ταῦτα φέρουν τὸν δεκαεξάκτινο «Ἥλιο τῆς Βεργίνας» στὸ πέτο τους, κι ὅλοι τους κρατοῦν πλαστικὲς σημαιοῦλες... Τραγουδοῦν ζωηρὰ ἐθνικὰ ἄσματα τοῦ τύπου «Μακεδονία ξακουστὴ» καὶ χορεύουν λεβέντικους μακεδονικοὺς σκοπούς. Τέλος, ἀπερχόμενοι τοῦ πάλκου, βροντοφωνάζουν ἀπειλητικὰ μὲ τὶς γροθιὲς ὑψωμένες, ὅτι «ἡ Μακεδονία εἶν ̓ ἑλληνική». Μεταξὺ τῶν κομπάρσων ἐπικρατέστερες εἶναι οἱ φιγοῦρες γνωστῶν παραγόντων τῆς πολιτικῆς καὶ θρησκευτικο-κοινωνικῆς μας ζωῆς: ̓Εθνικι--.-.-