«᾿Αφέντες, θὰ χαθῆτε...» Ἢ κωµικο-τραγώδία, ποὺ πρὸ δεκαπενταμήνου ἀνέβασε στὴ σκηνὴ τὸ πολιτικὸ θέατρο τοῦ παραλόγου, ἐξακολουθεῖ νὰ προβάλλεται ἐπιτυχῶς µέ- χρι καὶ σήµερα. ᾿Επιχειρηματίες καὶ σεναριογράφοι, σκηνοθέτες καὶ πρω- ταγωνιστές, κομπάρσοι κ.ο.κ. προσπαθοῦν μὲ διαρκῶς νέες ἐπινοήσεις, ᾱ- κροβατισμοὺς καὶ ποικίλα πυροτεχνήματα νὰ κρατήσουν ἀμείωτο τὸ ἐν- διαφέρον τῶν θεατῶν, οἱ ὁποῖοι κινδυνεύουν νὰ πάθουν κάτι παραπλήσιο μὲ τοὺς μυθολογικοὺς Τέττιγες, νὰ μεταμορφωθοῦν δηλαδὴ σὲ μπαμπουῖ- νους. ᾿Αναφερόµεθα στὴν « Ὑπόθεση τῶν Σκοπίώὠν» καὶ τὸ τελετουργικὸ τῆς ἀναβάπτισης κι ἐπονομασίας τους σὲ Μακεδονία, σύμφωνα μὲ τὴ βούληση τῶν μεγάλων νονῶν, τῶν ἐξουσιαστῶν µας, πού ᾽ναι καὶ οἱ ἐπιχειρηματίες τοῦ θεάτρου αὐτοῦ. Τὰ σενάρια, ὡς γνωστόν, ἔχουν γραφεῖ ἐδῶ κι ἀρκετὲς δεκαετίες ἀπὸ ἐπιτελεῖα φοινικιστῶν κι ἀπὸ πολιτικοὺς τῶν ἐπιστημῶν, ἐ- νῶ οἱ πρωταγωνιστικοὶ ρόλοι ἀνετέθησαν στοὺς ἐπιστήμονες τῆς πολιτι- κῆς, ἑλλαδικοὺς καὶ ξένους" ρόλους κομπάρσων τέλος ἀνέλαβαν ὅλα τὰ ὄργανα τῆς λογοκρατίας -- πολιτικοὶ ὑπάλληλοι καὶ ἔνστολοι, οἰκονομικοὶ παράγοντες κι ἐκπρόσωποι τῶν θρησκειῶν, µυηµένοι στὰ τεκταινόμενα καὶ τυχάρπαστοι, ἀνόητοι καὶ σώφρονες, ἔξυπνοι καὶ νυσταλέοι, σαλτιμπάγκοι καὶ ἀφελεῖς... Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλοι οἱ πρωταγωνιστὲς εἶναι ἄψογοι, οἱ ἑλλαδίτες πολιτικοὶ φαίνονται ἀποφασισμένοι νὰ κατακτήσουν ὅλα τὰ βραβεῖα ἐξά- παντος. ᾿ Απὸ φυσικοῦ τους ἄλλωστε διαθέτουν πέρα τῶν ὑποκριτικῶν ἱκα- νοτήτὠν τους κι ἄλλα τινὰ προσόντα, τὰ ὁποῖα οἱ ξένοι μόλις τώρα τείνουν ν᾿ ἀποκτήσουν: Εἶναι, παραδείγματος χάριν, ἀδίστακτοι, ἀναίσχυντοι καὶ θρασεῖς. Μποροῦν λοιπὸν νὰ δημιουργοῦν ἀτμόσφαιρα ἀπόλυτης φυσικό- τητας, ἄλλοτε ἀλληλούβριζόμενοι κι ἀλληλογρονθοκοπούμενοι, κι ἄλλοτε καταθέτοντας προτάσεις μομφῆς καὶ συσταίνοντας «εἰδικὰ δικαστήρια». Μποροῦν ἐπίσης νὰ χειρίζωνται ἄριστα τὴν τέχνη τοῦ ὑψηλοῦ καὶ γαμη- λοῦ, προκαλώντας ἐντάσεις καὶ ὑφέσεις, πλημμυρίδες καὶ ἀμπώτιδες, κρα- δασμοὺς καὶ γαληνεύσεις ἔτσι, ὥστε εἶναι πολὺ δύσκολο στοὺς ἀδαεῖς νὰ διακρίνουν τὸ εἰρωνικᾶ µισόκλειστο ἀριστερό τους μάτι, μοναδικὸ σημάδι ὅτι ὅλ᾽ αὐτὰ εἶναι ψεύτικα, κι οὐδόλως σχετίζονται μὲ τὴν πραγματικότητα καὶ τὴν ἀλήθεια. Εἴπαμε, ὅτι στὴν κωµικο-τραγωδία αὐτὴ σημαντικὸ ρόλο παίζουν κι οἱ χιλιάδες κομπάρσοι, μιὰ λαοθάλασσα κομπάρσων, ποὺ μὲ ζῆλο καὶ εὖσυ- νειδησία προσφέρουν ὅ,τι χρειάζεται, ὥστε οἱ καθημερινὲς παραστάσεις νὰ μὴν ἀτονήσουν. Εἶναι ποικιλόχρωμα ντυµένοι, ἄλλοι στὰ θαλασσιὰ κι ἅλ- λοι στὰ πράσινα’ ἄλλοι στὸ χρῶμα τῆς νιότης καὶ τοῦ αἵματος κι ἄλλοι στὰ κατακίτρινά τους. Πολλοὶ τὸ παίζουν «Μεγαλέξανδροι» κι ἄλλοι κλό- ουνς καὶ πιερρότοι. Ὅλοι τους παρὰ ταῦτα φέρουν τὸν δεκαεξάκτινο «Ἥ- λιο τῆς Βεργίνας» στὸ πέτο τους, κι ὅλοι τους κρατοῦν πλαστικὲς σημαιοῦ- λες... Τραγουδοῦν ζωηρὰ ἐθνικὰ ἄσματα τοῦ τύπου «Μακεδονία ξακουστὴ» καὶ χορεύουν λεβέντικους μακεδονικοὺς σκοπούς. Τέλος, ἀπερχόμενοι τοῦ πάλκου, βροντοφωνάζουν ἀπειλητικὰ μὲ τὶς γροθιὲς ὑψωμένες, ὅτι «ἡ Μα- κεδονία εἶν᾽ ἑλληνική». Μεταξὺ τῶν κομπάρσων ἐπικρατέστερες εἶναι οἱ φιγοῦρες γνωστῶν πα- ραγόντων τῆς πολιτικῆς καὶ θρησκευτικο-κοινωνικῆς µας ζωῆς: ᾿Εθνικι- --.-.-